KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Gümüşhane Üniversitesi İletişim Fakültesi Elektronik Dergisi / 2026 / Cilt: 14 Sayı: 2

JEAN-LUC GODARD’IN UNE FEMME EST UNE FEMME (1961) FİLMİNDE MÜZİKAL TÜRÜNÜN ÖZDÜŞÜNÜMSEL DÖNÜŞÜMÜ

THE SELF-REFLEXIVE REIMAGINING OF THE MUSICAL in JEAN-LUC GODARD’S UNE FEMME EST UNE FEMME (1961)

Zühre Canay Güven(NECMETTİN ERBAKAN ÜNİVERSİTESİ)0000-0002-3715-2089
Sayfa
1171–1194
Yayın Tarihi
2026-10-01
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Çalışmanın bulguları, Godard’ın müzikal film türünün ritim, uyum ve gösteri mantığına dayanan estetik düzenini özdüşünümsel müdahaleler aracılığıyla kesintiye uğrattığını göstermektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Jean-Luc Godard’ın yönettiği Une femme est une femme (1961), klasik Hollywood müzikallerinin estetik kodlarını eleştirel olarak yorumlayan Fransız Yeni Dalga sinemasının dikkat çekici örneklerinden biridir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Analiz, Kristin Thompson’ın neo-formalist yaklaşımında yer alan egemen ilke ve yabancılaştırma etkisi kavramları temelinde gerçekleştirilmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Çalışmanın bulguları, Godard’ın müzikal film türünün ritim, uyum ve gösteri mantığına dayanan estetik düzenini özdüşünümsel müdahaleler aracılığıyla kesintiye uğrattığını göstermektedir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Müzikal film · Özdüşünümsellik · Neo-formalizm

Özet

Jean-Luc Godard’ın yönettiği Une femme est une femme (1961), klasik Hollywood müzikallerinin estetik kodlarını eleştirel olarak yorumlayan Fransız Yeni Dalga sinemasının dikkat çekici örneklerinden biridir. Bu çalışma, söz konusu filmde müzikal türünün özdüşünümsellik bağlamında nasıl yeniden düzenlendiğini incelemeyi amaçlamaktadır. Araştırmada yöntem olarak neo-formalist film çözümlemesi benimsenmiştir. Analiz, Kristin Thompson’ın neo-formalist yaklaşımında yer alan egemen ilke ve yabancılaştırma etkisi kavramları temelinde gerçekleştirilmiştir. Bu çerçevede filmdeki egemen biçimsel ilke müzikal film türünün estetik kodları olarak belirlenmiştir. Yabancılaştırma etkisi ise kameranın farkında olma, tipografi kullanımı ve müzikal türün parodisi gibi biçimsel stratejiler üzerinden incelenmiştir. Çalışmanın bulguları, Godard’ın müzikal film türünün ritim, uyum ve gösteri mantığına dayanan estetik düzenini özdüşünümsel müdahaleler aracılığıyla kesintiye uğrattığını göstermektedir. Film, bu stratejiler sayesinde müzikal türün duygusal özdeşleşmeye dayalı yapısını kırarak izleyicinin temsil mekanizmasını fark etmesini sağlamaktadır. Bu yönüyle çalışma, Une femme est une femme (1961) filmi üzerinden müzikal film türünün çoğu zaman bütüncül ve uyumlu bir estetik form olarak ele alınan yapısının neo-formalist analiz aracılığıyla yeniden düşünülmesi gerektiğini ortaya koymaktadır.

Abstract

Une femme est une femme (1961), directed by Jean-Luc Godard, is one of the most distinctive examples of the French New Wave that critically reinterprets the aesthetic codes of classical Hollywood musicals. This study investigates how the musical genre is reconfigured in the film within the framework of self-reflexivity. Methodologically, the study adopts a neo-formalist film analysis. The analysis is structured around two key concepts of neo-formalism formulated by Kristin Thompson: (a) the dominant principle and (b) the defamiliarization effect. Within this framework, the dominant principle of the film is identified as the aesthetic codes of the musical genre, while the defamiliarization effect is examined in relation to formal strategies: awareness of the camera, the use of the use of typography, and the parody of the musical form. The findings demonstrate that Godard disrupts the musical genre’s aesthetic logic of rhythm, harmony, and spectacle by means of self-reflexive interventions. As a result, the film breaks the musical’s conventional structure based on emotional identification and instead draws attention to the mechanisms of cinematic representation. In this respect, the study suggests that the musical genre, often treated as a coherent and harmonious aesthetic form, needs to be reconsidered in neo formalist terms, revealing how its formal conventions are deliberately disrupted.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Güven, Z. C. (2026). JEAN-LUC GODARD’IN UNE FEMME EST UNE FEMME (1961) FİLMİNDE MÜZİKAL TÜRÜNÜN ÖZDÜŞÜNÜMSEL DÖNÜŞÜMÜ. Gümüşhane Üniversitesi İletişim Fakültesi Elektronik Dergisi, Cilt: 14 Sayı: 2, 1171–1194. https://doi.org/10.19145/e-gifder.1807692

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (37)

