Dergiler / Sakarya Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi / 2012 / Cilt: 14 - Sayı: 26

İSLÂM DÜŞÜNCESİNDE İTİKÂDÎ MEZHEPLERCE BENİMSENEN DİL ANLAYIŞLARI

Insights of Language in Islamic Thought Creed Adopted According to The Islamic Sects

Sayfa
1–24
Yayın Tarihi
2012-12-15
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Dolayısıyla, söz konusu bu problemi çözmek ve Allah hakkında daha net ve doğru konuşabilmek için, İslam düşüncesinde itikadî mezheplerce değişik tarzda “dil” çeşitleri ve dil kuralları benimsenmiştir.İşte bu çalışmada, İslam düşüncesinde neşet etmiş olan dille ilgili değişik anlama ve yorumlama çeşitlerine işaret edilerek, bu meyanda ortaya konan sonuçların bir manada değerlendirmesi yapılacaktır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Kurân-ı Kerim'in beyanına göre onun ifadelerinden bir kısmının anlamı açıktır (muhkem).
📊
Temel Bulgular & Veri:Diğer taraftan, “müteşabihat”ın, dile bağlı sorunların ötesinde genel olarak gaybe dayalı farklı anlatım biçimlerinin oluşturmuş olduğu travmadan kaynaklandığı dasavunulmuştur.
💡
Sonuç & Katkı:Dolayısıyla, söz konusu bu problemi çözmek ve Allah hakkında daha net ve doğru konuşabilmek için, İslam düşüncesinde itikadî mezheplerce değişik tarzda “dil” çeşitleri ve dil kuralları benimsenmiştir.İşte bu çalışmada, İslam düşüncesinde neşet etmiş olan dille ilgili değişik anlama ve yorumlama çeşitlerine işaret edilerek, bu meyanda ortaya konan sonuçların bir manada değerlendirmesi yapılacaktır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Din · İslâm Düşüncesi · Dil

Özet

Kurân-ı Kerim'in beyanına göre onun ifadelerinden bir kısmının anlamı açıktır (muhkem). Diğerleri ise ilk bakışta anlaşılması oldukça zor; ancak yorumla anlamı veya mahiyeti çözümlenebilir niteliktedir (müteşabih). İslam düşüncesinde “müteşabihat”ın, daha çok dil probleminden kaynaklandığı ileri sürülmüştür. Diğer taraftan, “müteşabihat”ın, dile bağlı sorunların ötesinde genel olarak gaybe dayalı farklı anlatım biçimlerinin oluşturmuş olduğu travmadan kaynaklandığı dasavunulmuştur. Bu durum, dinî nasslar söz konusu edilince Allah hakkında konuşmanın imkanını iyice zorlaştırmaktadır. Dolayısıyla, söz konusu bu problemi çözmek ve Allah hakkında daha net ve doğru konuşabilmek için, İslam düşüncesinde itikadî mezheplerce değişik tarzda “dil” çeşitleri ve dil kuralları benimsenmiştir.İşte bu çalışmada, İslam düşüncesinde neşet etmiş olan dille ilgili değişik anlama ve yorumlama çeşitlerine işaret edilerek, bu meyanda ortaya konan sonuçların bir manada değerlendirmesi yapılacaktır.

Abstract

Some of the verses of the declaration to the Koran are clear (muhkam), while others are difficult but only analysis of the interpretation or true nature in at first sight (mutaşabih). The meaning of some Quranic verses are clear,called muhkem while some others are not clear, called mutashabih. In Islamıc thought,mutashabih have been claimed due to the problem of languages ıt is claimed the problem of language caused to “mutaşabih”. Burden sonrasına karışmıyorum çok özensiz yazılmışIn order side have claimed “mutaşabih”, except for problems of language generally different expressions according to unseen have caused to it. Certainly its in religion of the nasses was difficut to talk about God. Thus, according to Islamic sects for clear and true of God were to appropriated religious language for its kinds and rules in Islamic thought. In this article aims at to point out happen for language of the its kinds understanding and interpretation discussions results have approached in the Islamic thought.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

DOĞAN, H. (2012). İSLÂM DÜŞÜNCESİNDE İTİKÂDÎ MEZHEPLERCE BENİMSENEN DİL ANLAYIŞLARI. Sakarya Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Cilt: 14 - Sayı: 26, 1–24. https://ajindex.com/articles/138701

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (7)

