Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI Insightİbnü’l-Arabî atıflarının Selefîliğine etkisi üzerinde durulmuş ve tasavvuf düşüncesine menfî radikal bir tavırla yaklaşmadığı fark edilmiştir.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Cemâleddin el-Kâsımî, tarihsel kökene sahip çağdaş Selefi hermenötik paradigmanın sembol isimlerinden olup Ehl-i Hadîs merkezli çağdaş Selefî düşünce dünyasının izleri, eserlerinin genelinin yanında Mehâsinü’t-te’vîl’de de mevcuttur. Durum böyle olmakla birlikte genel olarak Selefî düşüncenin sıcak bakmadığı tasavvufî yönelimin izleri onun hayatında ve çalışmalarında görülmektedir. Dolayısıyla burada bir problem vardır. Bu düzlemde makalede sosyal bilimlerin veri toplama, sentez, analiz ve mukayese gibi araştırma yöntemleri dikkate alınarak tasavvufî ve Selefî yönünün tefsirindeki İbnü’l-Arabî atıflarından hareketle incelenmesi hedeflenmiştir. Homojen yapı arz etmeyen Selefîliğin, Kâsımî üzerindeki etki boyutunun ortaya çıkarılması amaçlanmıştır. Sistem olarak Mehâsinü’t-te’vîl’deki Selefî kimliğini gösteren genel uygulamalarından hareketle tasavvufa bakışı, tasavvufî kaynakları, yorumları ve eleştirilerinin ardına düşülecek ve bunlardan sonra İbnü’l-Arabî atıfları merkezinde Kâsımî’nin literatürdeki konumuna bakılacaktır. Bu bağlamda makalenin temel problematiği Selefî kimliğe sahip olduğu bilinen Kâsımî’nin normalde tasavvuf karşıtı olması beklenirken tasavvufî yönelimin izlerini tefsirinde göstermesinin ve vahdet-i vücûd düşüncesinin kurucularından İbnü’l-Arabî’ye atıf yapmasının ne anlama geldiğinin ortaya çıkarılmasıdır. Bu doğrultuda makalede Mehâsinü’t-te’vîl’deki tasavvufî kimliğini gösteren uygulamalarının ardına düşülerek “rü’yetullah, tevessül, Firavun’un imanı ve kelâmullah” meselelerindeki İbnü’l-Arabî atıfları tahlil edilmiş, bunların düşünce boyutuna etkisi araştırma konusu yapılmıştır. İbnü’l-Arabî atıflarının Selefîliğine etkisi üzerinde durulmuş ve tasavvuf düşüncesine menfî radikal bir tavırla yaklaşmadığı fark edilmiştir.
Abstract
Cemâleddin el-Kâsımî is one of the symbolic figures of the contemporary Salafi hermeneutic paradigm, which has historical roots. Traces of the Salafi thought, centered on the Ahl al-Hadith, are evident in most of his works, including Mehâsinü’t-Te’vîl. However, despite this elements of Sufi inclinations, generally not favored by Salafi thought, are observed in his life and works. Therefore, a problem arises here. In this context, the article aims to examine the Sufi and Salafi aspects of his exegesis through references to Ibn al-Arabi by employing research methods such as data collection, synthesis, analysis, and comparison from the social sciences. The study aims to reveal the extent of the influence of the non-homogeneous nature of Salafism on Kâsımî. By analyzing the general practices that reflect the Salafi identity in Mehâsinü’t-Te’vîl, the article will explore his perspective on Sufism, Sufi sources, interpretations, and criticisms, followed by examining Kâsımî's position in the literature through references to Ibn al-Arabi. In this regard, the main problem addressed by the article is to uncover the significance of Kâsımî, known for his Salafi identity and expected to be opposed to Sufism, showing traces of Sufi inclinations in his exegesis and referencing Ibn al-Arabi, one of the founders of the concept of Wahdat al-Wujud. To achieve this goal, the article analyzes the practices that reflect the Sufi identity in Mehâsinü’t-Te’vîl by focusing on issues such as the vision of God, intercession, the faith of Pharaoh, and the word of God, and examines the impact of these references on his thought. It is noted that Kâsımî does not adopt a radically negative stance towards Sufi thought.