Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightSonuç olarak, dijital teknolojilerin yaşlı bireylerin bağımsız yaşamını ve toplumsal katılımını desteklerken yeni dışlanma ve denetim biçimleri üretebildiği vurgulanmaktadır.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Dijital teknolojilerin yaygınlaşması, gündelik yaşam pratikleriyle birlikte iktidarın işleyiş biçimlerini de dönüştürmektedir. Büyük veri, yapay zekâ ve algoritmik karar sistemleri, bireylerin davranışlarını öngören ve yönlendiren görünmez denetim mekanizmaları üretmektedir. Bu çalışma, dijital yaşlanmayı Foucault’nun yönetimsellik yaklaşımı ve Zuboff’un gözetim kapitalizmi perspektifinden hareketle algoritmik yönetimsellik çerçevesinde incelemektedir. Çalışmanın temel katkısı, veri temelli yaş görünmezliği, algoritmik rıza üretimi ve algoritmik tahakküm eksenlerini bir araya getiren bütünleşik bir analitik çerçeve geliştirmesidir. Bu çerçevede, literatürdeki algoritmik yaş ayrımcılığı ve tahakküm tartışmaları üzerinden yaşlı bireylerin veri temsiliyeti, özerkliği ve dijital sistemlerdeki konumu değerlendirilmektedir. Dijital yaşlanmanın yalnızca teknolojiye erişim ve dijital okuryazarlıkla açıklanamayacağı; algoritmik görünürlük, yapısal eşitsizlikler ve iktidar ilişkileri bağlamında ele alınması gerektiği savunulmaktadır. Sonuç olarak, dijital teknolojilerin yaşlı bireylerin bağımsız yaşamını ve toplumsal katılımını desteklerken yeni dışlanma ve denetim biçimleri üretebildiği vurgulanmaktadır. Çalışma, eleştirel gerontoloji ile dijital toplum tartışmalarını ilişkilendirerek dijital yaşlanmanın toplumsal ve siyasal boyutlarının anlaşılmasına kuramsal katkı sunmaktadır.
Abstract
The proliferation of digital technologies is transforming not only everyday social practices but also the ways in which power operates. Big data, artificial intelligence, and algorithmic decision-making systems generate invisible mechanisms of control that predict and shape individual behavior. Drawing on Foucault’s concept of governmentality and Zuboff’s theory of surveillance capitalism, this study examines digital ageing through the lens of algorithmic governmentality. Its primary contribution is the development of an integrated analytical framework encompassing data-based age invisibility, algorithmic consent production, and algorithmic domination. Building on scholarly debates surrounding algorithmic ageism and domination, the study critically examines older adults’ data representation, autonomy, and positioning within digital systems. It argues that digital ageing cannot be understood solely in terms of technological access and digital literacy but must also be examined in relation to algorithmic visibility, structural inequalities, and power relations. The study concludes that while digital technologies support older adults’ independent living and social participation, they may simultaneously reproduce new forms of exclusion and control. By bringing critical gerontology into dialogue with digital society scholarship, the study offers a theoretical contribution to understanding the social and political dimensions of digital ageing.