Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightEğer bir ayetin tefsirinde birden fazla İsrâili rivayet varsa, önce kendisine göre en sağlam olanı kesin bir ifadeyle belirtmekte, ardından diğer rivayetleri ihtimal (Zayıflatma) ifadesiyle aktarmaktadır.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
İmam Bedreddîn el-Gazzî’nin (ö. 984 H.) “Teysîru’t-Tibyân fî Tefsîri’l-Kur’ân” adlı tefsiri, onuncu yüzyılın ortalarında, aruzun Rajaz ölçüsünde yazılmış en önemli şiirsel tefsir kitaplarından biridir. Bu eser, 100.000 beyitten oluşan tam bir Kur'an tefsiridir ve İstanbul'daki Süleymaniye Kütüphanesi'nde 134 numarasıyla kayıtlı bir nüsha olarak bulunmaktadır. Bu el yazması, ilk sayfasında konuların İçindekiler Sûre listesi ile başlamaktadır; dizin, Fatiha Suresi'nin tefsiri ile başlayıp, Nas Suresi'nin tefsiri ile sona ermektedir. En önemli ve en büyük Menzûm tefsirlerden biri olmasına rağmen, ciddi çalışmalara konu olmamıştır. İşte bu açıdan bu araştırma önem kazanmaktadır ve el-Gazzî'nin tefsirindeki İsrâiliyatları aktarma yöntemini incelemeyi gerekli kılan bir sebep olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu yorumlar, şeriatın aktarmasına izin verdiği İsrailiyatlardan oluşmaktadır. Bazıları ise, İsrâiliyyâtları herhangi bir ölçüt olmaksızın sıkça nakletmektedir. Bedreddîn el-Gazzî'nin Menzum tefsirinde İsrâiliyyâtların sıkça anılması ve aktarılması, onun bu rivayetlere yaklaşımını incelemeyi gerekli kılmaktadır. Bu bağlamda, el-Gazzî'nin İsrâiliyyâtları nasıl aktardığı ve bu rivayetlerle nasıl bir ilişki kurduğu sorusu önem kazanmaktadır. Bu sorunun çözümünde analitik tümevarım yöntemini benimsedik ve tatmin edici sonuçlara ulaştık; Elde edilen sonuçlardan biri, el-Gazzî'nin bazen peygamberlik makamına zarar veren İsrâiliyyâtları aktardığı, ancak bu rivayetleri açıkça eleştirmediği veya kınamadığıdır. Bunun yerine, yalnızca bu rivayetlerin doğru olmadığını belirtmekle yetinmiş, ancak İsrâiliyat olduğunu vurgulamamıştır. Eğer bir ayetin tefsirinde birden fazla İsrâili rivayet varsa, önce kendisine göre en sağlam olanı kesin bir ifadeyle belirtmekte, ardından diğer rivayetleri ihtimal (Zayıflatma) ifadesiyle aktarmaktadır.
Abstract
The interpretation "Taysir al-Tayyan fi Tafsir al-Qur'an" by Imam Badr al-Din al-Ghazi (d. 984 AH) is considered one of the most important works of poetic interpretation, composed in the meter of al-Rajaz in the mid-tenth century AH. It is a complete interpretation of the Holy Quran, structured in eighty thousand (80,000) verses. It remains in manuscript form and has not yet been published. I obtained a copy from the Suleymaniyeh Library in Istanbul, cataloged under number 134. This manuscript is prefaced with a table of contents on its first page, starting with the interpretation of Surah Al-Fatiha and ending with the interpretation of Surah An-Nas. Although it is regarded as one of the most significant and extensive works of poetic interpretation, it has not received serious scholarly attention, which is where this study derives its importance. This also motivated me to examine Imam Badr al-Din al-Ghazi's approach to dealing with Israeli narratives. When we look at the books of interpretation, we find that each interpreter has their own methodology in handling Israeli narratives. Some mention most of these narratives with their chains of transmission without commenting on their authenticity, while others cite them with their chains and often provide commentary, mostly on those narratives that the lawgiver has permitted to be reported. There are also those who frequently transmit Israeli narratives without any criteria. Given that Israeli narratives are mentioned and cited in the poetic interpretation of Abu al-Barakat Badr al-Din al-Ghazi, we found ourselves asking: How did al-Ghazi present Israeli narratives in his interpretation, and how did he deal with them in terms of acceptance and rejection? We relied on an analytical inductive approach to address this issue and concluded with satisfactory results, including that al-Ghazi sometimes presents Israeli narratives that are detrimental to the status of the prophets and messengers without criticizing them or hastily condemning them. Instead, he merely indicates their lack of authenticity in narration without pointing out that they are Israeli narratives. If there are multiple Israeli narratives regarding the interpretation of a verse, he begins by stating the most reliable narrative according to him with certainty, then mentions the remaining narratives in a tentative manner.