Dergiler / Çağdaş Yerel Yönetimler / 2020 / Cilt: 29 - Sayı: 2

Türkiye’de Belediye Başkanı Olmak: Sınırlar, Stratejiler ve Meşruiyet

Becoming Mayor in Turkey: Boundaries, Strategies and the Legitimacy

Sayfa
57–83
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu çalışma, 1960 sonrası Türkiye’sindeki belediyelerin işleyişini ve bu işleyişteki devamlılıkları ve bu bağlamda belediye başkanlarının yerel siyasetteki etki ve gücünü kurumsal-yasal çerçevenin ötesine odaklanarak analiz etmektedir

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu makale, farklı dönemlerde farklı siyasi partilerden seçilmiş belediye başkanlarının otobiyografi, anı ve söyleşi kitaplarından yola çıkarak belediye başkanlarının karar alma süreçlerini şekillendirme potansiyeline sahip yerel ve yerel üstü aktörlerle olan etkileşimini tartışmaktadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Belediye başkanları, merkezi yönetimlerden, yerel düzeyde etkili olan çeşitli çıkar gruplarından gelen talep ve beklentileri karşılamaya ve bu aktörlerle karar alma süreçlerini müzakere etmeye çalışırlar.
💡
Sonuç & Katkı:Bu çalışma, 1960 sonrası Türkiye’sindeki belediyelerin işleyişini ve bu işleyişteki devamlılıkları ve bu bağlamda belediye başkanlarının yerel siyasetteki etki ve gücünü kurumsal-yasal çerçevenin ötesine odaklanarak analiz etmektedir
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Bu makale, farklı dönemlerde farklı siyasi partilerden seçilmiş belediye başkanlarının otobiyografi, anı ve söyleşi kitaplarından yola çıkarak belediye başkanlarının karar alma süreçlerini şekillendirme potansiyeline sahip yerel ve yerel üstü aktörlerle olan etkileşimini tartışmaktadır. Belediye başkanları, merkezi yönetimlerden, yerel düzeyde etkili olan çeşitli çıkar gruplarından gelen talep ve beklentileri karşılamaya ve bu aktörlerle karar alma süreçlerini müzakere etmeye çalışırlar. Ayrıca, belediye başkanları mensubu bulundukları siyasi partilerin yerel teşkilatlarıyla da gerilimli ilişkiler içindedir. Bu çalışma, 1960 sonrası Türkiye’sindeki belediyelerin işleyişini ve bu işleyişteki devamlılıkları ve bu bağlamda belediye başkanlarının yerel siyasetteki etki ve gücünü kurumsal-yasal çerçevenin ötesine odaklanarak analiz etmektedir

Abstract

This article, which is based on autobiographies, memories of mayors elected in different periods from different political parties, will discuss the relationship between mayors and local as well as national actors in decision making process and its impacts on the dynamics of urban politics. Mayors attempt to meet expectations and demands from actors such as central government and interests groups at the local level and to negotiate decision-making process with these actors. Moreover, mayors could have tense relationship with local organization of their political parties. This article analyzes the continuities in the function of the municipalities in Turkey since 1960s and the power of the mayors in the local decision making process by going beyond the institutional-legal framework.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

SAVAŞKAN, O. (2020). Türkiye’de Belediye Başkanı Olmak: Sınırlar, Stratejiler ve Meşruiyet. Çağdaş Yerel Yönetimler, Cilt: 29 - Sayı: 2, 57–83. https://ajindex.com/articles/148691

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (20)

  1. Akbulut, Ö. (2001). “Ulusal Siyaset-Yerel Siyaset İlişkisi Bağlamında 1963 Yerel Seçimleri”. Çağdaş Yerel Yönetimler, 10 (4), 36-60.
  2. Arıkboğa, Ü. (2015). “Türkiye’de Büyükşehir Belediyesi Transfer Sistemi ve 6360 Sayılı Kanunun Etkileri”. Marmara Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 37 (2), 1-29.
  3. Arıkboğa, E. (2019). “Vesayetten Kurtulmuş Yerel Yönetim İhtiyacı”. Birikim, 358-359, s.49-56.
  4. Aslan, Ş. Ve H. Kurtuluş (2014). İnsana ve Demokrasiye Adanmış Bir Hayat.Nurettin Sözen. İstanbul:
  5. Doğan Kitap. Batuman, B. (2010). “Toplumcu Bir Belediyecilik Modeli: Yeni Belediyecilik Hareketi”. Mülkiye Dergisi, 34 (266), 223-241.
  6. Bayraktar, U. (2016). “Türkiye Kent Siyasetinin Post-Politik Halleri: Hizmet Referansiyelinin Projeci Habitusu için Adana’da Bir Durak”. Modus Operandi: İlişkisel Sosyal Bilimler Dergisi, 4 (Mart), 19-49.
  7. Bayraktar, U. ve C. Altan (2013). Explaining Turkish Party Centralism: Traditions and Trends in the Exclusion of Local Party Offices in Mersin and Beyond. Negotiating Political Power in Turkey: Breaking up the Party (Ed. E. Massicard ve N. Watts). Londra: Routledge. Bayramoğlu, S. (2015). Toplumcu Belediye: Nam-ı Diğer Belediye Sosyalizmi. Ankara:
  8. Note Bene Yayınları.
  9. Beşikçi, M. (2018). “Tarih yazımında Hatırat ve Günlükler Nasıl Kullanılmalı?: Birinci Dünya Savaşı’na Katılan Osmanlı Askerlerinin Benlik Belgeleri Özelinde Metodolojik Bir Analiz”. Toplum ve Bilim, 144, 253-285.
  10. Castells, M. (1977). The Urban Question: A Marxist Approach. Londra: Edward Arnold. Çitci, O. (1989). Yerel Yönetimlerde Temsil. Belediye Örneği. Ankara:
  11. TODAİE. Doğan, S. (2016). Mahalledeki AKP: Parti İşleyişi, Taban Mobilizasyonu ve Siyasal Yabancılaşma. İstanbul:
  12. İletişim. Durak, A. (2015). Söyleyeceklerim Var. Ankara:
  13. Bilgi Yayınevi.
  14. Erder, S. ve N. İncioğlu (2008). Türkiye’de Yerel Politikanın Yükselişi, İstanbul:
  15. Bilgi Üniversitesi.
  16. Eryiğit, B. (2015). Türkiye’de Belediye Birlikleri ve Marmara Belediyeler Birliği’nin Tarihi. Ankara:
  17. Hayat Hayınları. Fenwick, J. ve H. Elcock (2014). “Elected Mayors: Leading Locally?”. Local Government Studies, 40 (4), 581-599.
  18. Genieys, W., X. Ballart ve P. Valarie (2004). “From ‘Great’ Leaders to Building Networks: The Emergence of a New Urban Leadership in Southern Europe?”. International Journal of Urban and Regional Research, 28 (1), 183-199.
  19. Goldsmith, M. Ve H. Larsen (2004). “Local Political Leadership: Nordic Style”. International Journal of Urban and Regional Reseach, 28 (1), 121-133.
  20. Göymen, K. (Ed.) (1983