KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Beytulhikme An International Journal of Philosophy / 2019 / Cilt: 9 - Sayı: 1

The Potentiality of 'Politics' in Aristotle: The Logos and Meaningful Speech among Men

Aristoteles’te 'Siyasal'ın Potansiyelliği: Logos ve İnsanlar Arasındaki An-lamlı Konuşma

EFE BAŞTÜRK
Sayfa
75–88
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

The aim of this study is to claim that the political philosophy of Aristotle should be discussed within the arguments of his biolog-ical, metaphysical and ethical assumptions.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:In Aristotelian political philosophy, the basic idea and form of “poli-tics” is structured on a specific “ability” referring to speech.
📊
Temel Bulgular & Veri:According to Aris-totle, man is much more a political animal than the other beings in nature be-cause he has the logos, which refers to “meaningful speech”.
💡
Sonuç & Katkı:The aim of this study is to claim that the political philosophy of Aristotle should be discussed within the arguments of his biolog-ical, metaphysical and ethical assumptions.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

In Aristotelian political philosophy, the basic idea and form of “poli-tics” is structured on a specific “ability” referring to speech. According to Aris-totle, man is much more a political animal than the other beings in nature be-cause he has the logos, which refers to “meaningful speech”. In this study, I will discuss the Aristotelian political philosophy including the logos and sources of meaningful speech by referring to some arguments that are discussed in his other biological and ethical works. In those works, Aristotle discusses the “abil-ity to speak” in a framework of the structure of the “phone” which is distin-guishably connected to political animality in the Politics. For Aristotle, man is more political than other beings because he has natural and intrinsic tendencies that will make him political. The aim of this study is to claim that the political philosophy of Aristotle should be discussed within the arguments of his biolog-ical, metaphysical and ethical assumptions.

Abstract

Aristotelesçi siyaset felsefesinde siyasal olanın temel fikri ve biçimi, özel bir “yetenek” biçimi olan konuşma üzerine temellenmiştir. Aristoteles’e göre, in-san, anlamlı konuşma anlamına gelen logos sahibi olduğu için diğer politik hay-vanlardan daha politiktir. Bu çalışmada, diğer biyolojik ve etik çalışmalarında tartışılan bazı argümanlara atıfta bulunarak, Aristotelesçi politik felsefeyi logos ve anlamlı konuşmanın kaynakları üzerinden tartışacağım. Bu çalışmalarda Aris-toteles, ‘konuşma yetisi’ni Politika metninde “siyasal hayvanlık” olarak belirtilen durumla bağlantılandırılan “phone” başlığı altında kullanır. Aristoteles için insan diğer canlılardan daha politiktir, çünkü kendisinde onu politik kılacak doğal bir yatkınlık vardır. Bu çalışmanın amacı, Aristoteles'in politik felsefesinin biyolo-jik, metafizik ve etik varsayımlarının dahilinde tartışılması gerektiğini iddia et-mektir.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

BAŞTÜRK, E. (2019). The Potentiality of 'Politics' in Aristotle: The Logos and Meaningful Speech among Men. Beytulhikme An International Journal of Philosophy, Cilt: 9 - Sayı: 1, 75–88. https://ajindex.com/articles/144283

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (15)

  1. Aristotle (1902). The Poetics. (Trans. S. H. Butcher). New York: Macmillan. Aristotle (1937).
  2. Parts of Animals, Movement of Animals, Progression of Animals. (Trans. A. L. Peck & E. S. Forster). New York: Harvard University Press.
  3. Aristotle (1938). On Interpretation. (Trans. H. P. Cooke). Cambridge: Harvard University Press.
  4. Aristotle (1991). Metaphysics. (Trans. J. H. McMahon). New York: Prometheus Books. Aristotle (1997). Politics. (Trans. P. L. P. Simpson). Chapel Hill: University of North Carolina Press.
  5. Aristotle (2002). De Anima. (Trans. D. W. Hamlyn). Oxford: Clarendon Press.
  6. Aristotle (2011). Nicomachean Ethics. (Trans. R. C. Bartlett & S. D. Collins). Chica-go: University of Chicago Press.
  7. Cooper, J. M. (1982). Aristotle on Natural Teleology. Language and Logos. (Eds. M. Schofield and M. Nussbaum). Cambridge: Cambridge University Press, 197-222.
  8. Cooper, J. M. (1985) Hypothetical Necessity. Aristotle on Nature and Living Things. (Ed. A. Gotthelf). Bristol: Mathesis Publications, 150-167.
  9. Mayhew, R. (1999). King-Bees and Mother-Wasps: A Note on Ideology and Gender in Aristotle's Entomology. Phronesis, 44 (2), 127-134.
  10. Miller, F. D. (1995).
  11. Nature, Justice and Rights in Aristotle’s Politics. Oxford: Claren-don Press.
  12. Pellegrin, P. (2012). Aristotle’s Politics. The Oxford Handbook of Aristotle. (Ed. C. Shields). New York: Oxford University Press, 558-589.
  13. Sparshott, F. E. (1994). Taking Life Seriously: A Study of the Argument of the Nicomachean Ethics. Toronto: University of Toronto Press.
  14. Trott, A. M. (2010). Logos and the Political Nature of Anthropos in Aristotle’s Politics. Polis, 27 (2), 292-307.
  15. Von Fritz, K. & Kapp, E. (1977). The Development of Aristotle’s Political Philos-ophy and the Concept of Nature. Articles on Aristotle: Ethics and Politics. (Eds. J. Barnes & M. Schofield & R. Sorabji). New York: Duckworth, 113-134.