Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightBu çerçevede, Hizmetlerin Serbest Dolaşımı çerçevesinde “Vizesiz Avrupa” konusunda Türk vatandaşlarının haklarının uygulamada sağlanması açısından temel hususun, konu hakkında farkındalığın artması ve hakların savunulması için gereken hukuki girişimlerin yapılması olduğu sonucuna varılmaktadır.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Çalışmada, Türkiye’nin Avrupa Birliği üyeliği sürecinde devam etmekte olan katılım müzakerelerinde “Fasıl 3: İş Kurma Hakkı ve Hizmet Sunumu Serbestisi” altında ele alınmakta olan Hizmetlerin Serbest Dolaşımı konusunda “Vizesiz Avrupa” perspektifiyle, Türk vatandaşlarının hakları üzerinde durulmaktadır. Öncelikle, konu hakkında Türk vatandaşlarının haklarına ilişkin hukuki durum incelenmektedir. Bu anlamda, 1963 Ankara Antlaşması ve 1970 Katma Protokol hükümleri temel önemde olmakla beraber, konu hakkındaki Avrupa Birliği Adalet Divanı kararlarının yol gösterici nitelikte olduğu tespit edilmektedir. Bu yüzden, Avrupa Birliği Adalet Divanı’nın konu hakkındaki “kırılma noktası” niteliğindeki Soysal Kararı ve sonraki önem taşıyan kararları bu çerçevede analiz edilmektedir. Konuyla ilgili olarak, son dönemde “Vize Serbestisi Diyaloğu” anlamındaki çalışmalarla birlikte dile getirilen “Geri Kabul Antlaşması” üzerinde de durulmakta; konunun Türk vatandaşlarının Hizmetlerin Serbest Dolaşımı anlamındaki hakları açısından yansımaları da ele alınmaktadır. Bu çerçevede, Hizmetlerin Serbest Dolaşımı çerçevesinde “Vizesiz Avrupa” konusunda Türk vatandaşlarının haklarının uygulamada sağlanması açısından temel hususun, konu hakkında farkındalığın artması ve hakların savunulması için gereken hukuki girişimlerin yapılması olduğu sonucuna varılmaktadır.
Abstract
In this study, rights of Turkish citizens in terms of Free Movement of Services with the perspective of “No Visa Europe” are elaborated on which is taken under consideration in terms of “Chapter 3: Right of Establishment and Free Movement of Services” within Turkey’s process of accession negotiations to the European Union. Firstly, legal situation regarding rights of Turkish citizens are examined. In this scope, although the provisions in 1963 Ankara Agreement and 1970 Additional Protocol are of essential importance, it is determined that the judgments of the Court of Justice of the European Union are of basic guidance. Due to this, the relevant CJEU landmark Soysal judgment and other judgments of importance are analysed in this scope. Relavant to the issue, the “Re-admission Agreement” is also taken into consideration which is pronounced together with the works in terms of the “Visa Liberalization Dialogue”; reflections on the the rights of Turkish citizens with respect to the Free Movement of Services are elaborated on. In this context, it is concluded that the main issue to ensure rights of Turkish citizens in practice in the framework of Free Movement of Services in scope of “No Visa Europe” is to increase consciousness about the issue and pursue necessary legal routes to defend rights.