Dergiler / Akademik Düşünce Dergisi / 2025 / Sayı: 12

SÜRDÜRÜLEBİLİR EĞİTİM BAĞLAMINDA KÖY ENSTİTÜSÜ DENEYİMİNİN POTANSİYELİ ÜZERİNE

On The Potential Of Village Institute Experience In The Context Of Sustainable Education

Sayfa
1–25
Yayın Tarihi
2025-12-22
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Sürdürülebilir eğitimde 21. yüzyıl becerilerini içeren bir çevre etiği oluşturulması temel hedeflerden birisidir ve bu hedeflere ulaşabilmek için alternatif eğitim yöntemleri önerilmektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Sürdürülebilir Kalkınma Amaçları (SKA) sonrasında sürdürülebilir eğitim yöntemlerinin geliştirilmesi önem kazanmıştır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Sürdürülebilir eğitimde 21. yüzyıl becerilerini içeren bir çevre etiği oluşturulması temel hedeflerden birisidir ve bu hedeflere ulaşabilmek için alternatif eğitim yöntemleri önerilmektedir.
💡
Sonuç & Katkı:Yüzyıl becerileri bakımından potansiyeli irdelenmiştir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Sürdürülebilir eğitim · 21. Yüzyıl Becerileri · Köy Enstitüleri

Özet

Sürdürülebilir Kalkınma Amaçları (SKA) sonrasında sürdürülebilir eğitim yöntemlerinin geliştirilmesi önem kazanmıştır. Sürdürülebilir eğitimde 21. yüzyıl becerilerini içeren bir çevre etiği oluşturulması temel hedeflerden birisidir ve bu hedeflere ulaşabilmek için alternatif eğitim yöntemleri önerilmektedir. Ülkemizde yaklaşık 90 yıl önce Köy Enstitüleri’nde uygulanan eğitim sistemi, bugünkü sürdürülebilir eğitim yöntemlerini ve hedeflerini destekleyen bir niteliğe sahip olması bakımından dikkat çekicidir. Ülkemizde çevre etiğini geliştirme sürecinde geçmiş ulusal deneyimlerden yararlanmak gerekir. Köy Enstitüleri eğitim sistemi “yaparak öğrenme”, “uygulama bahçeleri” ve “okuma alışkanlığı-zengin kütüphane” yöntemlerine dayanmaktaydı. Bu yöntemleri sürdürülebilir eğitim ile 21. Yüzyıl becerileri kazandırmaya dönük eğitim bakımından incelemek, alternatif sürdürülebilir eğitim altyapısı oluşturmak bakımından faydalı olabilir. Bu nedenle bu çalışmada ülkemizde 1940’larda başlamış olan Köy Enstitüleri eğitim sisteminin sürdürülebilir eğitim ve 21. Yüzyıl becerileri bakımından potansiyeli irdelenmiştir.

Abstract

After the Sustainable Development Goals (SDGs), developing sustainable education methods has gained importance. Establishing an environmental ethic that includes 21st century skills is one of the main goals in sustainable education, and alternative education methods are recommended to achieve these goals. The education system implemented in The Village Institutes in our country approximately 90 years ago is remarkable in that it supports today's sustainable education methods and goals. It is necessary to benefit from past national experiences in the process of developing environmental ethics in our country. The Village Institutes education system was based on the methods of "learning by doing", "practice gardens" and "reading habit-rich library". Examining these methods in terms of education aimed at providing 21st century skills with Sustainable Education may be useful in creating an alternative sustainable education infrastructure. For this reason, in this study, the potential of the Village Institutes education system, which started in the 1940s in our country, in terms of sustainable education and 21st Century skills, was examined.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Mutlu, A., Gülcü, U. (2025). SÜRDÜRÜLEBİLİR EĞİTİM BAĞLAMINDA KÖY ENSTİTÜSÜ DENEYİMİNİN POTANSİYELİ ÜZERİNE. Akademik Düşünce Dergisi, Sayı: 12, 1–25. https://doi.org/10.53507/akademikdusunce.1702345

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (39)

