KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Anadolu Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi / 2026 / Volume: 27 Issue: 3

EVALUATING THE ABSOLUTE NATURE OF PROPERTY RIGHTS AND THE LEGITIMACY OF “PUBLIC INTEREST” IN EXPROPRIATION: AN ASSESSMENT OF INTERFERENCES WITH PROPERTY WITHIN THE CONTEXT OF PUBLIC POLICIES IN TÜRKİYE

Almıla Kepenek(ANADOLU ÜNİVERSİTESİ)0000-0002-8175-8141
Osman Kepenek(SAKARYA ÜNİVERSİTESİ)0000-0002-6298-9390
Sayfa
—
Yayın Tarihi
2026-09-22
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Accordingly, this study examines the theoretical foundations of these debates through a normative-legal analytical approach and seeks to provide a conceptual framework on the legitimacy and limits of expropriation by drawing on international legal instruments, Turkish constitutional provisions, relevant legislation, and theoretical discussions in the literature.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:This study primarily examines the relationship between the right to property and the notion of public interest, addressing both the theoretical debates and their practical application in Türkiye.
📊
Temel Bulgular & Veri:Although the right to property is, by definition, an absolute right granted to all individuals, it may be restricted or even extinguished under certain circumstances, particularly when public interest considerations arise.
💡
Sonuç & Katkı:Accordingly, this study examines the theoretical foundations of these debates through a normative-legal analytical approach and seeks to provide a conceptual framework on the legitimacy and limits of expropriation by drawing on international legal instruments, Turkish constitutional provisions, relevant legislation, and theoretical discussions in the literature.
🔬Tür:Research Article
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Public Interest · Expropriation · Private Law

Abstract

This study primarily examines the relationship between the right to property and the notion of public interest, addressing both the theoretical debates and their practical application in Türkiye. Although the right to property is, by definition, an absolute right granted to all individuals, it may be restricted or even extinguished under certain circumstances, particularly when public interest considerations arise. However, the boundaries of this practice—commonly referred to in the literature as expropriation or nationalization and implemented as a public governance instrument—have not been fully or precisely defined. In addition, the conceptual understanding of the right to property has evolved over time within international legal instruments as well as successive Turkish constitutions. While expropriation derives from the sovereign powers of the state, it is simultaneously regarded as a mechanism necessary for fulfilling public functions. Despite being justified on the grounds of societal benefit, this form of interference with what is typically viewed as an absolute right continues to provoke extensive scholarly debate. Accordingly, this study examines the theoretical foundations of these debates through a normative-legal analytical approach and seeks to provide a conceptual framework on the legitimacy and limits of expropriation by drawing on international legal instruments, Turkish constitutional provisions, relevant legislation, and theoretical discussions in the literature.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Kepenek, A., Kepenek, O. (2026). EVALUATING THE ABSOLUTE NATURE OF PROPERTY RIGHTS AND THE LEGITIMACY OF “PUBLIC INTEREST” IN EXPROPRIATION: AN ASSESSMENT OF INTERFERENCES WITH PROPERTY WITHIN THE CONTEXT OF PUBLIC POLICIES IN TÜRKİYE. Anadolu Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, Volume: 27 Issue: 3. https://doi.org/10.53443/anadoluibfd.1831493

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (84)

  1. Ağır, O. (2019). Dünya siyasetini etkileyen devrimlerin uluslararası sonuçları: 1917 Bolşevik Devrimi. Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 16(1), 325–342. https://doi.org/10.33437/ksusbd.530548
  2. Akça, K. (2016). Anayasa Mahkemesi kararlarında mülkiyet hakkı. İnönü Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 6(3), 543–596. https://izlik.org/JA66MK96ES
  3. Akgül, M. E. (2021). Kamu hukuku açısından mülkiyet hakkının kamu yararı ile imtihanı - kamulaştırma ve acele kamulaştırma kararları çerçevesinde tespitler. Galatasaray Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 2, 1391–1446.
  4. Akıllıoğlu, T. (1988). Kamu yararı kavramı üzerine düşünceler. İdare Hukuku ve İlimleri Dergisi, 9(1–3), 11–22. https://izlik.org/JA68CN35KP
  5. Arslan, Ş. (2020). Kamu hizmeti anlayışındaki değişimin Türk yönetim geleneği çerçevesinde değerlendirilmesi. Ömer Halisdemir Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 13(3), 512–530. https://doi.org/10.25287/ohuiibf.682644
  6. Avşar, N. (2019). Eleştirel hukuk çalışmaları bağlamında çevre politikası ve hukuku: Bergama siyanür mücadelesi örneği [Unpublished master’s thesis]. Nevşehir Hacı Bektaş Veli University, Institute of Social Sciences.
