Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightBu halde güvenliği sağlanan mülkiyet, düşünsel sahiplik temelinde kesin kazanımın konusu olur.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Immanuel Kant’a göre hukuki-pratik aklın çatışkısı, düşünsel sahipliğe dair sav ve empirik sahipliğe dair karşı savın çatışkısından oluşur. Sav, dışsal nesnenin sahipliği için o nesneyi fiziki olarak elde tutmanın gerekmediğini, karşısav ise gerektiğini iddia eder. Elde tutulan dışsal nesnenin empirik sahipliği, uzam ve zamanın koşullarına tabidir. Dış ve iç duyunun koşullarını oluşturan uzam ve zaman, tasarımları alma yetisi olan duyarlığın öznel koşulları olarak deneyimin biçimleridir. Verili görü çokluğunun deneyimi, imgelem gücü tarafından a priori sentezlenir. Saf anlama yetisinin ilişki (töz) kategorisi ise mülkiyet hakkını kavramsal olarak belirler. Böylece empirik sahipliğin konusu olan dışsal nesnenin teorik bilgisine ulaşılır ancak henüz ‘kazanım’ sağlanamaz. Hak kavramı saf akıl kavramı olduğu için empirik nesne görünüş olarak değil kendinde şey olarak değerlendirilmelidir. Kendinde şey olarak değerlendirilen nesne, uzam ve zamanın koşullarından soyutlanarak düşünsel sahipliğin konusu olur. Deneyimden bağımsızlığı sağlayan soyutlama, dışsal nesnenin elde tutulmamasına rağmen sahipliği olanaklı hale getirdiği için sentetik a priori hak önermesine ulaşılır. Ancak bu açıklamalar da teorik alanda sınırlı kalarak düşünsel sahipliğin pratik kazanımını temellendiremez. Kant, pratik aklın izin verici yasasına dair postula ile dışsal nesnenin kullanımı için o nesneye dair hakimiyetin bilincinde olmanın yeterli olduğunu belirtir. Buna rağmen seçimin nesnesinin kullanımı diğer öznelerin seçim özgürlüğü ile nasıl uyumlu olabilir? Herkesin toprak üzerinde doğuştan gelen ortak sahipliği, ilk kazanım olarak değerlendirilip ‘birleşik istemeye’ dayalı öznelerarası uzlaşım sağlanabilir. Doğa durumundaki kökensel topluluk, öznelerin kendi gücüne dayalı adaleti ile geçici kazanımı sağlayabilir. Kazanıma konu olan mülkiyetin güvence altına alınması için dağıtıcı adaletin bulunduğu sivil duruma geçilmelidir. Bu halde güvenliği sağlanan mülkiyet, düşünsel sahiplik temelinde kesin kazanımın konusu olur.
Abstract
According to Immanuel Kant, the antinomy of rightfully practical reason consists of the antinomy between the thesis regarding intelligible possession and the counter-thesis regarding empirical possession. The thesis asserts that possession of an external object does not require physical holding of that object, and the counter-thesis that it does. The empirical possession of the external object of holding is subject to the conditions of space and time. Space and time, which constitute the conditions of external and internal sense, are the forms of experience as the subjective conditions of sensibility, the faculty of receiving representations. The experience of the multiplicity of given intuitions is synthesized a priori by the power of imagination. The category of relation (substance) of the faculty of pure understanding conceptually determines the right of property. Thus, the theoretical knowledge of the external object that is the subject of empirical possession is attained, but not yet the ‘acquisition’. Since the concept of right is the concept of pure reason, the empirical object must be considered as a thing in itself, not as an appearance. The object considered as a thing in itself is abstracted from the conditions of space and time and becomes the subject of intelligible possession. Since abstraction, which ensures independence from experience, makes possession possible despite not holding the external object, the synthetic a priori proposition of right is reached. However, these explanations remain limited in the theoretical realm and cannot ground the practical acquisition of intelligible possession. With the postulate of the permissive law of practical reason, Immanuel Kant states that for the use of an external object it is sufficient to be conscious of the control of that object. Yet how can the use of the object of choice be compatible with the freedom of choice of other agents? The innate possession in common of the land by all can be taken as the first acquisition and intersubjective convention based on ‘united will’ can be achieved. The original community in the state of nature can ensure the provisional acquisition through the justice of subjects based on their own power. In order to secure the property that is the subject of the gain, one must move to the civil state of distributive justice. In this case, the secured property becomes the subject of conclusive acquisition on the basis of intelligible possession.