KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Süleyman Demirel Üniversitesi Vizyoner Dergisi / 2026 / Cilt: 17 Sayı: 51

Muhasebe Hilelerinde Ahlaki Kırılma: Namuslu Filmi Üzerine Bir İnceleme

Moral Breakdown in Accounting Frauds: An Analysis of the Movie Namuslu

Mehmet Akif Altunay(SÜLEYMAN DEMİREL ÜNİVERSİTESİ)0000-0002-0729-1686
Sayfa
817–844
Yayın Tarihi
2026-08-30
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Araştırma sonuçları, ahlaki kırılmanın, hazırlık, kırılma, normalleşme ve çözülme/intikam olmak üzere dört ana aşamaya yayılan bir dönüşüm olarak kurulduğunu göstermektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Son yıllarda yaşanan muhasebe hileleri, yarattıkları ekonomik etkiler nedeniyle önemli bir tartışma konusu haline gelmiştir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu araştırmanın amacı, muhasebe hilelerinde yaşanan ahlaki kırılma sürecini, kişisel, örgütsel ve toplumsal düzeylerdeki etkileşimleri temel alarak aşamalı bir yapı şeklinde incelemektir.
💡
Sonuç & Katkı:Araştırma sonuçları, ahlaki kırılmanın, hazırlık, kırılma, normalleşme ve çözülme/intikam olmak üzere dört ana aşamaya yayılan bir dönüşüm olarak kurulduğunu göstermektedir.
🔬Tür:Literatür & Derleme Çalışması
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Muhasebe Hilesi · Hile Altıgeni · Ahlaki Kırılma Süreci

Özet

Son yıllarda yaşanan muhasebe hileleri, yarattıkları ekonomik etkiler nedeniyle önemli bir tartışma konusu haline gelmiştir. Bu hileleri açıklayan geleneksel yaklaşımlar genellikle statik modellere odaklanırken, hilekârın yaşadığı psiko-sosyal dönüşümün dinamik yapısını ele alan çalışma sayısı sınırlı düzeyde kalmaktadır. Bu araştırmanın amacı, muhasebe hilelerinde yaşanan ahlaki kırılma sürecini, kişisel, örgütsel ve toplumsal düzeylerdeki etkileşimleri temel alarak aşamalı bir yapı şeklinde incelemektir. Çalışmada, etik çatışmaları ve toplumsal yozlaşmayı sembolik bir dille yansıtan 1984 yapımı Namuslu filmi veri kaynağı olarak seçilmiş ve nitel yöntemlerden biri olan kuram oluşturma yöntemiyle MAXQDA programı kullanılarak analiz edilmiştir. Araştırma sonuçları, ahlaki kırılmanın, hazırlık, kırılma, normalleşme ve çözülme/intikam olmak üzere dört ana aşamaya yayılan bir dönüşüm olarak kurulduğunu göstermektedir. Bulgular, hazırlık aşamasında hissedilen baskıların ve anomik düzenin ahlaki direnci aşındırdığını, kırılma aşamasında damgalanma, bilişsel uyumsuzluk ve etik solma mekanizmalarının devreye girdiğini göstermektedir. Normalleşme aşamasında çevrenin sessiz ya da açık onayı hileyi olağanlaştırırken, çözülme/intikam aşamasında hile, Ali Rıza için bir savunma ve güç aracına dönüşmektedir. Araştırma sonucunda geliştirilen “Süreçsel Ahlaki Kırılma Modeli”, literatürdeki statik hile modellerine kavramsal, yöntemsel ve uygulama düzeyinde bütüncül ve süreç odaklı bir alternatif sunmaktadır. Çalışma, hile ile mücadelenin teknik kontrollerin ötesine geçerek, hileyi normalleştiren örgütsel söylem ve toplumsal meşrulaştırma uygulamalarını da hedeflemesi gerektiğini vurgulamaktadır.