  1. Akkoyunlu, K. E. (1998). Çevre Etiği. Amme İdaresi Dergisi, 31(1), 125-139.
  2. Atış Akyol, N. ve Aşkar, N. (2022). Erken Çocukluk Döneminde 21. Yüzyıl Becerileri. GEFAD, 42(3), 2597-2629.
  3. Aslan, B. ve Topçu, İ. (2010). Politeknik Eğitimin Ortaya Çıkışı ve Uygulamaları. Uluslararası Eğitim Araştırmaları Dergisi, 1(2), 17-34.
  4. Baş, E. ve Ercan, R. (2023). Köy Enstitülerinde Uygulanan Öğretim Programlarının Betimsel Analizi. Journal of Social, Humanities and Administrative Sciences, 9(61), 2354-2365.
  5. Berberoğlu, E.O. ve Uygun, S. (2013). Sınıf Dışı Eğitimin Dünyadaki ve Türkiye’deki Gelişiminin İncelenmesi. Mersin Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 9(2), 32-42.
  6. Binbaşıoğlu, C. (1993). Çağdaş Eğitim ve Köy Enstitüleri. İzmir: Dikili Belediyesi Kültür Yayınları.
  7. Binbaşıoğlu, C. (1994). Köy Enstitülerinin Kurulması ve İlk Mezunları ile İlgili Bir Tören. Abece, 94, 9-12.
  8. Campan, F. ve George, P. (1963). Tabii Çevre Beşerî Çevre (A. M. Arda, Çev.). İstanbul: Milli Eğitim Basımevi.
  9. Çiftçi, S. Sağlam, A. ve Yayla, A. (2012). 21. Yüzyıl Becerileri Bağlamında Öğrenci, Öğretmen ve Eğitim Ortamları. Rumeli’de Dil ve Edebiyat Araştırmaları Dergisi, 24, 718-734.
  10. Defining Environmental & Sustainability Education (ESE). (2025). https://www.oise.utoronto.ca/scan/defining-environmental-sustainability-education-0, Erişim Tarihi 12.02.2025. Doğan, N. (2003). Pragmatizmin Felsefi Temelleri. Erciyes Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 20, Ocak-Haziran, 83-93.
  11. Ekinci, N. (1997). Sanayileşme ve Uluslaşma Sürecinde Toprak Reformundan Köy Enstitülerine. Ankara: Kültür Bakanlığı Yayınları.
  12. Erkılıç, T.A. (2013). Eğitim Felsefesi Açısından Köy Enstitüleri. Dicle Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 9, 1-19.
  13. Gedikoğlu, Ş. (1971). Evreleri, Getirdikleri ve Yankılarıyla Köy Enstitüleri. Ankara: İş Matbaası.
  14. Gökçe, E. (2000). Yirmi Birinci Yüzyılın Öğretmeni. Çağdaş Eğitim Dergisi, 270, 21–26.
  15. Gölgesiz Gedikler, H. (2018). Eğitimde Bahçe Çalışmalarının Tarihsel Gelişimi ve Türkiye Cumhuriyeti’nin Erken Dönemlerinde Okul Uygulama Bahçeleri. Tarih Okulu Dergisi, 36, 291-315.
  16. Kartal, S. (2008). Toplum Kalkınmasında Farklı Bir Eğitim Kurumu: Köy Enstitüleri. Mersin Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 4(1), 23-36.
  17. Keseroğlu, H. S. (2005). Köy Enstitülerinde Okuma Alışkanlıkları. Türk Kütüphaneciliği, 19(1), 25-40.
  18. Keskin, M. ve Şahin, M. (2018). Eğitimde İlerlemecilik. Eğitim ve Öğretim Araştırmaları Dergisi, 7(3), 50-74.
  19. Kocabaş, K. (2019). Köy Enstitüleri ve Tarım Eğitimi. Önder Gazetesi. https://www.milasonder.com/yazarlar/prof-dr-kemal-kocabas/koy-enstituleri-ve-tarim-egitimi/1857, Erişim Tarihi 22.01.2025.
  20. Koç, O. (2019). Köy Enstitülerinde Kütüphanenin Yeri. Türk-İslam Dünyası Sosyal Araştırmalar Dergisi, 22, 164-173.
