Dergiler / Üsküdar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi / 2016 / Sayı: 3

Demokratların Dış Politika Gelenekleri Bağlamında Obama’nın Suriye Politikası

The Syrian Policy of Obama in the Context of Foreign Policy Traditions of Democrats

Muhammet Fatih Özkan((*) Araştırma Görevlisi, Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Biga İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi)
Sayfa
1–35
Yayın Tarihi
2016-11-01
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Dolasıyla bu çalışmada, ilkeler ve uygulamalar şeklinde ikiye ayrılan Demokrat Parti dış politika gelenekleriyle, ABD’nin Arap Baharı sürecindeki Suriye politikası arasındaki süreklilik ve kopuşa odaklanılmıştır

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:2010 yılının son aylarında Tunus’ta başlayan Arap Baharı, Ortadoğu’da önemli kırılmalara yol açmıştır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Aradan yaklaşık altı yıl geçmesine rağmen, sürecin etkileri hala devam etmekte, yaşanan gelişmeler karşısında hem büyük güçler hem de bölge ülkeleri net bir tutum takınmakta zorlanmaktadırlar.
💡
Sonuç & Katkı:Dolasıyla bu çalışmada, ilkeler ve uygulamalar şeklinde ikiye ayrılan Demokrat Parti dış politika gelenekleriyle, ABD’nin Arap Baharı sürecindeki Suriye politikası arasındaki süreklilik ve kopuşa odaklanılmıştır
🔬Tür:Deneysel Tarla Denemesi
📍Kapsam:2010 Verileri
⚙️Değişkenler:Amerika Birleşik Devletleri · Arap Baharı · Demokrat

Özet

2010 yılının son aylarında Tunus’ta başlayan Arap Baharı, Ortadoğu’da önemli kırılmalara yol açmıştır. Aradan yaklaşık altı yıl geçmesine rağmen, sürecin etkileri hala devam etmekte, yaşanan gelişmeler karşısında hem büyük güçler hem de bölge ülkeleri net bir tutum takınmakta zorlanmaktadırlar. Amerika Birleşik Devletleri (ABD) de bu aktörlerden biridir. ABD’nin Arap Baharına özellikle de Suriye’deki krize yaklaşımı, bazı çevrelerde hayal kırıklığı yaratmıştır. Nitekim Demokrat Obama yönetiminin ciddi bir insani krizin yaşandığı Suriye’deki sorunla ilgili pasif bir tutum takınması, Washington’da da bazı Cumhuriyetçi isimlerden eleştiri almasına neden olmuştur. Bu durum, Obama’nın Demokrat kimliği ile ABD’nin Suriye politikası arasındaki bağlantının niteliğini araştırmayı gerekli kılmıştır. Dolasıyla bu çalışmada, ilkeler ve uygulamalar şeklinde ikiye ayrılan Demokrat Parti dış politika gelenekleriyle, ABD’nin Arap Baharı sürecindeki Suriye politikası arasındaki süreklilik ve kopuşa odaklanılmıştır

Abstract

The Arab Spring, which began in the last months of 2010 in Tunis, led to the significant breakages in the Middle East. Although it has been nearly six years, the impacts of this process is still going on and both great powers and regional countries have been experiencing difficulties in determining a clear approach in the in the face of ongoing developments. The United States of America (US) is also one of these actors. The US’s approach towards the Arab Spring, in particular the crisis in Syria, created disappointment in some circles. In Washington, some Republican figures have been criticizing Democrat Obama administration due to its passive approach towards the Syrian humanitarian crisis. This situation requires researching the nature of relation between the Democrat identity of Obama and the US’s Syria policy. Thus, this study focuses on the continuity and rupture between the Democratic Party foreign policy traditions, which can be divided into two groups as principles and the implementations, and the US’s foreign policy towards Syria in the process of the Arab Spring

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Özkan, M. F. (2016). Demokratların Dış Politika Gelenekleri Bağlamında Obama’nın Suriye Politikası. Üsküdar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Sayı: 3, 1–35. https://doi.org/10.32739/uskudarsbd.2.3.18

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (1)

  1. Gürkan Doğan ve Bülent Durgun, “Arap Baharı ve Libya: Tarihsel Süreç ve Demokratikleşme Çerçevesinde Bir Değerlendirme”, Süleyman Demirel Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, C: 1, S: 15, 2012, 61-90