Dergiler / Tarih Okulu Dergisi / 2018 / Cilt: 11 - Sayı: 35

TARİHYAZIMINDAN TARİH EĞİTİMİNE PSİKOTARİH

Psychohistory: From Historiography to History Education

Sayfa
226–248
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu yönüyle Türkiye’deki az sayıdaki psikotarih çalışması geçmiş ve şimdiki arasındaki bağın kurulmasında, Türk sanatının gelişiminin anlaşılmasında tarih eğitimcileri için keşfedilmeyi beklemektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu çalışmanın amacı psikotarihin tarihsel süreçteki gelişimini, tarihyazımındaki yerini ve tarih eğitimi ve öğretimindeki uygulamalarını incelemektir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Psikobiyografi, Lewis Namier’in (1888-1960) kolektif biyografiyi çalışmalarıyla siyasi tarihi açıklamak için kullanıldı.
💡
Sonuç & Katkı:Bu yönüyle Türkiye’deki az sayıdaki psikotarih çalışması geçmiş ve şimdiki arasındaki bağın kurulmasında, Türk sanatının gelişiminin anlaşılmasında tarih eğitimcileri için keşfedilmeyi beklemektedir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Bu çalışmanın amacı psikotarihin tarihsel süreçteki gelişimini, tarihyazımındaki yerini ve tarih eğitimi ve öğretimindeki uygulamalarını incelemektir. Tarihin psikolojik yorumu, ilkçağlardaki biyografi türünü andıran tarihi çalışmalara kadar uzanmaktadır. XVIII. yüzyıldan sonra tarihin psikolojik yorumu ulusal karakter, ulusal ruh gibi kavramlar üzerinden yapılmıştı. XX. yüzyılın başlarında Freud’un psikanalitik teorisini geçmişteki insanları anlamak için kullanması, psikanalitik psikotarih çalışmalarının temelini oluşturdu. Yaklaşımın en çok kullanılan ürünü ise psikobiyografiydi. Psikobiyografi, Lewis Namier’in (1888-1960) kolektif biyografiyi çalışmalarıyla siyasi tarihi açıklamak için kullanıldı. Psikotarih çalışmaları determinizm, zamanaşımcılık (anakronizm) gibi nedenlerle eleştirildi. Psikotarih büyük adamlar teorisinin farklı bir yorumu olarak görüldü. Psikotarihin yurtdışında tarih eğitimine dönük uygulamaları ise ABD’deki psikotarih çalışmalarının merkezindeki konu Hitler vakası üzerine yoğunlaştı. Buna karşın Türkiye’deki az sayıdaki psikotarih çalışmaları katı Freudcu Batılı örneklerinden farklı yaklaşımlarla Türk tarihini anlamaya dönük çaba gösterdi. Bu yönüyle Türkiye’deki az sayıdaki psikotarih çalışması geçmiş ve şimdiki arasındaki bağın kurulmasında, Türk sanatının gelişiminin anlaşılmasında tarih eğitimcileri için keşfedilmeyi beklemektedir.

Abstract

The purpose of this study is to examine the historical development of psychohistory in the historical process and the field of historiography and also practices in history education and teaching. The psychological interpretation of history dates back to historical studies resembling the biography of the early ages. The psychological interpretation of history after the XVIII. Century was based on concepts such as national character, national spirit. The use of Freud's psychoanalytic theory at the beginning of the XX. Century to understand the people who were living in the past was the basis of psychoanalytic psychohistory studies. The most used product of the approach was psychobiography. Psychobiography was used to describe political history through the work of Lewis Namier (1888-1960) collective biography. Psychohistory studies have been criticized for reasons such as determinism, the anachronism. Psychohistory was perceived as a different interpretation of the theory of great men. The applications of psychohistory to history education abroad focused on the Hitler case in the center of psychohistory studies in the USA. However, few psychohistory studies in Turkey with different approaches than solid Freudian Western examples have made an effort to understand Turkish history. The few psychohistory studies in Turkey await the discovery of history educators in the understanding of the development of the Turkish art, in establishing the link between past and present.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ELBAN, M. (2018). TARİHYAZIMINDAN TARİH EĞİTİMİNE PSİKOTARİH. Tarih Okulu Dergisi, Cilt: 11 - Sayı: 35, 226–248. https://ajindex.com/articles/144974