  1. ‘Abdülcebbâr, el-Kâdî Ebu’l-Hasan, Müteşâbihu’l-Kur’ân, nşr.: ‘Adnân Muhammed Zerzûr, c. I, Kahire, 1969.; Şerhu’l-Usûli’l-Hamse, tah.: ‘Abdülkerîm ‘Osmân, Kahire: Mektebetü’l-Vehbe, 1408/1988. ‘Abdülhamîd, ‘İrfân, İslâm’da İtikâdî Mezhepler ve Akâid Esâsları, çev.: M. Saim Yeprem, İstanbul: Marifet Yay., 1994.
  2. Altıntaş, Ramazan, ‚Haşaviyye’nin Doğuşu ve Kelâmî Görüşleri‛, Cumhuriyet Üniversitesi İlâhiyat Fakültesi Dergisi, sayı: III, Sivas: Dilek Matbaacılık, 1999. el-Âmidî, Seyfüddîn (631/1233), Gâyetü’l-Merâm fî ‘İlmi’l-Kelâm, tah.: Hasan Mahmûd ‘Abdüllatîf, Kahire, 1391/1971.
  3. Aydın, Muhammed, Kur’ân’da Benzer Ayetlerdeki Anlatım Farklılıkları, Adapazarı: Değişim Yay., 2001. el-Bağdâdî, Ebû Mansûr ‘Abdülkâhir (429/1038), Kitâbu Usûli’d-Dîn, İstanbul, 1346/1928.;Mezhepler Arasındaki Farklar, çev.: Ethem Ruhi Fığlalı, Ankara: Türkiye Diyânet Vakfı Yay., 1991. el-Bâkıllânî, Ebû Bekir Tayyîb (403/1013), İ‘câzu’l-Kur’ân (el-İtkân fî ‘Ulûmi’l-Kur’ân İçinde), nşr.: Mustafa el-Bâbî el-Halebî, Kahire, 1370. el-Beyâdî, Kemâleddîn ‘Ahmed b. Hasan (1097/1687), İşârâtu’l-Merâm min İbârâti’lİmâm, tah.: Muhammed Zâhid el-Kevserî, İstanbul: Dâru’l-Kütübi’l-İslâmiyye, 1949. el-Beyhakî, Ebû Bekir ‘Ahmed b. Hüseyin (458/1066), Kitâbu’l-Esmâ ve’s-Sıfât, Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-‘İlmiyye, 1984. el-Bûtî, Muhammed b. Sa’îd Ramazan, es-Selefiyye –Merhaletün Zemeniyyetün Mübâreketün Lâ-Mezhebün İslâmiyyûn-, Beyrut: Dâru’l-Fikri’l-Mu‘âsır, 1411/1990. Cârullâh, Zühdî, el-Mu‘tezîle, Kahire, 1366/1947. el-Cevherî, Ebû Nasr İsmâ‘îl Hammâd (393/1003), es-Sıhâh Tâcu’l-Luga ve Sıhahu’l‘Arabiyye, nşr.: ‘Ahmed ‘Abdulgafûr el-‘Attâr, (c. VI), Mısır, 1956. el-Cevziyye, Ebû ‘Abdillâh Muhammed b. Kayyım (751/1315), Miftâhu Dâri’s-Sa‘ade ve Menşûru Vilâyeti’l-‘İlm ve’l-İrâde, Beyrut, trz. el-Cürcânî, es-Seyyîd eş-Şerîf ‘Ali b. Muhammed (816/1413), et-Ta‘rifât, Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-‘İlmiyye, 1416/1995. el-Cüveynî, İmâm el-Haremeyn ‘Abdülmelik b. ‘Abdillâh (478/1085), Kitâbu’l-İrşâd ilâ Kavâtı‘ı’l-Edille fî Usûli’l-İ‘tikâd, neşr.: Muhammed Yûsuf Mûsâ – ‘Ali ‘Abdülmün‘îm ‘Abdülhâmîd, Kahire: Mektebetü’l-Hancî, 1950.
  4. Çelebi, Kâtip, Keşfü’z-Zunûn, İstanbul: Milli Eğitim Basımevi, (c. I), 1360/1941.
  5. Çubukçu, İbrahim Agâh, Gazzâlî ve Kelâm Felsefesi, Ankara: Ankara Üniversitesi İlâhiyat Fakültesi Yay., Ankara Üniversitesi Basımevi, 1970.
  6. Daiber, Hans, Islamic Philosophy and Theology -Wasıl İbn Atâ Als Prediger und Theologe, Leiden, 1988.
  7. Doğan, Hüseyin, İlk Dönem İslâm Kelâmcılarında Dinsel Meti