  7. Başpınar, V. (2016). Mukayeseli hukuk ve Türk hukuku açısından olağanüstü hallerde mülkiyet hakkı sınırlamasının fikrî ve hukukî temelleri. Erciyes Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 11(1), 1–32. https://izlik.org/JA72BU85EF
  8. Birben, Ü. (2015). Mülkiyet hakkının kavramsal temelleri. Hasan Kalyoncu Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 5(9), 197–218. https://www.jurix.com.tr/article/4474
  9. Bulut, N. (2006). Mülkiyet konusundaki temel yaklaşımlar ve Türk anayasasında mülkiyet hakkı. Erzincan Binali Yıldırım Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 3–4, 15–26. https://izlik.org/JA62RW34JF
  10. Çakmak, M. N. (2008). Biyolojik çesitliliğin hukuken korunması ve kamu yararı. Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 57(1), 133–166. https://doi.org/10.1501/Hukfak_0000000292
  11. Code civil. (1804). Titre II: De la propriété (Articles 544 à 577). Légifrance. Retrieved June 17, 2026, from https://www.legifrance.gouv.fr/codes/section_lc/LEGITEXT000006070721/LEGISCTA000006117904/?anchor=LEGIARTI000006428859#LEGIARTI000006428859
  12. Çoruhlu, Y. E., & Demir, O. (2014). Vakıflarda kamulaştırma süreçlerinin incelenmesi. Ankara Barosu Dergisi, 72(3), 21–54. https://izlik.org/JA96WF76ET
  13. Cotula, L. (2017). International soft-law instruments and global resource governance: Reflections on the voluntary guidelines on the responsible governance of tenure. Law, Environment and Development Journal, 13(2), 115–133. http://www.lead-journal.org/content/17115.pdf
  14. Dedeoğlu, E. (1992). Kamulaştırma. Sayıştay Dergisi, (9), 21–25. https://izlik.org/JA44FP69BG
  15. Deniz, M. (2009). Sanayileşme perspektifinde kentleşme ve çevre ilişkisi. Coğrafya Dergisi, (19), 95–105. https://izlik.org/JA93RX22GN
  16. Dinler, E., & Çalışkan, Z. (2019). Mülkiyetin tarihsel gelişimi üzerine bir deneme. Sosyal Siyaset Konferansları Dergisi, (77), 421–452. https://doi.org/10.26650/jspc.2019.77.0019
  17. Döner, A. (2010). Şeffaf devlette bilgi edinme hakkı ve sınırları. On İki Levha.
  18. Dönmez, Ö. N., & Elmalı, O. (2024). Thomas Hobbes’ta bireysel hak ve özgürlükler. Felsefe ve Sosyal Bilimler Dergisi, 28(1), 12–22. https://doi.org/10.53487/atasobed.1454521
  19. Ebinç, S. (2024). Fransız Devrimi ve sınıf yapıları. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 82, 124–143. https://doi.org/10.51290/dpusbe.1478295
  20. Gemalmaz, H. (2011). Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi açısından mülkiyet hakkının sınırlandırılmasında “adil denge” ilkesi. İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 69(1–2), 649–673. https://izlik.org/JA23ZW98FB
  21. Geray, U. (2008). Belek’te golf sahaları ve turizm tesislerine tahsis edilen arazilerin ve üstün kamu yararının değerlendirilmesi. http://www.foresteconomics.org/belekgeray.pdf
  22. Göven, Y. (1999). Kamulaştırma işlemlerinde “kamu yararı”. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, (1), 247–262. https://izlik.org/JA64HM96UX
  23. Grinlinton, D. (2023). The intersection of property rights and environmental law. Environmental Law Review, 25(3), 203–218. https://doi.org/10.1177/14614529231193804
  24. Güneş, A. M. (2013). Aarhus Sözleşmesi ve çevresel bilgiye erişim hakkı. Dicle Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 17–18(26–29), 25–40. https://izlik.org/JA94AD36DG
  25. Hoops, B. (2016). Expropriation procedures in Germany and the Netherlands: Ready for the voluntary guidelines on the responsible governance of tenure? European Property Law Journal, 5(3), 236–274. https://doi.org/10.1515/eplj-2016-0014
  26. İdikut Özpençe, A. (2006). Küçük ve orta büyüklükteki işletmelere yönelik devlet yardımları: Türkiye ve Avrupa Birliği uygulamaları [Unpublished master’s thesis]. Dokuz Eylül University.