Abstract

Accounting frauds in recent years have become a significant topic of debate due to their economic impact. While traditional approaches generally focus on static models, studies addressing the dynamic psycho-social transformation experienced by the fraudster remain limited. The study aims to examine the process of moral breakdown in accounting frauds through a phased structure based on personal, organizational, and societal interactions. The 1984 movie Namuslu, which symbolically reflects ethical conflicts and social corruption, is selected as the data source and analysed using the grounded theory method with MAXQDA. The findings suggest that moral breakdown does not occur suddenly, rather, it develops through a four-stage process of preparation, breakdown, normalisation, and resolution/revenge. During preparation, pressures and an anomic order erode moral resistance; at the breaking point, mechanisms such as stigmatization, cognitive dissonance, and ethical fading come into play. Whilst the environment’s tacit or explicit approval during the normalisation phase normalises the deception, during the dissolution/revenge phase, the deception becomes a means of defence and a source of power for Ali Rıza. The "Processual Moral Breakdown Model" developed in the study offers a comprehensive, process-oriented alternative to static fraud models at conceptual, methodological, and practical levels. The study emphasizes that combating fraud must extend beyond technical controls to target organizational discourse and social legitimization practices that normalize fraud.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Altunay, M. A. (2026). Muhasebe Hilelerinde Ahlaki Kırılma: Namuslu Filmi Üzerine Bir İnceleme. Süleyman Demirel Üniversitesi Vizyoner Dergisi, Cilt: 17 Sayı: 51, 817–844. https://doi.org/10.21076/vizyoner.1816211

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (95)

  1. Akers, R. L. (1973). Deviant behavior: A social learning approach. Wadsworth Publishing Company.
  2. Akers, R. L. (2010). Social learning and social structure: A general theory of crime and deviance. Transaction Publishers.
  3. Akers, R. L. ve Jennings, W. G. (2015). Social learning theory. A. R. Piquero (Ed.), The handbook of criminological theory içinde, (s. 230-240). Wiley. https://doi.org/10.1002/9781118512449.ch12
  4. Aleksić, D. ve Palazzo, G. (2023). Development and validation of ethical blindness scale. Economic and Business Review, 25(4), 233-243. https://doi.org/https://doi.org/10.15458/2335-4216.1329
  5. Altunay, M. A. (2021). “Dolap Beygiri” filminin muhasebe etiği ve muhasebe hileleri bağlamında i̇ncelenmesi. Süleyman Demirel Üniversitesi Vizyoner Dergisi, 12(31), 779-799. https://doi.org/10.21076/vizyoner.888258
  6. American Institute of Certified Public Accountants. (2002). Statement on Auditing Standards (SAS) No.99: Consideration of fraud in a financial statement audit. https://www.aicpa.org/Research/Standards/AuditAttest/DownloadableDocuments/AU-00316.pdf adresinden 27 Şubat 2021 tarihinde alınmıştır.
  7. Arpacı, M. (2016). Kişilik gelişimi̇ bağlamında ahlak eğitiminde vicdan. Uluslararası Kişilik ve Karakter Eğitimi İnşasında Dinin Yeri Sempozyumu (s. 271-291). Ordu, Türkiye.
  8. Atay, H. (2007). Yorumlayıcı analiz ve araştırma deseni hazırlama. A. Yüksel, B. Mil ve Y. Bilim (Ed.), Nitel araştırma: Neden, nasıl, niçin içinde. Detay Yayıncılık.
  9. Aytekin İnceoğlu, A. (2020). Ekonomik suçlar. Galatasaray Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, (1), 119-163.
