Dergiler / TSK Koruyucu Hekimlik Bülteni / 2014 / Cilt: 13 - Sayı: 6

Dünyada ve Türkiye'de Halk Sağlığı Uzmanlık Eğitiminin Tarihçesi, İçeriği ve İstihdam Politikaları

History and Content of Public Health Specialization Training and Employment Policies in the World and Turkey

Sayfa
495–504
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Türkiye Halk Sağlığı Kurumu Merkez Teşkilatı’nda, çalışan halk sağlığı uzmanı sayısı artırılmalıdır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:İngiltere ve Almanya’da halk sağlığının bir uzmanlık dalı olarak kabul edilmesi XIX. yüzyıl ortalarında, ABD ve Rusya’da ise XX. yüzyıl başlarında olmuştur.
📊
Temel Bulgular & Veri:Türkiye’de ise halk sağlığı uzmanlık eğitimi 1958 yılında Refik Saydam Hıfzıssıhha Okulu’nda, 1965 yılında Hacettepe, ve 1967 yılında Atatürk Üniversitesi’nde verilmeye başlanmıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Türkiye Halk Sağlığı Kurumu Merkez Teşkilatı’nda, çalışan halk sağlığı uzmanı sayısı artırılmalıdır.
🔬Tür:Deneysel Tarla Denemesi
📍Kapsam:2013 Verileri
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

İngiltere ve Almanya’da halk sağlığının bir uzmanlık dalı olarak kabul edilmesi XIX. yüzyıl ortalarında, ABD ve Rusya’da ise XX. yüzyıl başlarında olmuştur. Türkiye’de ise halk sağlığı uzmanlık eğitimi 1958 yılında Refik Saydam Hıfzıssıhha Okulu’nda, 1965 yılında Hacettepe, ve 1967 yılında Atatürk Üniversitesi’nde verilmeye başlanmıştır. Halk sağlığı uzmanlık eğitimi programlarında 1800’lü yıllarda sanitasyon, bulaşıcı hastalıklar ve bağışıklama konuları öncelikliyken, 1900’lü yılların ikinci yarısında sağlık yönetimi ve epidemiyoloji temel eğitim içeriği olarak belirlenmiştir. 1966 yılında Avrupa Halk Sağlığı Okulları Müdürleri Toplantısı’nda eğitim içeriğine uluslararası sağlık örgütleri, sağlık planlaması ve sağlık ekonomisi konuları da eklenmiştir. Daha sonraları halk sağlığı daha multidisipliner bir alan haline gelmiş ve eğitim programına medikal sosyoloji ve antropoloji eklenmiştir. Türkiye’de 2013 yılı itibarıyla 520 halk sağlığı uzmanı ve 286 halk sağlığı tıpta uzmanlık öğrencisi vardır. Uzmanlık eğitimi 57 anabilim dalında verilmektedir. Halk sağlığı uzmanlarının %51’i Sağlık Bakanlığı’nda, %47’si üniversitelerde çalışmaktadır. Sağlık Bakanlığı kadrolarında çalışan halk sağlığı uzmanlarının 2003 yılında %17’si, 2010 yılında %25’i yönetici olarak görevlendirilmiştir. Sağlık Bakanlığında sağlık yöneticilerinin görevlendirilmesi sırasında halk sağlığı uzmanlık eğitimi almış olma koşulunun dikkate alınmadığı görülmektedir. Halk sağlığı uzmanlarının, İl Halk Sağlığı Müdürlüğü ve TSM’lerde “mutlaka” yönetici olarak görevlendirilmeleri sağlanmalıdır. Halk sağlığı uzmanlarının atamalarında öncelikle il halk sağlığı müdürlükleri yönetici kadroları (müdür, müdür yardımcısı, şube müdürü), daha sonra nüfusu 100.000’in üzerindeki TSM’lerin sorumlu hekimliği kadroları kullanılmalıdır. Türkiye Halk Sağlığı Kurumu Merkez Teşkilatı’nda, çalışan halk sağlığı uzmanı sayısı artırılmalıdır.

