Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightAncak aracı hizmet sağlayıcıların faaliyetleri sonucu kazanç elde etmelerine karşın herhangi bir yükümlülük ve sorumluluklarının olmamasının tüketiciye yeterli koruma sağlamaması bu hususta bir regülasyon ihtiyacını ortaya koymuştur.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Gelişen teknolojiler ile hayatın hızla dijitalleşmesi, tüketici hukukunun da yeni kavramlarla tanışmasına ve bu kavramlara özgü regülasyonlara ihtiyaç duyulmasına neden olmuştur. Ortaya çıkan bu kavramlardan biri ilk olarak kendine mevzuatta “aracılık edenler” olarak yer bulan ve 2022 yılında 7392 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonrası müstakil yükümlülüklerin getirildiği “aracı hizmet sağlayıcı” kavramıdır. Aracı hizmet sağlayıcılar internet ortamında mevcut platformlar aracılığıyla alıcı ve satıcı veya sağlayıcıları bir araya getirerek mesafeli sözleşme kurulmasına imkân sağlayan taraflardır. 2022 yılı değişikliği öncesinde 6502 Sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’da (TKHK) aracı hizmet sağlayıcıların yükümlülüklerine ilişkin açık bir regülasyon olmaması nedeniyle doktrinde ve yargı kararlarında farklı görüşler ortaya atılmıştır. Aracı hizmet sağlayıcıların mesafeli sözleşmenin kurulmasına salt aracılık etmesi, sözleşmenin tarafı olmaması; tüketiciye karşı sorumluluklarının kapsamı hususunda tartışma yaratmış, doktrinde satıcı veya sağlayıcı gibi sorumlu olması savunulurken Yargıtay tarafından bu görüşün aksine herhangi bir sorumluluklarının mevcut olmadığı yönünde karar verilmiştir. Ancak aracı hizmet sağlayıcıların faaliyetleri sonucu kazanç elde etmelerine karşın herhangi bir yükümlülük ve sorumluluklarının olmamasının tüketiciye yeterli koruma sağlamaması bu hususta bir regülasyon ihtiyacını ortaya koymuştur. Çalışma kapsamında işbu gerekçelerle TKHK’da düzenlenen aracı hizmet sağlayıcıların tüketiciye karşı yükümlülük ve sorumlulukları, bu regülasyonlar öncesi doktrin ve yargı kararları, bu konudaki uluslararası tartışmalar ve kararlar ile birlikte incelenerek ortaya konulmuştur.
Abstract
The rapid digitalisation of daily life driven by technological developments has introduced new concepts into consumer law and created a need for concept-specific regulation. One such concept is the intermediary service provider (provider), which initially appeared in legislation as “intermediaries” and was later subject to autonomous obligations following the amendments introduced by Law No. 7392 in 2022. Providers enable the conclusion of distance contracts by bringing buyers and sellers or service providers together through online platforms. Prior to the 2022 amendment, the absence of explicit regulation under Law No. 6502 on the Protection of Consumers resulted in divergent views in legal doctrine and judicial practice regarding their liability. As providers merely facilitated the conclusion of distance contracts without being a party, their responsibility towards consumers was contested. While doctrine largely argued for liability comparable to that of sellers or service providers, the Court of Cassation held providers bore no liability. However, the fact that providers generated income from these activities without corresponding obligations led to consumer detriment and revealed the need for regulation. Within the scope of this study, for the foregoing reasons, the obligations and liabilities of intermediary service providers towards consumers as regulated under the Turkish Consumer Protection Law have been examined and set forth, together with the pre-regulatory doctrine and judicial decisions, as well as the relevant international debates and case law on the subject.