  10. Bal, H. (2016). Nitel araştırma yöntem ve teknikleri. Sentez Yayıncılık.
  11. Bandura, A. (1990). Selective activation and disengagement of moral control. Journal of Social Issues, 46(1), 27-46. https://doi.org/10.1111/j.1540-4560.1990.tb00270.x
  12. Bandura, A. (1999). Moral disengagement in the perpetration of inhumanities. Personality and Social Psychology Review, 3(3), 193-209. https://doi.org/10.1207/s15327957pspr0303_3
  13. Bandura, A. (2002). Selective moral disengagement in the exercise of moral agency. Journal of Moral Education, 31(2), 101-119. https://doi.org/10.1080/0305724022014322
  14. Başaran, F. ve Boztepe, V. (2021). Türkiye’de toplumsal değişim ve güldürü sineması. İstanbul Aydın Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 13(4), 925-954. https://doi.org/10.17932/IAU.IAUSBD.2021.021/iausbd_v13i4003
  15. Benson, M. L., Madensen, T. D. ve Eck, J. E. (2009). White-collar crime from an opportunity perspective. S. S. Simpson ve D. Weisburd (Ed.), The criminology of white-collar crime içinde, (s. 175-194). Springer. https://doi.org/10.1007/978-0-387-09502-8_9
  16. Blumer, H. (1954). What is wrong with social theory? American Sociological Review, 19(1), 3-10. https://doi.org/10.2307/2088165
  17. Boğa, U. (2023). Türk sinemasında bürokrasinin temsili ve memur i̇mgesi. Aksaray İletişim Dergisi, 5(2), 85-104. https://doi.org/10.47771/aid.1265684
  18. Bozkurt, N. (2011). İşletmelerin kara deliği hile: Çalışan hileleri (2. Baskı). Alfa Yayınları.
  19. Burgess, R. L. ve Akers, R. L. (1966). A differential association-reinforcement theory of criminal behavior. Social Problems, 14(2), 128-147. https://doi.org/10.2307/798612
  20. Clarke, R. V. ve Cornish, D. B. (1985). Modeling offenders’ decisions: A framework for research and policy. M. Tonry ve N. Morris (Ed.), Crime and Justice-An Annual Review of Research içinde, (s. 147-185). Routledge.
  21. Cohen, L. E. ve Felson, M. (1979). Social change and crime rate trends: A routine activity approach. American Sociological Review, August(44), 588-608. https://doi.org/10.2307/2094589
  22. Corbin, J. ve Strauss, A. (2015). Basics of qualitative research (4. Baskı). Sage Publications.
  23. Coşkun Arslan, M. ve Şahin, E. (2018, 31 Aralık). Muhasebe mesleğinin medyadaki yansımaları üzerine bir inceleme. Hitit Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 11(3), 2040-2054. https://doi.org/10.17218/hititsosbil.422635
  24. Cressey, D. R. (1950a). Criminal violation of financial trust [Doktora Tezi]. Indiana University Faculty of the Graduate School.
  25. Cressey, D. R. (1950b). The criminal violation of financial trust. American Sociological Review, 15(6), 738-743. https://doi.org/10.2307/2086606
  26. Cressey, D. R. (1953). Other people’s money: A study of the social psychology of embezzlement. Free Press.
  27. Cressey, D. R. (1986). Why managers commit fraud. Australian & New Zealand Journal of Criminology, December(19), 195-209. https://doi.org/10.1177/000486588601900402
  28. Creswell, J. W. ve Creswell, J. D. (2023). Research design: Qualitative, quantitative, and mixed methods approaches (6. Baskı). Sage Publications.
  29. Çarıkçı, O. (2020). Muhasebe mesleğinde etik ve etik i̇hbar. Nobel Akademik Yayıncılık.
  30. Dellaportas, S. (2013). Conversations with Inmate Accountants: Motivation, Opportunity and The Fraud Triangle. Accounting Forum, 37(1), 29-39. https://doi.org/10.1016/j.accfor.2012.09.003
  31. Devlet Memurları Kanunu. (1965, 14 Temmuz). https://www.mevzuat.gov.tr/MevzuatMetin/1.5.657.pdf
  32. Durkheim, E. (1930). Le suicide (Livre II. Baskı). GF Flammarion.
  33. Erdoğan, Y. (Yönetmen). (2005). Organize İşler [Film]. BKM. https://bkmonline.net/tr/filmler/organize-isler adresinden 9 Ocak 2026 tarihinde alınmıştır.
  34. Erickson, F. ve Wilson, J. (1982). A resource guide to film and videotape for research and education. Michigan State Univ., East Lansing. Inst. for Research on Teaching.
  35. Felton, S., Dimnik, T. ve Bay, D. (2008 Aralık). Perceptions of accountants’ ethics: evidence from their portrayal in cinema. Journal of Business Ethics, 83(2), 217-232. https://doi.org/10.1007/s10551-007-9613-z
  36. Festinger, L. (1957). A theory of cognitive dissonance. Stanford University Press.
  37. Fowler, J. R., Beneby, D. R. ve Fuller, K. L. (2022). Aggressive reality docuseries and cyberbullying: a partial test of glaser’s differential identification theory. International Journal of Cybersecurity Intelligence & Cybercrime, 5(3), 4-19. https://doi.org/10.52306/2578-3289.1109
  38. Glaser, B. G. ve Strauss, A. L. (2017). The discovery of grounded theory: Strategies for qualitative research. Routledge, Taylor & Francis Group.
