Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightBu amacın gerçekleşmesinde konu tahlil ve tümevarım yoluyla incelenecek ve sonuçta genel bir yargının tesisine ulaşılacaktır.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Bu çalışma, Kur’ân ayetlerinin aslî anlamını tespit amacıyla yapılan araştırmalarda, söylemin muhatabını tespitin önemi ve anlama olan etkisini konu edinmektedir. Tefsir literatüründe aynı ayet bağlamında birden çok muhatabın takdir edildiği izahlarda, ayetlerin muhataplarına göre manalarının farklılık arz ediyor olması, bu çalışmanın vücuda gelmesinde etkili olmuştur. Muhatabın, ayetlerin anlamına doğrudan etki etmesi nedeniyle çalışmada ayetlerin aslî anlamlarına ulaşmak için, hitabın muhatabını doğru bir şekilde tespit etmenin önemine işaret edilmiş, hatalı veya eksik tespit edilmesi halinde ayetlerin mana yönünden nasıl dönüştürüldüğü, hatta tahrif edildiği örnekler üzerinden incelenmiştir. Ayetlerin muhataplarıyla isabetli bir şekilde buluşturulmadığı veya eksik ve hatalı muhataplarla ilişkilendirilerek izahının yapıldığı birçok örnek, bu çalışmanın ele aldığı konunun problematik yönü ve kapsamını oluşturmaktadır. Özellikle hatibin hitabındaki maksadının ne olduğu kendisine sorulamadığı her durumda, sözün tabi bağlamının anlamı kurtaracağı, dolayısıyla tabi bağlamın ihmal edildiği her anlama biçiminin yanıltıcı olacağı üzerinde durulmuştur. Canlı bir diyalog ortamında mananın, tabi bağlama ait unsurlar tarafından belirlendiği, bu sebeple şifahî bir söylemin anlamını bu dış bağlamsal unsurlardan soyutlayarak okuma ve anlamanın mümkün olmadığı hassa-ten vurgulanmıştır. Tam da bu noktada hitabın dış bağlam unsurlarından olan muhatabın, ayetlerin anlaşılmasında görmezden gelinemeyecek temel bir parametre olduğu dilbilimin izahlarıyla temellendirilmiştir. Söz konusu problemin aşılabilmesi maksadıyla ayetlerin aslî anlamlarının ortaya çıkarılması sürecinde öncelikle kelamın vücut bulduğu tabi bağlamına gitmenin zarureti ve Kur'ân’ın yazılı edebiyattan farklı olarak sözlü kültür yapısı çeşitli açılardan izah edilmiştir. Mananın istihracını doğrudan muhatap zaviyesinden ele almak ve tahlil ettiği örneklerin daha önce benzer herhangi bir çalışmaya konu olmaması açısından özgünlüğünü elde eden bu çalışma, amacını dilbilimin teorik izahları ve tahlil edilen ayet örnekleri üzerinden somutlaştırarak alana katkı sunmayı amaçlamaktadır. Bu amacın gerçekleşmesinde konu tahlil ve tümevarım yoluyla incelenecek ve sonuçta genel bir yargının tesisine ulaşılacaktır.
Abstract
This study addresses the importance of identifying the addressee of Qur’anic discourse and its im-pact on meaning in research aimed at determining the original meaning of Qur’anic verses. In the tafsir literature, explanations in which more than one addressee is assumed within the same verse context—and where the meanings of the verses vary according to the designated addressee—have been instrumental in the emergence of this study. Since the addressee directly affects the meaning of the verses, the study emphasizes the necessity of correctly identifying the addressee in order to reach the original meanings of the verses. Through various examples, it examines how verses may be transformed in meaning—or even distorted—when the addressee is identified incorrectly or in-completely. Numerous instances in which verses are not accurately associated with their proper addressees, or are interpreted through incomplete or erroneous attributions of addressees, constitute the problematic dimension and scope of this study. Particular emphasis is placed on the idea that whe-never the speaker’s intended purpose in the discourse cannot be directly ascertained, the natural context of the utterance serves to preserve meaning; therefore, any mode of interpretation that neg-lects this natural context is bound to be misleading. It is especially underlined that in a live dialogical setting, meaning is shaped by elements belonging to the natural context, and thus it is not possible to read and understand an oral discourse by isolating it from these external contextual ele-ments. At this point, the addressee—being one of the external contextual elements of discourse—is established, through linguistic explanations, as a fundamental parameter that cannot be ignored in understanding the verses. In order to overcome the aforementioned problem, the study explains from various perspectives the necessity of returning first to the natural context in which the speech origi-nally occurred when seeking to uncover the original meanings of the verses, and it discusses the oral-cultural nature of the Qur’an as distinct from written literature. By approaching the extraction of meaning directly from the perspective of the addressee, and by analyzing examples that have not previously been the subject of a similar study, this work establishes its originality. It aims to contribute to the field by concretizing its objective through the theoretical explanations of linguistics and the analysis of selected verses. To achieve this aim, the subject will be examined through analytical and inductive methods, ultimately leading to the formulation of a general conclusion.