Abstract

Public health was accepted as a specialty in the mid-19th century in United Kingdom and Germany and, the beginning of 20th century in USA and Russia. In Turkey, public health specialization training started at Refik Saydam Hıfzıssıhha Institute in 1958, at Hacettepe University in 1965 and at Atatürk University in 1967. While sanitation, communicable diseases and immunization subjects had priority in public health specialization training programs in the 1800s, health care management and epidemiology were customary curriculum in the second half of the 1900s. International Health Organizations, health planning and health economics subjects were included in curriculum during European Public Health School Directors meeting in 1966. Later on, public health has become a multidisciplinary field and psychology, sociology, anthropology, health economics and surveillance techniques were added to training programs. There are 520 public health specialists and 286 public health specialization students in Turkey in 2013. Specialization training programmes are offered in 57 departments. Half of the public health specialists work for the Ministry of Health (51%), while 47% of public health specialists work for universities. While 17% of public health specialists in the Ministry of Health worked in managerial positions, this ratio is increased to 25% in 2010. The Ministry of Health does not require public health specialization when assigning health managers. Authors strongly recommend that only the public health specialists should be assigned in managerial positions in the Provincial Directorate of Public Health and Community Health Centers. In addition, number of public health specialists working in central organization of Turkish Public Health Institution should be increased.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KILIÇ, B., ŞAHAN, C., BAHADIR, H. (2014). Dünyada ve Türkiye'de Halk Sağlığı Uzmanlık Eğitiminin Tarihçesi, İçeriği ve İstihdam Politikaları. TSK Koruyucu Hekimlik Bülteni, Cilt: 13 - Sayı: 6, 495–504. https://ajindex.com/articles/127665

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (16)

  1. Institute of Medicine. The Future of Public Health. The National Academy Press, Washington DC, USA, 1988
  2. United Kingdom Department of Health. Review of the regulation of public health professionals. DH/Public Health Development Unit, Ref No:15161, London, 2010
  3. Marks L, Hunter DJ, Alderslade R. Strengthening public health capacity and services in Europe. A concept paper. Durham University and WHO Regional Office for Europe, Copenhagen, DK, 2011. http://www.euro.who.int/__data/assets/pdf_file/0007/ 152683/e95877.pdf 4. Last JM. A Dictionary of Public Health. Oxford Univ. Press, New York, USA, 2007
  4. Bjegovic, Czabanowska, Flahault, Otok, Shortell, Wisbaum, Laaser. (ed) Addressing needs in the public health workforce in Europe. ASPHER. European Observatory Health Systems, Health Evidence Networks, 2012
  5. Institute of Medicine. Training Physicians For Public Health Careers, The National Academies Press, Washington DC, 2007
  6. Kılıç B, Şahan C, Bahadır H. “Türkiye’de Halk Sağlığı Uzmanları İçin İnsangücü Planlaması (2013-2023)”. Elektronik Kitap, HASUDER Yayın No:2014-1, ISBN:978-975-97836-8-6, Ankara, 44 sayfa, Şubat 2014
  7. HASUDER. Halk Sağlığı/Toplum Hekimliği Uzmanı Meslek Tanımı, Bilgi ve Beceriler Listesi, Ankara, 2002
  8. Rosen, G. (1993) A History of Public Health, Johns Hopkins Universitesi Yayınları, 1993
  9. United Kingdom Faculty of Public Health. Response to review of the regulation public health professionals. Registered No:263894, London, UK, 2010
  10. Krieger N, Birn AE. A vision of social justice as the foundation of public health: commemorating 150 years of the spirit of 1848, Am J Public Health, 1998, 88(11), 1603–6
  11. Rabson SM. Alfred Grotjahn, Founder of Social Hygiene. The Bulletin of The New York Academy of Medicine, February 1936, 12(2), 43–58
  12. Duffy J. A history of public health in New York city 1625-1866. Russell Sage Foundation, New York, USA, 1968
  13. Gebbie K, Rosenstock L, Hernandez LM. Who will keep the public healthy? Educating public health professionals for the 21st century. Institute of Medicine. The National Academy Press, Washington DC, USA, 2003
  14. Goodman J, Overall J, Tulchinsky T (eds) Public Health Workforce Capacity Building. 3th edition. ASPHER. 2008
  15. Özkan Ö. SSCB ve sağlık sistemi. Sosyalist Türkiye’de Sağlık içinde. s:33-114, Sol Meclis Sağlık Komisyonu. NK yayınları No:5, 2. Baskı, İstanbul, 2003
  16. Hamzaoğlu O. Dünya’da ve Türkiye’de Hekimlerin Mezuniyet Sonrası Halk Sağlığı Eği