  27. İnaç, H., & Özkan, A. (2016). Ekolojik görüşler ve idarenin yeniden yapılanması. Akademik Bakış Uluslararası Hakemli Sosyal Bilimler Dergisi, (57), 404–420. https://izlik.org/JA57EL28LX
  28. İnan, F. (2025). Kamulaştırma işleminde sebep unsuru. İdare Hukuku ve İlimleri Dergisi, (24), 67–100. https://doi.org/10.26650/ihid.24.001
  29. Kalfa Ataay, C. (2016). Hayek ve Friedman’ın devlet anlayışı. Marmara Üniversitesi Siyasal Bilimler Dergisi, 4(1), 129–151. https://doi.org/10.14782/sbd.2016117950
  30. Kama, Ö. (2009). Küreselleşen dünyada çevre ve mülkiyet ilişki. Ekonomi Bilimleri Dergisi, 1(1), 13–27. https://izlik.org/JA33UM22XR
  31. Kılıç, R., & Demirçelik, M. (2015). Mülkiyetin tarihsel gelişiminde Orta Çağ ve Reform hareketi. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, (30), 181–190. https://izlik.org/JA25UF56CD
  32. Klass, A. B. (2015). The public trust doctrine in the shadow of state environmental rights laws. Environmental Law, 45(2), 431–462.
  33. Klein, D. R. (2011). Umweltinformation im Völker- und Europarecht. Mohr Siebeck. https://doi.org/10.1628/978-3-16-151188-2
  34. Lähteenmäki-Uutela, A., Lonkila, A., Huttunen, S., & Grmelová, N. (2021). Legal rights of private property owners vs. sustainability transitions? Journal of Cleaner Production, 323, Article 129179. https://doi.org/10.1016/j.jclepro.2021.129179
  35. Locke, J. (1689). Second treatise of government (§§ 25–51, 123–126). In The founders’ constitution. University of Chicago Press. Retrieved June 17, 2026, from https://press-pubs.uchicago.edu/founders/documents/v1ch16s3.html
  36. Orhan, A. R. (2022). Özel mülkiyete kamulaştırma yoluyla müdahale [Unpublished master’s thesis]. İstanbul Ticaret University.
  37. Ovalıoğlu, S. (2015). Danıştay kararları ışığında üstün kamu yararı. Memleket Siyaset Yönetim, 10(24), 124–146. https://izlik.org/JA83FC85FZ
  38. Özdemir, Y. (2025). Taşınmaz mülkiyetine kamu hukukundan kaynaklı sınırlamalar. Dokuz Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 27(1), 481–510. https://doi.org/10.33717/deuhfd.1588727
  39. Öztekin, A. (2015). Devletin asli ve sürekli görevleri (temel kamu hizmetleri) ve özellikleri. Akdeniz İİBF Dergisi, 15(30), 10–19. https://izlik.org/JA33KN63YL
  40. Şahin, A. H. (2022). Danıştay kararları ışığında üstün kamu yararı kavramı. Seçkin Yayıncılık.
  41. Seyhan, S. (2017). Roma hukukunda kamulaştırma. Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Hukuk Araştırmaları Dergisi, 23(3), 323–341. https://izlik.org/JA48RY98XY
  42. Sicard-Mirabal, J., & Derains, Y. (2018). Expropriation. In Y. Derains & J. Sicard-Mirabal (Eds.), Introduction to investor–state arbitration (pp. 115–132). Kluwer Law International.
  43. Şimşek, S. (2010). Mülkiyet hakkının kapsamı, sınırlandırma nedenleri ve şartları açısından 1982 Anayasası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi: Karşılaştırmalı bir analiz. Türkiye Barolar Birliği Dergisi, (91), 181–228.
  44. Sluysmans, J., Verbist, S., & Waring, E. (Eds.). (2015). Expropriation law in Europe. Kluwer Law International. https://repository.ubn.ru.nl/bitstream/handle/2066/149847/149847.pdf
  45. Somer, P. (2005). Umumi hukuk tarihinin konusu ve önemi üzerine kısa bir değerlendirme. İstanbul Ticaret Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 4(8), 221–232.
