Dergiler / Çankırı Karatekin Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi / 2021 / Cilt: 12 - Sayı: 1

MAKBÛL HADİS

MAQBŪL HADITH

Sayfa
68–98
Yayın Tarihi
2021-04-30
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bununla birlikte diğer disiplinlerin yönelttiği eleştirilerin genelde tutucu ve savunmacı reflekslere dönüşerek kabul kriterlerinde mevcudu muhafaza şeklinde etkisini gösterdiği görülmüştür.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:MAKBÛL HADİS Hadisler kabul edilebilirlik bakımından makbûl ve merdût olmak üzere iki kısma ayrılmaktadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Peygamber’e (s. a. s.) ait olduğuna kanaat getirilen hadislerin tarihsel süreç içerisindeki parametrelerine dikkat çekilerek; mutakaddimûn usûl eserleri öncesi, mutakaddimûn dönemi ve mutaahhirûn dönemi şeklindeki başlıklara göre tespitler yapılmış değerlendirmelerde bulunulmuştur.
💡
Sonuç & Katkı:Bununla birlikte diğer disiplinlerin yönelttiği eleştirilerin genelde tutucu ve savunmacı reflekslere dönüşerek kabul kriterlerinde mevcudu muhafaza şeklinde etkisini gösterdiği görülmüştür.
🔬Tür:Uygulamalı Anket & Alan Araştırması
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Maqbūl · Mardūd · Hadith

Özet

MAKBÛL HADİS Hadisler kabul edilebilirlik bakımından makbûl ve merdût olmak üzere iki kısma ayrılmaktadır. Çalışmamız rivayetin sıhhat durumuna taalluk etmesi bakımından makbûl hadis ile ilgilidir. Burada Hz. Peygamber’e (s. a. s.) ait olduğuna kanaat getirilen hadislerin tarihsel süreç içerisindeki parametrelerine dikkat çekilerek; mutakaddimûn usûl eserleri öncesi, mutakaddimûn dönemi ve mutaahhirûn dönemi şeklindeki başlıklara göre tespitler yapılmış değerlendirmelerde bulunulmuştur. Bu bağlamda makbûl hadisin içeriğine taalluk etmesi bakımından “sahîh”, “hasen”, “mürsel” “telâkki bil kabûl”, “ziyâdetü’s-sikâ” kavramları müellifleri değerlendirmede ölçek olarak kullanılmıştır. Çalışmamızın neticesinde makbûl hadis parametrelerinin dönemsel siyâsî, fikrî cereyânlar çerçevesinde değişip şekillendiği görülmektedir. Bu bağlamda İmâm eş-Şâfiî (ö. 204/820), Ebû İsâ et-Tirmizî (ö. 279/892), Ebû Süleymân Hamd (Ahmed) b. Muhammed b. İbrâhîm b. Hattâb el- Hattâbî el-Büstî (ö. 388/ 998), Ebû Abdullah İbnü’l-Beyyi’ Muhammed Hâkim en-Nîsâbûrî (ö. 405/1014) ile Ebû Amr Takıyyüddîn Osmân b. Salâhiddîn Abdirrahmân b. Mûsâ eş-Şehrezûrî (ö. 643/1245) zikredilmesi gereken en önemli şahsiyetlerdir. Sahâbe dönemi kabul kriterlerinin eş-Şâfiî ile birlikte değiştiği, İbn Salâh’a gelene kadar bazı değişimler geçirdiği İbn Salâh’ın ise eş-Şâfiî’den sonraki süreç baz alarak kriterleri sabitlediği kanaatine varılmştır. Bununla birlikte diğer disiplinlerin yönelttiği eleştirilerin genelde tutucu ve savunmacı reflekslere dönüşerek kabul kriterlerinde mevcudu muhafaza şeklinde etkisini gösterdiği görülmüştür.

Abstract

It is commonly known that hadiths are evaluated in two different categories named “maqbūl” (acceptable) and “mardūd” (rejected) as in the manners of their acceptability. Thus, this study especially examines the position of "maqbul" hadith as it is associated with the genuineness of the riwayas.Moreover, hadiths that are said to have been reported by Prophet Mohammed himself were not only sophisticated in the manner of their parameters in the historical process but also certain topics such as the pre-“Mutaqaddimūn” (early) period’s and “Mutaqaddimūn” period’s hadith methodology were covered. It was not neglected to study “Mutaakhirūn” period’s conditions too.There were several terms that have been regarded as signs and methods, used to comprehend the concept of makbul hadith and its entire sides. These terms are described “ṣaḥīḥ”, “ḥasan”, “mursal”, “telakki bi’l-kabul” and lastly “ziyadat al thiqat”.Consequently, this study shows that the parameters of maqbul hadith have been shaped through political, and philosophical conditions. In this manner, al-Shāfīʿi, al-Tirmid̲h̲ī, al-K̲h̲āṭṭābī, al-Ḥākim al-Naysābūrī and Ibn al-Ṣalāḥ were referenced. Also, another outcome of this study revealed that critiques coming from other disciplines led to emerging a defensive and radical reaction at first and then to increase in the affairs aiming the protection of the existing one/tradition.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ERTAŞ, H. (2021). MAKBÛL HADİS. Çankırı Karatekin Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Cilt: 12 - Sayı: 1, 68–98. https://ajindex.com/articles/142655

