Dergiler / Dicle Tıp Dergisi / 2026 / Cilt: 45 Sayı: 1

Beslenme alışkanlıkları ve fiziksel aktivite düzeylerinin analizi: Marmara üniversitesi öğretim üyeleri üzerine bir çalışma

Sayfa
59–69
Yayın Tarihi
2018-03-17
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bulgular: Öğretim elemanlarının %66,2’si kadın, %33,8’i erkektir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Normal 0 21 false false false TR X-NONE X-NONE /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Normal Tablo"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;} Amaç: Bu çalışma, akademisyenlerin beslenme alışkanlıkları ve fiziksel aktivite düzeylerinin incelenmesi amaçlanmıştır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Marmara Üniversitesi Haydarpaşa Kampüsü’ndeki Tıp Fakültesi Temel Bilimleri, Eczacılık Fakültesi, Hemşirelik Yüksekokulu ve Hukuk Fakültesinde Aralık 2013-Nisan 2014 tarihleri arasında görev yapan 225 öğretim elemanına yüz yüze anket uygulanmış ve boy ile kiloları ölçülmüş ve öğrencilerin Vücut Kitle İndeksleri-VKİ (ağırlık (kg)/ boy² (m²) hesaplanmıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Bulgular: Öğretim elemanlarının %66,2’si kadın, %33,8’i erkektir.
🔬Tür:Uygulamalı Anket & Alan Araştırması
📍Kapsam:2013 Verileri
⚙️Değişkenler:Beslenme alışkanlıkları · fiziksel aktivite düzeyi · vücüt kitle indeksi

Özet

Normal 0 21 false false false TR X-NONE X-NONE /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Normal Tablo"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;} Amaç: Bu çalışma, akademisyenlerin beslenme alışkanlıkları ve fiziksel aktivite düzeylerinin incelenmesi amaçlanmıştır. Yöntemler: Araştırma tanımlayıcı tipte bir araştırmadır. Marmara Üniversitesi Haydarpaşa Kampüsü’ndeki Tıp Fakültesi Temel Bilimleri, Eczacılık Fakültesi, Hemşirelik Yüksekokulu ve Hukuk Fakültesinde Aralık 2013-Nisan 2014 tarihleri arasında görev yapan 225 öğretim elemanına yüz yüze anket uygulanmış ve boy ile kiloları ölçülmüş ve öğrencilerin Vücut Kitle İndeksleri-VKİ (ağırlık (kg)/ boy² (m²) hesaplanmıştır. VKİ değeri 30 üstü olanlar obez olarak değerlendirilmiştir. Bulgular: Öğretim elemanlarının %66,2’si kadın, %33,8’i erkektir. Katılımcıların, %23,6’sının Tıp Fakültesi’nde, %28,0’ının Eczacılık Fakültesi’nde, %13,7’sinin Hemşirelik Yüksekokul’ unda ve %34,7’sinin Hukuk Fakültesi’nde görev yapmakta olduğu bulunmuştur. Katılımcıların ; %4,9’u zayıf , %58,6’sı normal kilolu , %29,8’i fazla kilolu ve %6,7’si obez olarak bulunmuştur. Fazla kilolu ve obezler birlikte değerlendirildiğinde öğretim elemanlarının %41,4’ünün kilosunun normalin üzerinde olduğu görülmektedir. Obezite oranı en yüksek bölüm; Eczacılık Fakültesinde iken (%9,6), bu oran Tıp Fakültesi öğretim üyelerinde %3,7 ile daha düşüktür. Hukuk Fakültesinde hiç zayıf katılımcı yoktur. Kilosu normalin üzerinde olanların oranı %33,3 ile Eczacılık Fakültesinde en yüksek iken, Hemşirelik Yüksekokulunda bu oran %12,9 ile en düşüktür. Obezite bakımından en yüksek oran %9,6 ile Eczacılık Fakültesinde iken, en düşük oran %3,7 ile Tıp Fakültesindedir. Katılımcıların öğün atlama durumlarına göre dağılımları incelendiğinde; öğretim elemanlarının önemli bir oranının %72,0’ı sürekli öğün atladığı görülmektedir. Bazen öğün atlayanlarda dikkate alındığında bu oran % 94,7’ye çıkmakta, öğün atlamayanların oranı çok düşük kalmaktadır. Tıp Fakültesi (71,7 ±35,29) en yüksek yağ alımına sahip bölüm iken, Hukuk Fakültesi (57,8±17,72) günlük en düşük yağ alımına sahip bölümdür. Eczacılık Fakültesi’nin günlük kalori (1420,53±337,26) ve protein alımı (85,5±33,66), diğer bölümlere göre daha yüksek iken, Tıp Fakültesinin günlük karbonhidrat alımı (123,6 ±46,11) diğer bölümlere göre daha yüksektir. Sağlık alanında görev yapanlar en yüksek günlük kalori (1388,9±332,65) ve yağ alımına (68,5± 26,02) sahip grup iken, Hukuk alanında görev yapanlar en düşük günlük kalori (1282,5± 326,44) ve yağ alımına (57,8±17,85) sahiptir. Sağlık alanında görev yapanların günlük karbonhidrat (117,4± 37,82) ve protein alımları (79,7± 31,61) Hukuk alanında görev yapanlara göre daha yüksek iken bunlar arasında istatistiksel olarak anlamlı fark yoktur (p>0,05). Öğretim üyelerinin aktivite düzeyi değerlendirildiğinde % 66,7’sinin in aktif olduğu görülmüştür. Minimal düzeyde aktif olanların oranı % 30,7 iken çok aktif olanların oranı yalnızca % 2,6’dır. Sonuç: Sağlık alanında görev yapan öğretim elemanları en yüksek günlük kalori ve yağ alımına sahip iken Hukuk Fakültesinde görev yapanlar en düşük günlük kalori ve yağ alımına sahiptir. Öğretim elemanların %6,7’si obezdir ve obezite oranı en yüksek bölüm; Eczacılık Fakültesinde bulundu(%9,6). Sağlıklı ve dengeli beslenme ile ilgili eğitim verilebilir.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Arslan, M. (2018). Beslenme alışkanlıkları ve fiziksel aktivite düzeylerinin analizi: Marmara üniversitesi öğretim üyeleri üzerine bir çalışma. Dicle Tıp Dergisi, Cilt: 45 Sayı: 1, 59–69. https://doi.org/10.5798/dicletip.407246