  39. Glaser, D. (1956). Criminality theories and behavioral images. American Journal of Sociology, 61(5), 433-444. https://doi.org/10.1086/221802
  40. Goekoop, R. ve Kleijn, R. de. (2021 Nisan). How higher goals are constructed and collapse under stress: A hierarchical Bayesian control systems perspective. Neuroscience & Biobehavioral Reviews, (123), 257-285. https://doi.org/10.1016/j.neubiorev.2020.12.021
  41. Gottfredson, M. R. ve Hirschi, T. (1990). A general theory of crime. Stanford University Press.
  42. Gottlieb, M. C. ve Younggren, J. N. (2009). Is there a slippery slope? Considerations regarding multiple relationships and risk management. Professional Psychology: Research and Practice, 40(6), 564-571. https://doi.org/10.1037/a0017231
  43. Gottschalk, P. (2019). Organizational convenience for white-collar crime: opportunity expansion by offender behavior. Criminal Justice Studies, 32(1), 50-60. https://doi.org/10.1080/1478601X.2018.1534104
  44. Grobbink, L. H., Derksen, J. J. L. ve van Marle, H. J. C. (2015). Revenge: An analysis of its psychological underpinnings. International Journal of Offender Therapy and Comparative Criminology, 59(8), 892-907. https://doi.org/10.1177/0306624X13519963
  45. Gutheil, T. G. ve Gabbard, G. O. (1993 Şubat). The concept of boundaries in clinical practice: Theoretical and risk- management dimensions. American Journal of Psychiatry, 150(2), 188-196. https://doi.org/10.1176/ajp.150.2.188
  46. Hardin, G. (1968, 13 Aralık). The Tragedy of the Commons: The population problem has no technical solution; It requires a fundamental extension in morality. Science, 162(3859), 1243-1248. https://doi.org/10.1126/science.162.3859.1243
  47. Hirschi, T. (2002). Causes of delinquency. Transaction Publishers.
  48. Huffstutter, P. J. ve Polansek, T. (2012, 13 Temmuz). CEO’s suicide note confesses to 20-year fraud. NBC News. https://www.nbcnews.com/id/wbna48177751 adresinden 23 Ekim 2025 tarihinde alınmıştır.
  49. İmamoğlu, A. (2010). Vicdan kavramının psiko - sosyal tahlili. Akademik İncelemeler Dergisi, 5(1), 127-144.
  50. İş Kanunu. (2003). https://www.mevzuat.gov.tr/MevzuatMetin/1.5.4857
  51. Kamil, I., Arkan, H. G. ve Kurniawan, D. F. (2024). Stereotypical representation of professional behavior of accountants in cinematographic technology based on the code of ethics of the accounting profession. Dinasti International Journal of Economics, Finance & Accounting (DIJEFA), 5(5), 5213-5225. https://doi.org/10.38035/dijefa.v5i5
  52. Karakoç, İ. (2012). Türk romanında dikenli bir karakter: Sulhi Dölek’in Kirpi romanına psikanalitik bir yaklaşım denemesi. Kitap-lık, (162), 29-39.
  53. Kıraç, R. (2014). Sinemamızın yüzüncü yılında 100 yönetmen. Say Yayınları.
  54. Kırel, S. (2010). Ertem Eğilmez’in Namuslu filminden hareketle seksenlerin toplumsal alanında ve popüler sinemasında egemen değerlerini ve sinemadaki temsillerini sorgulamak. Kurgu Online International Journal of Communication Studies, 23(1), 1-29.
  55. Kogut, T. ve Ritov, I. (2005). The “identified victim” effect: An identified group, or just a single individual?. Journal of Behavioral Decision Making, 18(3), 157-167. https://doi.org/10.1002/bdm.492
  56. Kurita, K., Hori, N. ve Katafuchi, Y. (2022). Stigma model of welfare fraud and non-take-up: Theory and evidence from OECD panel data. International Journal of Economic Theory, 18(3), 310-338. https://doi.org/10.1111/ijet.12295
  57. Kutlu, H. A. (2011). Muhasebe meslek ahlakı (2. Baskı). Nobel Akademik Yayıncılık.
  58. Lamb, D. (1988). Down the slippery slope: arguing in applied ethics. Routledge, Taylor & Francis Group.
  59. Lazarus, R. S. ve Folkman, S. (1984). Stress, appraisal, and coping (11. Baskı). Springer.
  60. Lode, E. (1999). Slippery slope arguments and legal reasoning. California Law Review, 87(6), 1469-1543. https://doi.org/10.2307/3481050
  61. Marks, J. (2012). The mind behind the fraudsters crime: Key behavioral and environmental elements [Conference presentation slides]. Orlando, FL, United States. 23rd Annual ACFE Global Fraud Conference (1-62). Orlando, FL, United States. https://www.fraudconference.com/uploadedFiles/Fraud_Conference/Content/Course-Materials/presentations/23rd/ppt/10C-Jonathan-Marks.pdf adresinden 20 Ekim 2025 tarihinde alınmıştır.
  62. Mazar, N., Amir, O. ve Ariely, D. (2008). The dishonesty of honest people: A theory of self-concept maintenance. Journal of Marketing Research, 45(6), 633-644. https://doi.org/10.1509/jmkr.45.6.633
  63. Merton, R. K. (1938). Social structure and anomie. American Sociological Review, 3(5), 672-682. https://doi.org/10.2307/2084686
  64. Morales, J., Gendron, Y. ve Guénin-Paracini, H. (2014). The construction of the risky individual and vigilant organization: A genealogy of the fraud triangle. Accounting, Organizations and Society, 39(3), 170-194. https://doi.org/10.1016/j.aos.2014.01.006
  65. Muhasebe Yetkilisi Mutemetlerinin Görevlendirilmeleri, Yetkileri, Denetimi ve Çalışma Usul ve Esasları Hakkında Yönetmelik. (2005). https://mevzuat.gov.tr/File/GeneratePdf?mevzuatNo=9814&mevzuatTur=KurumVeKurulusYonetmeligi&mevzuatTertip=5
  66. Murphy, P. R. ve Free, C. (2016 Ocak). Broadening the fraud triangle: Instrumental climate and fraud. Behavioral Research in Accounting, 28(1), 41-56. https://doi.org/10.2308/bria-51083
  67. Olsson, İ. A. (2014). Trajectory of corruption in Turkey’s EU venture. B. Temel (Ed.), The great catalyst: European Union Project and lessons from Greece and Turkey içinde (s. 267-290). Lexington Books Plymouth.
  68. Özçetin, N. (2025). Türkiye’de ekonomik suçlar: Yargı kararları ışığında bir değerlendirme. Karamanoğlu Mehmetbey Üniversitesi Ermenek Akademi Dergisi, 2(1), 61-75.
  69. Palazzo, G., Krings, F. ve Hoffrage, U. (2012). Ethical blindness. Journal of Business Ethics, 109(3), 323-338. https://doi.org/10.1007/s10551-011-1130-4
  70. Rendtorff, J. D. (2020). Moral blindness in business: A social theory of evil in organizations and institutions. Palgrave Macmillan. https://doi.org/10.1007/978-3-030-48857-4
  71. Rogers, J. W. ve Buffalo, M. D. (1974). Neutralization techniques: Toward a simplified measurement scale. The Pacific Sociological Review, 17(3), 313-331. https://doi.org/10.2307/1388569
  72. Rosenfeld, R. ve Messner, S. F. (2013). Crime and the American dream (5. Baskı). Wadsworth, Cengage Learning.
  73. Sabuncu, B. (2010). Toplu oyunları 2. Mitos. Boyut TEM Yapım.
  74. Sampson, R. J. ve Laub, J. H. (1995). Crime in the making: Pathways and turning points through life. Harvard University Press.
