Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightBununla birlikte yazarlar, dijitalleşmenin artışı karşısında ölümden sonra kişisel verilerin korunmasına yönelik yeni bir hukuki rejime duyulan dogmatik ihtiyaca dikkat çekmekte, bu korumanın öncelikle kişiler hukuku veya idari yaptırım mekanizmalarıyla sağlanması gerektiğini, ceza hukukunun ise son çare olarak devreye girmesi gerektiğini vurgulamaktadır.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Bu çalışma, ölüm sonrası kişisel verilerin korunması sorununu ceza hukuku ve ceza muhakemesi hukuku açısından ele almaktadır. Çalışmada iki temel soru yanıtlanmaktadır: (i) Ölümden sonra ölüye ait kişisel veriler üzerinde gerçekleştirilen hukuka aykırı fiillerin Türk Ceza Kanunu’nun (“TCK”) 135–138. maddelerinde düzenlenen kişisel verilerin korunmasına özgülenmiş suç tiplerini oluşturup oluşturmadığı ve (ii) bu tür fiillerin ceza muhakemesi hukukuna etkisinin ne olduğu. Çalışmadaki ön çıkarım Türk Medeni Kanunu’nun 28. maddesi ve Kişisel Verilerin Korunması Kanunu’nun 3. maddesindeki düzenlemeler uyarınca ölümle birlikte kişiliğin sona erdiği ve bu nedenle ölmüş kişilere ait verilerin artık “kişisel veri” niteliğini kaybettiği yönündedir. Bu nedenle, ölümden sonra bu veriler üzerinde işlenen fiillerin TCK m. 135-138 kapsamındaki suçları oluşturmadığı sonucuna ulaşılmıştır. Ceza hukukunun mağdur kavramı da bu sonucu desteklemektedir; zira (TCK m. 135-138 özelinde) suçun mağduru ancak fiilin işlendiği anda hayatta olan gerçek kişi olabilir. Çalışmada ölüm sonrası verilerle ilgili ihlallerde mağdurun yakınlarının ceza muhakemesinde “suçtan zarar gören” veya “katılan” sıfatını alamayacağını, yalnızca ölenle bağlantılı yaşayan kişilerin verileri etkilenmişse mağdur sayılabilecekleri belirtilmektedir. Bununla birlikte yazarlar, dijitalleşmenin artışı karşısında ölümden sonra kişisel verilerin korunmasına yönelik yeni bir hukuki rejime duyulan dogmatik ihtiyaca dikkat çekmekte, bu korumanın öncelikle kişiler hukuku veya idari yaptırım mekanizmalarıyla sağlanması gerektiğini, ceza hukukunun ise son çare olarak devreye girmesi gerektiğini vurgulamaktadır.
Abstract
This study addresses the issue of post-mortem protection of personal data from the perspectives of criminal law and criminal procedure law. It seeks to answer two main questions: (i) whether unlawful acts committed on the personal data of deceased persons after death constitute the offences dedicated to the protection of personal data under Articles 135–138 of the Turkish Penal Code (“TPC”), and (ii) what the implications of such acts are for criminal procedure law. The study’s preliminary finding is that, pursuant to Article 28 of the Turkish Civil Code and Article 3 of the Personal Data Protection Law, legal personality ends upon death; therefore, data relating to deceased persons cease to qualify as “personal data.” Consequently, acts committed on such data after death do not constitute the offences regulated under TPC Articles 135–138. The concept of “victim” in criminal law supports this conclusion, since -particularly within the scope of Articles 135–138- the victim of a crime can only be a natural person who is alive at the time the act is committed. The study further notes that, in cases of violations involving post-mortem data, the relatives of the deceased cannot obtain the procedural status of “injured party” or “intervenor” in criminal proceedings, except where the data also relate to living persons connected to the deceased, who may then be considered victims. Nevertheless, it is emphasized that a dogmatic need for a new legal framework addressing the protection of personal data after death in light of growing digitalization. They argue that such protection should primarily be ensured through civil law or administrative sanction mechanisms, while criminal law should serve as a measure of last resort.