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (22)

  1. Alpar F. Vücut Geliştirme Sporcularında Beslenme, Fiziksel Aktivite ve Besin Takviyesi Kullanım Durumlarının İncelenmesi, Hacettepe Üniversitesi, Yüksek Lisans Tezi, 2011, Ankara. SBE. s: 3.
  2. Türkiye Halk Sağlığı Kurumu, “Hastalıklarda Beslenme”, http://beslenme.gov.tr/index.php?page=49, Erişim: 05 Mart 2016
  3. http://beslenme.gov.tr/index.php?lang=tr&page=40, Erişim Tarihi: 07 Mayıs 2014
  4. Garibağaoğlu M, Budak N, Öner N, Sağlam Ö, Nişli K. Üç Farklı Üniversitede Eğitim Gören Kız Öğrencilerin Beslenme Durumları ve Vücut Ağırlıklarının Değerlendirilmesi. Sağlıklı Bilimleri Dergisi; 2006;15:173-80.
  5. Günay M, Şıktar E, Şıktar E, Yazıcı M. Egzersiz ve Kalp. Gazi Kitapevi Ankara; 2008, s:37-57.
  6. Selim İ. Acemi Askerlerde Üç Aylık Eğitim Dönemindeki Beslenme ve Askeri Eğitimin Kan Lipid Değerleri Üzerine Etkisi. Selçuk Üniversitesi Yüksek Lisans Tezi; 2007, Konya. s:21.
  7. Türkiye Çocukluk Çağı Obezite Araştırması, 2013.
  8. Samur G. İşçi ve İş Veriminin Geliştirilmesinde Beslenmenin Önemi. İş Hukuku ve İktisat Dergisi, 2002. s:1.
  9. Pekcan G. Beslenme Durumunun Saptanması. Sağlık Bakanlığı Yayınları, Ankara; 2008, Yayın No: 732.
  10. Türkiye Halk Sağlığı Kurumu, “Obezite Nedir?”, (t.y.) http://beslenme.gov.tr/index.php?lang=tr&page=38 Erişim: 12 Aralık 2015.
  11. Türkiye’nin Hedef ve Stratejileri, 2001.
  12. Türkiye Kalp ve Damar Hastalıklarını Önleme ve Kontrol Programı, 2008.
  13. Türkiye Halk Sağlığı Kurumu, “Türkiye’de Obezitenin Görülme Sıklığı”, (t.y.) http://beslenme.gov.tr/index.php?page=40. Erişim: 08 Ocak 2016.
  14. Satman, İ. ve TURDEP-II Çalışma Grubu. TURDEP-II Sonuçları. İstanbul Üniversitesi İstanbul Tıp Fakültesi İç Hastalıkları Anabilim Dalı Endokrinoloji ve Metabolizma Hastalıkları Bilim Dalı, 2002, 25:1551-6.
  15. Açıkgöz S. Üniversite Öğrencilerinin Beslenme Alışkanlıkları ile Öz Yetkinlik ve İyimserlik İlişkisi: Ankara Üniversitesi Örneği. A.Ü. Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Ankara; 2006. s: 8.
  16. Sayan A. Beslenme Alışkanlıkları ve Temel Besin Gereksinimleri, Atatürk Üniversitesi Hemşirelik Yüksekokulu Dergisi, Erzurum, 1999:2;53-66.
  17. Sayan A. Beslenme Alışkanlıkları ve Temel Besin Gereksinimleri, Atatürk Üniversitesi Hemşirelik Yüksekokulu Dergisi, Erzurum, 1999:2;53-66.
  18. Pekcan G. Sağlıklı Yasam Biçimi ve Diyet Kalitesi: Sağlıklı Diyet Göstergeleri. 5. Uluslararası Beslenme ve Diyetetik Kongresi. Ankara; 2006:59-60,
  19. Attila S. Kronik ve Dejeneratif Hastalıklarda Beslenme. İçinde: Halk Sağlığı Temel Bilgiler. Ed: Güler Ç, Akın L. 1. Baskı, Hacettepe Üniversitesi Yayınları, Ankara; 2006:s:823-4.
  20. Samur G. Kalp Damar Hastalıklarında Beslenme. T.C. Sağlık Bakanlığı Yayınları. Sinem Matbaacılık, Ankara, 2008. s:1-18.
  21. Korugan Ü. Obezite. Aktüel Tıp Dergisi. 2001:6:2;1–13:63 -73.
  22. Türkiye Kalp ve Damar Hastalıklarını Önleme ve Kontrol Programı, 2008.