  1. Allers, R. & M. R. (1994). The lion king [Film]. Walt Disney Feature Animation.
  2. Altman, R. (1987). The American film musical (1. bs.). Indiana University Press.
  3. Brecht, B. (1978). Brecht on theatre: The development of an aesthetic (J. Willett, Ed.& Çev.; 2. bs.). Rajkamal Prakashan.
  4. Brown, T. (2012). Breaking the fourth wall: Direct address in the cinema (1. bs.). Edinburgh.
  5. Canet, F. (2014). Metacinema as cinematic practice: A proposal for classification. L´Atalante. Revista de Estudios Cinematográficos, 18, 17–26.
  6. Carax, L. (2021). Annette [Film]. UGC &Arte France Cinéma.
  7. Chazelle, D. (2016). La la land [Film]. Summit Entertainment.
  8. Cohan, S. (2002). Hollywood musicals: The film reader (1. bs.). Routledge.
  9. Dyer, R. (2002). Only entertainment (2. bs.). Routledge.
  10. Emmelhainz, I. (2019). Jean-Luc Godard’s political filmmaking (1. bs.). Palgrave.
  11. Feuer, J. (1993). The Hollywood musical (2. bs.). Indiana University Press.
  12. Fordin, H. (1996). M-G-M’s greatest musicals: The Arthur Freed unit (1. bs.). Da Capo Press.
  13. Godard, J. L. (1961). Une femme est une femme [Film]. Euro International Films Rome Paris Films.
  14. Grant, B. K. (2012). The Hollywood film musical (1. bs.). Wiley-Blackwell.
  15. Henry, D. A. (2024). Exploring the role of self-reflexivity in viewer intention for new wave cinema: A structural model analysis. Migration Letters, 21(6), 252–261.
  16. Hutcheon, L. (2000). A theory of parody: The teachings of twentieth-century art forms (2. bs.). University of Illinois Press.
  17. Knapp, R. (2005). The American musical and the formation of national identity (1st ed.). Princeton University. Koç, C. (2015). Komik olanın peşinde: Parodi. Türk Dili, CIX, 233–258.
  18. Kovács, A. B. (2007). Screening modernism: European art cinema, 1950–1980 (1. bs.). University of Chicago Press.
  19. Kremida, E., Laskari, I., & Siakas, S. (2023). Typography as narrative parameter of cinematic art. American Journal of Art and Design, 8(4), 107–112. https://doi.org/10.11648/j.ajad.20230804.12
  20. Kuhn, A., & Westwell, G. (2020). A dictionary of film studies (2. bs.). Oxford University Press.
  21. Lloyd, P. (2008). Mamma Mia! [Film]. Littlestar Productions.
  22. Nathan, J. (2017). Re-imagining the MGM musical: Authorship and adaptation in film and stage musicals [Doktora tezi]. University of Roehampton.
  23. Neale, S. (2002). Genre and Hollywood (1. bs.). Routledge.
  24. Nelmes, J. (2003). An introduction to film studies (3. bs.). Routledge.
  25. Pethő, A. (2011). Jean-Luc Godard’s passages from the photographic to the post-cinematic images in between intermediality and convergence. Acta Universitatis Sapientiae, Film and Media Studies, 4, 23–61.
  26. Plemenitaš, K. (2016). Songs as elements in the generic structure of film musicals. ELOPE English Language Overseas Perspectives and Enquiries, 13(1), 31– 38. https://doi.org/10.4312/elope.13.1.31-38.
  27. Sellier, G. (2008). Masculine singular: French New Wave cinema (K. Ross, Çev.). Duke University Press.
  28. Serafini, F. C., & Causen, J. (2012). Typography as semiotic resource. Journal of Visual Literacy, 3(2), 1–16. https://doi.org/10.1080/23796529.2012.11674697
  29. Siska, W. C. (1979). Metacinema: A modern necessity. Literature/Film Quarterly, 7(7), 285–289.
  30. Stam, R. (1985). Reflexivity in film and literature: From Don Quixote to Jean-Luc Godard (1. bs.). UMI Research Press.
  31. Thompson, K. (1988). Breaking the glass armor: Neoformalist film analysis (1. bs.). Princeton University Press.
  32. Trezise, S. (2018). Historical Introduction. İçinde R. Barton & S. Trezise (Ed.), Music and Sound in Silent Film From the Nickelodeon to The Artist (ss. 1–22). Routledge.
  33. Trier, L. (2000). Dancer in the Dark [Film]. Angel Films.
  34. Truffaut, F. (2022). A certain tendency in French cinema. İçinde G. Vincendeau & P. Graham (Ed.), The French New Wave: Critical Landmarks (3. bs., ss. 38–55). Bloomsbury.
  35. Vincendeau, G. (2022). Introduction: Sixty years of the French New Wave, from hysteria to nostalgia and beyond. İçinde G. Vincendeau & P. Graham (Ed.), The French New Wave: Critical Landmarks (3. bs., ss. 1–30). Bloomsbury Academic.
  36. Willis, H. (2015). Writing images and the cinematic humanities. Critical Making: Design and the Digital Humanties, 49(3), 69–77.
  37. Winter, B. (2010). The non-diegetic fallacy: Film, music, and narrative space. Music & Letters, 91(2), 224–244. https://doi.org/10.1093/ml/gcq019