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (7)

  1. Aba, V. (2013a). Hatîb el-Bağdâdî‘nin Hadis Usulü Anlayışı. (YayımlanmamıĢ doktora tezi). Necmettin Erbakan Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü, Konya. Aba, V. (2013b). Mütekaddimûn Dönemi Hadis Usûlü Eserlerinin Mukâyesesi. Gümüşhane Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 2(4), 233-249.
  2. Acar, Y. (2014). Zayıf Hadisin Amel Karinesiyle Desteklenmesi ve Tirmizî‘nin Süneni. Necmettin Erbakan Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi [Selçuk Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi], (37), 41-69. Aktepe, Ġ. E. (2018). Şafii Ve Öncesinde Sünnet. Ġstanbul: Rağbet Yayınları.
  3. Akyüz, H. (2020). Kavram Atlası Hadis I. Gazi Kitabevi.
  4. Alkan, A. (2016). Hicri İlk İki Asır Fıkıh Eserlerinin Hadis Usûlü Terimlerinin Oluşumundaki Rolü. (YayımlanmamıĢ yüksek lisans). Ankara Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
  5. Bağcı, H. M. (2003). Hadis ÇalıĢmalarının Gerileme Dönemlerinde Hadiste Ġçtihad Kapısının Kapatılması Sorunu. İslam‘ın Anlaşılmasında Sünnetin Yeri ve Değeri, Kutlu Doğum Sempozyumu 2001, 541-576. Beyhakî, E. B. A. b el-H. b A. (1970). Menâkibu‘ş-Şâfiʿî.; (C. 1-2). Kahire: Dârü‘t-Türas. Bilen, M. (1999). Sahih Hadisin Tanımı Üzerine. Dicle Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 1, 247-260.
  6. Çelik, A. (2017). Hadis Usûlü İlminin Doğuşu Ve Gelişimi Hicrî İlk III Asır. Ankara Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
  7. Çiftci, M. E. (2019). Hadis Usûlünde Sahih Hadisin Tanımı Problemi. (YayımlanmamıĢ doktora tezi). Dicle Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Diyarbakır. Dinçoğlu, M. (2008). Ebû Dâvud"un Sünen Adlı Eseri, Kaynakları Ve Tasnif Metodu. (YayımlanmamıĢ doktora tezi). Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara. Ebû Dâvûd, S. b. el-EĢ aŝ es-Sicistânî. (t.y.). Risâletu Ebî Dâvûd ʾilâ ʾehli Mekke. Beyrut: Dâru‘l- Arabiyye. Ebû Avâne, E. Avâne Y. b. Ġ. en-Nîsâbûrî. (1998). Müsnedu Ebî Avane.; (C. 1-4). Beyrut: Dârü‘l-Ma‘rife. el-Ezherî, E. M. M. b. A. b. el-Herevî. (2001). Tehzîbu‘l-Luğa (C. 1-8). Beyrut: Dâru Ġhyâi‘t-Turâŝi‘l- Arabî. el-Kâdî Ġyâd, E.-F. Iyâd b. M. el-Yahsubî. (1982). Tertîbu‘l-medârik ve takrîbu‘l-mesâlik.; (C. 1-8). Rabat: Vizâretü‘l-Evkâf ve‘Ģ-ġuunü‘lĠslâmiyye. el-Kâdî Ġyâd, E.-F. Iyâd b. M. el-Yahsubî. (1998). İkmâlu‘l-muʿlim bi fevâʾidi‘l-Muslim (C. 1-8). el-Kâdî Ġyâd, E.-F. Iyâd b. M. el-Yahsubî. (t.y.). El-İlmâʿ ilâ maʿrifeti usûli‘r-rivâye ve takyîdi‘s-semâʿ. Kahire: Dârü‘t-Türâs. er-Râmehurmuzî, E. M. el-H. b. Abdurrahmân b. H. el-Fârisî. (1971). ElMuhaddisu‘l-Fâsıl beyne‘r-Râvî ve‘l-Vâʿî. Be