Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightConclusion: All materials tested exhibited adequate peel bond strength for clinical use.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Background and Aim: The purpose of this in vitro study was to compare the effect of the soft silicone liner on the peel bond strength of different computer-aided design and manufacturing (CAD-CAM) poly methyl methacrylate (PMMA)-based polymers and conventional resin materials using different treatment protocols. Materials and Methods: Eighty-four rectangular-shaped specimens (N=84) were fabricated from 2 different CADCAM PMMA-based polymers (Group A and group P) and 1 conventional PMMA (Group C). The treatment protocol was composed of 4 subgroups (n=7), which were treated as follows: 1) no procedure was performed before and after relining (control group); 2) no procedure was performed before relining, however thermo-mechanical aging (chewing simulator) was applied after relining; 3) thermal cycling was applied before relining; 4) thermal cycling was applied before relining, followed by thermo-mechanical aging (chewing simulator). Thereafter, 90° peel tests were carried out with a crosshead speed of 10 mm/min using a universal testing machine. Peel strength was calculated (MPa), and the mode of failure was determined. The surface structure of the materials was evaluated using a scanning electron microscope (SEM). The data were statistically analyzed using a 3-way ANOVA analysis and multiple comparison tests with Bonferroni correction (á=0.05). Results: Peel strength values ranged between 8.89 and 13.56 MPa. There was no significant difference between the peel strength values of tested materials (p>0.05). In both thermal cycled and thermo-mechanical cycled (chewing simulator) groups, all materials showed a decrease in peel bond strength values (p<0.05). Conclusion: All materials tested exhibited adequate peel bond strength for clinical use.
Abstract
Amaç: Bu in vitro çalışmanın amacı; farklı tedavi protokolleri kullanarak yumuşak silikon astarın farklı bilgisayar destekli tasarım ve üretim (CAD-CAM) poli metil metakrilat (PMMA) bazlı polimerlerin ve geleneksel akrilik rezin malzemelerinin sıyrılma mukavemeti üzerindeki etkisini karşılaştırmaktır. Gereç ve Yöntemler: Dikdörtgen şeklindeki 84 örnek (N=84) 2 farklı CAD-CAM PMMA yapısındaki polimer ve geleneksel akrilik rezin malzemelerinden elde edilmiştir. Tedavi protokolü 4 alt grup olacak şekilde;1) Astarlama öncesi ve sonrasında herhangi bir işlem uygulanmamıştır. 2) Astarlama öncesinde herhangi bir işlem uygulanmamış, astarlama sonrasında termomekanik yaşlandırma (çiğneme simulatörü) uygulanmıştır. 3) Astarlama öncesinde sadece ısıl döngü işlemi uygulanmıştır. 4) Astarlama öncesinde ısıl döngü işlemi uygulanmış bunu takiben astarlama işlemi sonrası termo-mekanik yaşlandırma (çiğneme simulatörü) uygulanmıştır. Uygulanan tedavi protokolleri sonrasında 90° sıyrılma testleri, universal test cihazı kullanılarak 10 mm/dak hızında yapılmıştır. Sıyrılma direnci (MPa) hesaplanarak başarısızlık şekilleri belirtilmiştir. Malzemelerin yüzey özellikleri tarama elektron mikroskobu (SEM) kullanılarak ortaya konulmuş, datalar, 3-yönlü varyans analizi ve Bonferroni düzeltmesi uygulanarak çok yönlü karşılaştırma yardımıyla değerlendirilmiştir (α=0,05). Bulgular: Sıyrılma direnci değerleri 8,89 ve 13,56 MPa arasında bulunmuştur. Malzemelerin sıyrılma direnci değerleri arasında istatistiksel bir fark gözlenmemiştir (p>0,05). Hem ısıl döngü işlemi hem de termo-mekanik yaşlandırma (çiğneme simulatörü) uygulanan bütün gruplarda sıyrılma direncinde bir azalma gözlenmiştir (p<0,05). Sonuç: Çalışma sonuçlarına göre test edilen bütün malzemelerin klinik kullanım açısından sıyrılma direncinin yeterli olduğu görülmüştür.