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (27)

  1. Aktaş, Ö. (2011). Tarih derslerinde savaş ve antlaşma konularının öğretimi. Mustafa Safran (Ed.). Tarih nasıl öğretilir? Tarih öğretmenleri için özel öğretim yöntemleri içinde (s.336-342). İstanbul:
  2. Yeni İnsan Yayınevi.
  3. Alican, M. (2010). Ayartılmış özne: psikotarihsel bilginin eleştirisine giriş (Bir taslak)”. Tarih Okulu, VIII, 95-123.
  4. Ata, B. (2017). Türkiye’de bir psikolog tarih ders kitabı yazarı oldu: psikolog Ali Haydar Taner ve ortaokul için tarih-II üzerine. Türk Tarih Eğitimi Dergisi, 6(2), 215-242.
  5. Atılgan, İ. (2006). Freud’un Viyana’sı, Viyana’nın Freud’u ve bir Türk. Cogito, 49, 213- 225. Beisel, D. (1998). Teaching psychohistory. The Journal of Psychohistory, 25(4), 10.11.2017 http://psychohistory.com/articles/teaching-psychohistory/.
  6. Besançon, A. (2013). Psikanalitik bir tarihe doğru 2”. Cogito, 73, 116-144.
  7. Bilici, L. (1995). İlkokul ders kitaplarında tarih bilgileri ve ilkokul çocuğu. Tarih öğretimi ve ders kitapları içinde (s.359-367). İstanbul:
  8. Tarih Vakfı Yurt Yayınları.
  9. Black, J. ve Macraild, D.M. (2016). Tarih çalışmak. (N. Bozbora, Çev.), (3. Baskı). Ankara:
  10. Yayın Odası Yayıncılık. Bloch, M. (Goff, J.). (2015). Tarih savunusu veya tarihçilik mesleği. (A. Berktay, Çev.). İstanbul:
  11. İletişim Yayınları.
  12. Breisach, E. (2012). Tarihyazımı. (H. Kocaoluk, Çev.). (2.Baskı). İstanbul:
  13. Yapı Kredi Yayınları.
  14. Carr, E.H. (2011). Tarih nedir? (14. Baskı).(M.G. Gürtürk, Çev.). İstanbul:
  15. İletişim yayınları. Certeau, M.D. (2017). Tarih ve psikanaliz. (A. Sönmezay, Çev.). İstanbul: Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
  16. Çelikkol, A. (2002). Tarih psikiyatri divanında. İstanbul:
  17. Umut Matbaası. Çobanoğlu, Ö. (2015). Halkbilimi kuramları ve araştırma yöntemleri tarihine giriş. (7. Baskı). Ankara:
  18. Akçağ Yayınları.
  19. Çulha, B. (2011). İyi bir tarih öğretmeninin nitelikleri (öğretmen tipolojisi). Mustafa Safran (Ed.). Tarih nasıl öğretilir? Tarih öğretmenleri için özel öğretim yöntemleri içinde (s.367-372). İstanbul:
  20. Yeni İnsan Yayınevi.
  21. Elias, N. (2004). Uygarlık süreci I. (E. Ateşman, Çev.), İstanbul:
  22. İletişim Yayınları.
  23. Elliot, J.H. (2016). Tarihi yapanlar-tarihi yazanlar. (E. Sürmeli, Çev.).İstanbul:
  24. Tarihçi kitabevi. Elovitz, Paul, H. (1998). Psychohistory in The Classroom. The Journal of Psychohistory, 25(4). 1.9. 2017 http://www.geocities.ws/kidhistory/ja/classph.htm.
  25. Evans, R.J. (1999). Tarihin savunusu. (U. Kocabaşoğlu, Çev.). Ankara:
  26. İmge kitabevi. Freud, S. (1998). Totem ve tabu. (N. Berkes, Çev.). İstanbul:
  27. Çağdaş Matbaacılık Yayıncılık. Freud, S. (2