  46. Sunar, S. (2024). Yönetim düşüncesini iktisat tarihi üzerinden okumak: Kamu yönetimi disiplin tartışmaları çerçevesinde bir değerlendirme. Aksaray Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 16(4), 191–200.
  47. Sütçü, N. (2021). Üstün kamu yararı kavramı üzerine düşünceler. Bursa Barosu Dergisi, 46(117), 49–62.
  48. Tezcan, M. (2013). Soyut kamu yararı kararıyla sınırlandırılan mülkiyet hakkı. Terazi Hukuk Dergisi, 8(85), 87–89.
  49. Tombaloğlu, N. (2014). Anayasa Mahkemesi kararlarında kamu yararı kavramı. İnönü Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 5(1), 353–388. https://izlik.org/JA89ZM42EX
  50. United Nations. (1992). Rio declaration on environment and development. https://www.cbd.int/doc/ref/rio-declaration.shtml
  51. United Nations. (2015). Transforming our world: The 2030 agenda for sustainable development. https://sdgs.un.org/2030agenda
  52. Uz, A. (2008). Türkiye’de çevre hakkının mülkiyet hakkı ve özel teşebbüs hürriyeti üzerindeki etkileri. Amme İdaresi Dergisi, 41(3), 99–124.
  53. Vural Çelenk, B. (2023). Hakem kararlarının AİHS 1 no’lu ek protokol 1. madde kapsamında değerlendirilmesi ve AİHM’nin BTS Holdıng, A.S. v. Slovakya kararına genel bakış. Ankara Hacı Bayram Veli Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 27(3), 61–88. https://doi.org/10.34246/ahbvuhfd.1218234
  54. Yay, S. (2014). Tarihsel süreçte Türkiye’de sosyal devlet. 21. Yüzyılda Eğitim ve Toplum, 3(9), 147–162. https://izlik.org/JA32AA27DG
  55. Yılmaz, H. (2023). İmar planlarının yargısal denetiminde gözetilen bir kriter olarak üstün kamu yararı. Terazi Hukuk Dergisi, 18(204), 128–141.
  56. Abraham, F., Cortina, J. J., & Schmukler, S. L. (2020). Growth of global corporate debt: Main facts and policy challenges. The World Bank Policy Research Working Papers. https://doi.org/10.1596/1813-9450-9394
  57. Akcigit, U., Akgunduz, Y. E., Cilasun, S. M., Ozcan-Tok, E., & Yilmaz, F. (2020). Facts on business dynamism in Turkey. European Economic Review, 128, https://doi.org/10.1016/j.euroecorev.2020.103490
  58. Akcigit, U., Seven, Ü., Yarba, İ., & Yılmaz, F. (2024). Firm-level impact of public credit guarantees. European Economic Review, 170. https://doi.org/10.1016/j.euroecorev.2024.104861
  59. Barbiero, F., Popov, A., & Wolski, M. (2020). Debt overhang, global growth opportunities, and investment. Journal of Banking and Finance, 120. https://doi.org/10.1016/j.jbankfin.2020.105950
  60. Bernanke, B. S., Gertler, M., & Gilchrist, S. (1999). The financial accelerator in a quantitative business cycle framework. In J. B. Taylor & M. Woodford (Eds.), Handbook of macroeconomics (Vol. 1, pp. 1341–1393). Elsevier. https://doi.org/10.1016/S1574-0048(99)10034-X
  61. Blickle, K., & Santos, J. A. C. (2020). The costs of corporate debt overhang. SSRN. https://ssrn.com/abstract=3708502
  62. Borensztein, E., & Ye, L. S. (2021). Corporate debt overhang and investment in emerging economies: Firm-level evidence. International Finance, 24, 18–33. https://doi.org/10.1111/infi.12382
  63. Cevik, S., & Miryugin, F. (2020). Leverage shocks: Firm-level evidence on debt overhang and investment (IMF Working Paper No. 20/287). International Monetary Fund. https://doi.org/10.5089/9781513564654.001
  64. Das, S., & Tulin, V. (2017). Financial frictions, underinvestment, and investment composition: Evidence from Indian corporates (IMF Working Paper No. 17/134). International Monetary Fund. https://doi.org/10.5089/9781484302644.001
  65. De Socio, A., & Sette, E. (2018). Firms' investment during two crises (Bank of Italy Working Paper No. 1173). Bank of Italy. https://www.bancaditalia.it/pubblicazioni/temi-discussione/2018/2018-1173/en_tema_1173.pdf
  66. Demirkılıç, S. (2021). Balance sheet effects of foreign currency debt and real exchange rate on corporate investment: Evidence from Turkey. Emerging Markets Review, 47. https://doi.org/10.1016/j.ememar.2021.100796
