Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightAraştırma bulguları, katılımcıların mutluluk düzeyleri ile boş zaman suçluluğu algıları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki bulunmadığını ortaya koymuştur.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Bu araştırmanın amacı, genç yetişkinlerin boş zaman suçluluğu ile mutluluk düzeyleri arasındaki ilişkiyi incelemektir. Araştırma, nicel araştırma yöntemlerinden ilişkisel tarama modeli doğrultusunda tasarlanmıştır. Araştırmanın evrenini Yalova Üniversitesi’nde öğrenim gören öğrenciler oluşturmaktadır. Örneklem, olasılığa dayalı olmayan örnekleme yöntemlerinden kolayda örnekleme kullanılarak seçilen ve genç yetişkinlik dönemini temsil ettiği kabul edilen 18–29 yaş aralığıyla sınırlandırılmış toplam 687 gönüllü öğrenciden oluşmaktadır. Yaş aralığının belirlenmesinde, Erikson’un (1968) psikososyal gelişim kuramında genç yetişkinlik dönemine karşılık gelen ve yakınlığa karşı yalıtılmışlık çatışmasıyla tanımlanan gelişimsel evre temel alınmıştır. Veri toplama sürecinde Kişisel Bilgi Formu, Boş Zaman Suçluluğu Ölçeği ve Oxford Mutluluk Ölçeği geçerli ve güvenilir ölçme araçları olarak kullanılmıştır. Elde edilen veriler, uygun istatistiksel analiz yöntemleriyle analiz edilmiştir. Araştırma bulguları, katılımcıların mutluluk düzeyleri ile boş zaman suçluluğu algıları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki bulunmadığını ortaya koymuştur. Bu bulgu, boş zaman suçluluğunun bireyin öznel iyi oluşunu olumsuz yönde etkileyebileceğini ileri süren bazı geleneksel yaklaşımlardan ayrışmaktadır. Elde edilen sonuçlar özellikle 21. yüzyılda değişen çalışma yaşamı, dijitalleşme, esnek zaman algısı ve üretkenlik anlayışındaki dönüşüm çerçevesinde değerlendirilmektedir. Günümüzde bireylerin serbest zaman etkinliklerini dinlenme, yenilenme ve psikolojik dengeyi sürdürme açısından daha meşru bir yaşam alanı olarak algılamaları, boş zaman suçluluğunun mutluluk üzerindeki etkisini zayıflatmış olabilir. Bu bulgular, genç yetişkinlerde boş zaman suçluluğu ile mutluluk arasındaki ilişkinin günümüz toplumunda değişen üretkenlik ve serbest zaman anlayışı çerçevesinde yeniden değerlendirilmesi gerektiğine işaret etmektedir. Üniversitelerde yürütülecek rekreasyon ve iyi oluş programlarında serbest zamanın psikolojik iyi oluşu destekleyen meşru bir yaşam alanı olarak ele alınmasına katkı sağlayabilecek kuramsal ve uygulamaya dönük çıkarımlar sunmaktadır.
Abstract
The aim of this study is to examine the relationship between leisure guilt and happiness levels among young adults. The research was designed in accordance with the correlational survey model, one of the quantitative research methods. The population of the study consists of students enrolled at Yalova University. The sample comprises a total of 687 volunteer students, selected using non-probability convenience sampling and limited to the 18–29 age range, which is considered to represent the young adulthood period. The determination of the age range was based on Erikson’s (1968) psychosocial development theory, which defines young adulthood as the developmental stage characterized by the conflict of intimacy versus isolation. Data were collected using a Personal Information Form, the Leisure Guilt Scale, and the Oxford Happiness Questionnaire, all of which are valid and reliable measurement instruments. The obtained data were analyzed using appropriate statistical analysis methods. The findings revealed that there was no statistically significant relationship between participants’ happiness levels and their perceptions of leisure guilt. This finding diverges from some traditional approaches suggesting that leisure guilt may negatively affect individuals’ subjective well-being. The results are interpreted within the context of changing working conditions, digitalization, flexible time perception, and transformations in productivity-oriented lifestyles in the 21st century. Today, individuals’ increasing tendency to perceive leisure activities as legitimate spaces for rest, recovery, and psychological balance may have weakened the effect of leisure guilt on happiness. These findings suggest that the relationship between leisure guilt and happiness among young adults should be reconsidered in light of changing perceptions of productivity and leisure in contemporary society. Furthermore, the findings provide both theoretical and practical implications by supporting the recognition of leisure as a legitimate resource for promoting psychological well-being in university-based recreation and well-being programs.