KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / İletişim Kuram ve Araştırma Dergisi / 2020 / Sayı: 51

Dijital Ebeveynlerin Dijital Oyunlar ve Şiddet İlişkisine Yönelik Algıları

Fatih SÖĞÜT
Sayfa
79–100
Yayın Tarihi
2020-10-26
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Ayrıca ebeveynler, dijital oyunlar konusunda uzman desteğinin de gerekliliğini vurgulamışlardır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Günümüzde bilgi teknolojilerinin hayatımızdaki yeri gittikçe artmaktadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu teknolojilerin gelişimi sadece yetişkinleri değil çocukları da etkilemiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Ayrıca ebeveynler, dijital oyunlar konusunda uzman desteğinin de gerekliliğini vurgulamışlardır.
🔬Tür:Uygulamalı Anket & Alan Araştırması
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Dijital Ebeveynlik · Dijital Oyunlar · Şiddet

Özet

Günümüzde bilgi teknolojilerinin hayatımızdaki yeri gittikçe artmaktadır. Bu teknolojilerin gelişimi sadece yetişkinleri değil çocukları da etkilemiştir. İnsan ve teknoloji arasındaki bu etkileşim sadece sanal ortamlarla sınırlı kalmayıp toplumsal yaşamı da etkilemeye başlamıştır. Dijital teknolojilerin popüler eğlence araçlarından olan dijital oyunlar çocuklardan büyük ilgi görmektedir. Dijital oyunların eğitim gibi alanlarda faydalı kullanımı olmakla beraber şiddet içeren dijital oyunlar çocuklar için risk oluşturmaktadır. Bu bağlamda ebeveynlere önemli sorumluluklar düşmektedir. Dijital dünyanın olası risklerinden çocukları korumak günümüz yetişkinleri için çok önemli bir konudur. Dijital dünyayı iyi tanıyan ve günlük hayatta bu teknolojileri kullanan ebeveynler için kullanılan dijital ebeveynlik kavramı günümüzde tartışılan bir konudur. Bu bağlamda bu çalışmada dijital ebeveynlerin dijital oyunlardaki şiddet olgusuna bakışları araştırılmıştır. Bu çalışmanın kuramsal çerçevesini kültürel göstergeler ve ekme kuramı oluşturmaktadır. Bu çalışmada nitel araştırma yöntemlerinden olan yarı yapılandırılmış görüşme tekniği ve içerik analizi uygulanmıştır. Araştırma sonuçlarına göre katılımcı ebeveynler dijital oyunlardaki şiddet hakkında bilgi sahibidir. Ebeveynler, dijital oyunlardaki şiddet içeriklerine karşı önlem aldıklarını belirtmiştir. Ayrıca ebeveynler, dijital oyunlar konusunda uzman desteğinin de gerekliliğini vurgulamışlardır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

SÖĞÜT, F. (2020). Dijital Ebeveynlerin Dijital Oyunlar ve Şiddet İlişkisine Yönelik Algıları. İletişim Kuram ve Araştırma Dergisi, Sayı: 51, 79–100. https://ajindex.com/articles/124176

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (14)

  1. Akbulut, H. (2009).
  2. Gelenekselden Dijitale, Mekândan Uzama Oyun Kültürü. M.Binark, G. Bayraktutan-Sütçü ve I. B. Fidaner (Ed.), Dijital Oyun Rehberi (ss.25-82) İstanbul:
  3. Kalkedon. Anderson, C. A. ve Dill, K. E. (2000). Video games and aggressive thoughts, feelings, and behavior in the laboratory and in life. Journal of Personality and Social Psychology, 78 (4), s.772-790. https://doi.org/10.1037/0022-3514.78.4.772
  4. Anderson, C. A., Carnagey, N. L., Flanagan, M., Benjamin, A. J., Eubanks, J. ve Valentine, J. C. (2004). Violent video games: Specific effects of violent content on aggressive thoughts and behavior. Advances in Experimental Social Psychology, 36, s.199-249. https://doi.org/10.1016/S0065-2601(04)36004-1
  5. Anderson, C. A., Gentile, D. A. ve Buckley, K. E. (2007). Violent video game effects on children and adolescents: Theory, research, and public policy. New York: Oxford University Press. DOI:10.1093/acprof:oso/9780195309836.001.0001 Aydoğdu, K. İ. (2015). Dijital Oyunlar ve Dijital Şiddet Farkındalığı Ebeveyn ve Çocuklar Üzerinde Yapılan Karşılaştırmalı Bir Analiz. Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi, 8(36), s.806–818. https://doi.org/ 10.17719/jisr.2015369545 Bartholow, B. D., Sestir, M. A. ve Davis, E. (2005). Correlates and consequences of exposure to video game violence: Hostile personality, empathy, and aggressive behaviour. Personality and Social Psychology Bulletin, 31(11), s.1573-1586. https://doi.org/10.1177/0146167205277205
  6. Batmaz, V. ve Aksoy, A. (1995). Türkiye’de Televizyon ve Aile. T.C. Başbakanlık Aile Araştırma Kurumu. Ankara: Pan İletişim ve Araştırma Limited Şirketi. Binark, M. (2007).
  7. Dijital Oyunlar, Sektör – İçerik ve Oyuncular. Folklor ve Edebiyat, Sanal Ortamda Dijital Oyun Kültürü Sayısı, 50, s.11-23.
  8. Binark, M. ve Bayraktutan-Sütçü, G. (2008). Kültür Endüstrisi Ürünü Olarak Dijital Oyun. İstanbul:
  9. Kalkedon Yayınları.
  10. Bird, J. ve Edwards, S. (2015). Children learning to use technologies through play: A Digital Play Framework. British Journal of Educational Technology,46(6), s.1149-1160. https://doi.org/10.1111/bjet.12191
  11. Bostancı, M. (2019). Dijital Ebeveynlerin Sosyal Medyada Mahremiyet Algısı. AJIT-e: Online Academic Journal of Information Technology, 10 (38), s.115-128. https://doi.org/10.5824/1309‐1581.2019.3.005.x
  12. Büyüköztürk, Ş., Akgün, Ö. E., Karadeniz, Ş., Demirel, F. ve Kılıç, E. (2016). Bilimsel Araştırma Yöntemleri. Ankara:
  13. Pegem Akademi Yayınları.
  14. Carnagey, N. L. ve Anderson, C. A. (2005). The effects of rewa