  67. Durante, E., Ferrando, A., & Vermeulen, P. (2022). Monetary policy, investment, and firm heterogeneity. European Economic Review, 148. https://doi.org/10.1016/j.euroecorev.2022.104251
  68. Gebauer, S., Setzer, R., & Westphal, A. (2018). Corporate debt and investment: A firm-level analysis for stressed euro area countries. Journal of International Money and Finance, 86, 112–130. https://doi.org/10.1016/j.jimonfin.2018.04.009
  69. Grossman, S., & Hart, O. (1982). Corporate financial structure and managerial incentives. In J. J. McCall (Ed.), The economics of information and uncertainty. University of Chicago Press. 107-140. http://www.nber.org/chapters/c4434
  70. Harford, J., Klasa, S., & Maxwell, W. F. (2014). Refinancing risk and cash holdings. The Journal of Finance, 69(3), 975–1012. https://doi.org/10.1111/jofi.12133
  71. Heresi, R., & Powell, A. (2022). Corporate debt and investment in the post-COVID world (IDB Working Paper Series No. 1316). Inter-American Development Bank. https://doi.org/10.18235/0004464
  72. Jordà, Ò. (2005). Estimation and inference of impulse responses by local projections. American Economic Review, 95(1), 161–182. https://doi.org/10.1257/0002828053828518
  73. Joseph, A., Kneer, C., & van Horen, N. (2020). All you need is cash: Corporate cash holdings and investment after a crisis (Bank of England Staff Working Paper No. 843). Bank of England. https://www.bankofengland.co.uk/working-paper/2019/all-you-need-is-cash
  74. Kalemli-Ozcan, S., Laeven, L., & Moreno, D. (2022). Debt overhang, rollover risk, and investment in Europe. Journal of the European Economic Association, 1–43. https://doi.org/10.1093/jeea/jvac018
  75. Magud, N., & Sosa, S. (2015). Investment in emerging markets: We are not in Kansas anymore. or are we? (IMF Working Paper No. 15/77). International Monetary Fund. https://doi.org/10.5089/9781475534221.001
  76. Myers, S. C. (1977). Determinants of corporate borrowing. Journal of Financial Economics, 5(2), 147–175. https://doi.org/10.1016/0304-405X(77)90015-0
  77. Myers, S. C., & Majluf, N. S. (1984). Corporate financing and investment decisions when firms have information that investors do not have. Journal of Financial Economics, 13(2), 187–221. https://doi.org/10.1016/0304-405X(84)90023-0
  78. Nickell, S. (1981). Biases in dynamic models with fixed effects. Econometrica, 49(6), 1417–1426. https://doi.org/10.2307/1911408
  79. Opler, T., Pinkowitz, L., Stulz, R., & Williamson, R. (1999). The determinants and implications of corporate cash holdings. Journal of Financial Economics, 52(1), 3–46. https://doi.org/10.1016/S0304-405X(99)00003-3
  80. Ross, S. (1977). The determination of financial structure: The incentive-signalling approach. The Bell Journal of Economics, 8(1), 23–40. https://doi.org/10.2307/3003485
  81. Stiglitz, J. E., & Weiss, A. (1981). Credit rationing in markets with imperfect information. The American Economic Review, 71(3), 393–410. https://www.jstor.org/stable/1802787
  82. Yarba, İ. (2022). Is corporate indebtedness a drag on investment after financial shocks? (Central Bank of the Republic of Turkey Working Paper No. 22/03). Central Bank of the Republic of Turkey. https://www.tcmb.gov.tr/wps/wcm/connect/EN/TCMB+EN/Main+Menu/Publications/Research/Working+Paperss/2022/22-03
  83. Yarba, İ. (2023). Does the inverted U-shape between corporate indebtedness and investment hold up for emerging markets? Evidence from Türkiye. Borsa Istanbul Review, 23(Suppl.), S75–S83. https://doi.org/10.1016/j.bir.2023.11.002
  84. Magud, N., & Sosa, S. (2015). Investment in emerging markets: We are not in Kansas anymore. or are we? (IMF Working Paper No. 15/77). International Monetary Fund. https://doi.org/10.5089/9781475534221.001