  21. Küçükcan, İ. (2021). Öncesi ve Sonrasıyla Çifteler Köy Enstitüsü. İstanbul: Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
  22. Mutlu, A. (2010). Köy Enstitüsü Eğitim Sistemi Çevre Eğitimi İçin Model Olabilir mi? Köy Enstitüleri Sempozyumu, 14-17 Nisan 2010, Kastamonu Üniversitesi, İstanbul.
  23. Mutlu, A. vd. (2019). Kentleşme. 2. Baskı, Ankara: Palme Yayınları.
  24. Önen, E. (1993). Köy Enstitüleri ve Toplum Kalkınması. Abece, 80, 1-3.
  25. Özgen, B. (2010). Köy Enstitülerinde Kitap Okuma Alışkanlığı. Köy Enstitüleri Sempozyumu, 14-17 Nisan, İstanbul.
  26. Öztürk, M. (2017). Sürdürülebilir Gelişme Odaklı Eğitim: Kuramsal Çerçeve, Tarihsel Gelişim ve Uygulamaya Dönük Öneriler. İlköğretim Online, 16(4), 1-11. http://ilkogretim-online.org.tr, Erişim Tarihi 15.01.2025.
  27. Sönmez, V. (1998). Eğitim Felsefesi (5. basım). Ankara: Anı Yayıncılık.
  28. Sürdürülebilir Eğitim, https://www.surdurulebiliregitim.org/, Erişim Tarihi 23.02.2025.
  29. Stanford Encyclopedia of Philosophy. (2021). Environmental Ethics. https://plato.stanford.edu/entries/ethics-environmental/, Erişim Tarihi 15.01.2025.
  30. Taşdemirci, E. (2001). 1936 Yılında Sovyet Rusya’da Yüksek Öğretim Hakkında Hazırlanmış Bir Rapor ve Bu Raporun Türkiye’de Öğretmen Yetiştirme Tarihi Bakımından Önemi. Erciyes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 11, 1-37.
  31. TEMA Vakfı. (2017). Faaliyet Raporu: 2017. https://www.tema.org.tr/Documents/faaliyet-raporlari/tema-vakfi-2017-faaliyet-raporu.pdf, Erişim Tarihi 26.01.2025.
  32. Turan, A. (2009). Türkiye’de Öğretmen Yetiştirmede Akpınar Köy Enstitüsünün Yeri ve Önemi. (yayımlanmamış yüksek lisans tezi), Ondokuz Mayıs Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Samsun. Türen, A.Ö. (2022). Köy Enstitüleri Dosyası Türk Rönesansı. İstanbul: Destek Yayınları.
  33. Türkoğlu, P. (2000). Tonguç ve Enstitüleri. İstanbul: Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
  34. Türküresin, İ. (2020). Türkiye’nin İlk Ekolojik Eğitim Deneyimi: Köy Enstitüleri. https://www.ekoiq.com/turkiyenin-ilk-ekolojik-egitim-deneyimi-koy-enstituleri/, Erişim Tarihi 23.05.2025. UNDP (2015). Sürdürülebilir Kalkınma Hedefleri. http://www.tr.undp.org, Erişim tarihi 4.02.2025.
  35. UNESCO-TMK [UNESCO Türkiye Milli Komisyonu]. (2014). Sürdürülebilir Kalkınma İçin Eğitim. www.unesco.org.tr/?page=3:70:2.turkce, Erişim Tarihi 12.04.2025.
  36. Uygun, S. (2016). Sözlü Anlatılarda Köy Enstitülerinde Uygulanan Öğretim İlke ve Yöntemleri. Akademik Düzlemde Köy Enstitüleri Sempozyumu, 14-16 Nisan 2016, İzmir.
  37. Uygun, S. (2019). Köy Enstitülü Öğretmenler-Mesleki Deneyimleri ve Meşhurların Anlatımları. İstanbul: Alkun Kitap.
  38. Yazıcı, T.; Çobanoğlu, E.O. (2017). Türkiye’de Sınıf Dışı Eğitim ve Tarihsel Kökenleri. Uluslararası Türk Eğitim Bilimleri Dergisi, 5(9), 385-401.
  39. Yıldırım, B. (2021), Köy Enstitülerinden STEM Öğretmen Enstitülerine. Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık.