Dergiler / Fırat Tıp Dergisi / 2012 / Cilt: 17 Sayı: 3

Üniversitemiz Öğrencilerinde Konjenital Renk Körlüğü Sıklığı

The Prevalence of Congenital Colour Blindness in Our University Students

Sayfa
144–147
Yayın Tarihi
2012-06-01
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bulgular: Olgularımızın yaş ortalaması, erkeklerde 19,80±2,7 (18-24) yıl, kadınlarda 19,3±2,5 (18-23) yıl olarak bulundu.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Amaç: Bu çalışmada üniversitemiz öğrencilerinde konjenital renk körlüğü sıklığını ve renk körlüğünün cinsiyete göre dağılımını araştırdık Gereç ve Yöntem: Bu çalışma Mart 2010-Kasım 2011 tarihleri arasında yapıldı.
📊
Temel Bulgular & Veri:Yediyüzoniki erkek, 372 kadın toplam 1084 olgu çalışmaya dahil edildi.
💡
Sonuç & Katkı:Bulgular: Olgularımızın yaş ortalaması, erkeklerde 19,80±2,7 (18-24) yıl, kadınlarda 19,3±2,5 (18-23) yıl olarak bulundu.
🔬Tür:Literatür & Derleme Çalışması
📍Kapsam:2010 Verileri
⚙️Değişkenler:Renk körlüğü · Ishihara Testi · Prevalans

Özet

Amaç: Bu çalışmada üniversitemiz öğrencilerinde konjenital renk körlüğü sıklığını ve renk körlüğünün cinsiyete göre dağılımını araştırdık Gereç ve Yöntem: Bu çalışma Mart 2010-Kasım 2011 tarihleri arasında yapıldı. Yediyüzoniki erkek, 372 kadın toplam 1084 olgu çalışmaya dahil edildi. Kırmızı-yeşil renk görme muayenesi için Ishihara psödoizokromatik renk levhaları kullanıldı. Bulgular: Olgularımızın yaş ortalaması, erkeklerde 19,80±2,7 (18-24) yıl, kadınlarda 19,3±2,5 (18-23) yıl olarak bulundu. Toplam 26 (%2,39) olguda renk körlüğü saptandı. Bu olguların hepsi de erkek olup erkeklerde renk körlüğü sıklığı %3,65 olarak bulundu. Renk körü olan olguların 18'inin (%69,23) dötan defekt, 7'sinin (%26,92) protan defekt, 1 olgunun (%3,85) ise total renk körü olduğu görüldü. Sonuç: Bulgularımız genel olarak literatür ile benzerlik göstermekteydi. Bununla birlikte ülkemizdeki konjenital renk körlüğü sıklığını belirlemek için geniş kapsamlı ve çok merkezli araştırmalar gerekmektedir.

Abstract

Objective: We investigated the prevalence and sex distrubition of congenital colour blindness in our university students. Materials and Methods: This study was performed between March 2010 and November 2011. Using Ishihara pseudoisochromatic plates, 712 male and 372 female students were tested for congenital red-green colour blindness. Results: The mean age was 19,80±2,7 (18-24 ) years for male and 19,3±2,5 (18-23) years for female. Totally, twenty six patients (2,39 %) had colour blindness. All of these cases were male and the prevalence of red-green colour blindness was 3,65 % in male (18 cases deutans (69,23 %), 7 cases protans (26,92 %) and one case (3,85 %) total colour blindness). Conclusion: Our findings were similar to the others reported in the literature. However, to determine the prevalence of congenital colour blindness in our country to be required comprehensive and multi-center trials.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Aydemir, O., Can, N. B. (2012). Üniversitemiz Öğrencilerinde Konjenital Renk Körlüğü Sıklığı. Fırat Tıp Dergisi, Cilt: 17 Sayı: 3, 144–147. https://ajindex.com/articles/1207135

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (19)

  1. Rebato E, Calderon R. Incidence of red-green color blindness in the Basque population. Anthropol Anz 1990; 48: 145-8.
  2. Zein ZA. Gene frequency and type of colour blindness in Ethiopians. Ethiop Med J 1990; 28: 73-5.
  3. Kim HB, Lee SY, Choe JK, Lee JH, Ahn BH. The incidence of congenital color deficiency among Koreans. J Korean Med Sci 1989; 4: 117-20.
  4. Malaspina P, Ciminelli BM, Pelosi E, et al. Colour blindness distribution in the male population of Rome. Hum Hered 1986; 36: 263-5.
  5. Oppolzer A, Winkler EM. Incidence of color blindess in East African Negroes. Anthropol Anz 1980; 38: 117-20.
  6. Nathans J, Thomas D, Hogness DS. Molecular genetics of human color vision: the genes encoding blue, green and red pigments. Science 1986; 232: 193-202.
  7. Went LN, Pronk N. The genetics of tritan disturbances. Hum Genet 1985; 69: 255-62.
  8. Utku D, Atmaca LS. Renk görme defektleri. T Oft Gaz 1991; 21: 58-60.
  9. Özdemir M, Özdemir G. Kahramanmaraş yöresinde konjenital renk körlüğü sıklığı. T Oft Gaz 2002; 32: 206-9.
  10. Doğanay S, Üzmez E, Er H, Yakıncı C. Malatya bölgesinde okul çağı çocuklardaki renk görme taraması. T Oft Gaz 1999; 29: 560-2.
  11. Ahmet Ergin. Kırıkkale merkez ilkokullarındaki çocuklarda renk görme taraması. Sağlık ve Toplum 2000; 10: 40-3.
  12. İdil A, Dalgıç N. Ostim çıraklık eğitim merkezi renk görme bozuklukları taraması. MN Oftalmoloji Dergisi 1995; 2: 64-6.
  13. Delpero WT, O’Neill H, Casson E, Hovis J. Aviation-relevant epidemiology of color vision deficiency. Aviat Space Environ Med 2005; 76: 127-33.
  14. Simunovic MP, Regan BC, Mollon JD. Is color vision defici- ency an advantage under scotopic conditions? Invest Opht- halmol Vis Sci 2001; 42: 3357-64.
  15. Bosten JM, Robinson JD, Jordan G, Mollon JD. Multidimen- sional scaling reveals a color dimension unique to ‘color- deficient’ observers. Curr Biol 2005; 15: 950-2. Aydemir ve Bilir Can
  16. Chapanis A. The dark adaptation of the color anomalous measured with lights of different hue. J Gen Physiol 1947; 30: 423–37.
  17. Cole BL. Protan colour vision deficiency and road accidents. Clin Exp Optom 2002; 85: 246-53.
  18. Spalding JA. Colour vision deficiency in the medical profes- sion. Br J Gen Pract 1999; 49: 469-75.
  19. Gönderilme Tarihi: 09.04.2012