  75. Sarı Aksakal, B. (2018, 30 Ağustos). Türk sineması ışığında Türkiye’deki sosyoekonomik, sosyopolitik ve sosyokültürel dönüşümler. Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi, 11(58), 749-759. https://doi.org/10.17719/jisr.2018.2589
  76. Sarı Aksakal, B. (2025). Ertem Eğilmez comedy in the trace of the neoliberal transformation of the Turkish economy: From pink comedy to black comedy. Sinecine: Sinema Araştırmaları Dergisi, 16(2), 124-164. https://doi.org/10.32001/sinecine.1681359
  77. Scognamillo, G. (2005). Türk Sinemasında Şener Şen. Kabalcı Yayınevi.
  78. Selye, H. (1965). The stress of life new focal point for understanding accidents. Nursing Forum, 4(1), 28-38. https://doi.org/10.1111/j.1744-6198.1965.tb01011.x
  79. Small, D. A. ve Loewenstein, G. (2005). The devil you know: The effects of identifiability on punishment. Journal of Behavioral Decision Making, 18(5), 311-318. https://doi.org/10.1002/bdm.507
  80. Soysal Bulgurcu, H. (2025 Mart). Değiştirilmiş etiketleme teorisi ve damgalanmanın sosyopsikolojik etkileri: Suç işlemiş bireyler üzerine fenomenolojik bir araştırma. Journal of Humanity and Society (İnsan & Toplum), 15(1), 123-157. https://doi.org/10.12658/M0757
  81. Sutherland, E. H. (1947). Principles of criminology (4. Baskı). J. B. Lippincott Company.
  82. Sykes, G. M. ve Matza, D. (1957). Techniques of neutralization: A theory of delinquency. American Sociological Review, 22(6), 664-670. https://doi.org/10.2307/2089195
  83. Şenel, S. A. (2020). Muhasebe skandalları ve adli muhasebe. Gazi Kitabevi.
  84. Tajfel, H. ve Turner, J. (2004). An Integrative Theory of Intergroup Conflict. M. J. Hatch ve M. Schultz (Ed.), Organizational Identity içinde (s. 56-65). Oxford University Press.
  85. Tenbrunsel, A. E. ve Messick, D. M. (2004). Ethical fading: The role of self-deception in unethical behavior. Social Justice Research, 17(2), 223-236. https://doi.org/10.1023/B:SORE.0000027411.35832.53
  86. The Association of Certified Fraud Examiners. (2002). Fraud 101: What is fraud?. https://www.acfe.com/fraud-resources/fraud-101-what-is-fraud adresinden 17 Ekim 2025 tarihinde alınmıştır.
  87. The Association of Certified Fraud Examiners. (2025). Occupational fraud 2024: A Report to the nations. https://www.acfe.com/-/media/files/acfe/pdfs/rttn/2024/2024-report-to-the-nations.pdf adresinden 17 Ekim 2025 tarihinde alınmıştır.
  88. Türk Ceza Kanunu. (2004). https://www.mevzuat.gov.tr/MevzuatMetin/1.5.5237.pdf
  89. Uzman Filmcilik. (2019). Namuslu. https://www.uzmanfilmcilik.com/namuslu adresinden 1 Şubat 2025 tarihinde alınmıştır.
  90. van der Burg, W. (1992). Slippery slope arguments. Journal of Clinical Ethics, 3(4), 256-268. https://doi.org/10.1086/JCE199203402
  91. Vousinas, G. L. (2019). Advancing theory of fraud: The S.C.O.R.E. model. Journal of Financial Crime, 26(1), 372-381. https://doi.org/10.1108/JFC-12-2017-0128
  92. Wolfe, D. T. ve Hermanson, D. R. (2004). The fraud diamond: Considering the four elements of fraud. The CPA Journal, 74(12), 38-42.
  93. Yam, K. C. ve Reynolds, S. J. (2016). The effects of victim anonymity on unethical behavior. Journal of Business Ethics, 136(1), 13-22. https://doi.org/10.1007/s10551-014-2367-5
  94. Yıldırım, A. ve Şimşek, H. (2018). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri (11. Baskı). Seçkin Yayıncılık.
  95. Zimbardo, P. G. (1970). The human choice: Individuation, reason, and order versus deindividuation, impulse, and chaos. W. J. Arnold ve D. Levine (Ed.), Nebraska Symposium on Motivation içinde (s. 237-307). University of Nebraska Press.