Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightAydınlanma’nın özne-merkezli rasyonalizmine yönelik bir eleştiri sunan makale, Afgan göçmen kadının yüzündeki radikal kırılganlığı tanımanın, hukuki ve siyasi çerçeveleri aşan, ertelenemez bir etik yükümlülük olduğunu öne sürmektedir.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Bu çalışma, Türkiye’de yaşayan Afgan göçmen kadınların toplumsal görünmezliğini ve etik dışlanmışlığını Emmanuel Levinas’ın etik felsefesi perspektifinden incelemektedir. Göç, yalnızca demografik veya politik bir olgu olarak değil; öznenin varlık ile yokluk arasındaki sınırda, ölmemek adına yaşamayı tercih ettiği radikal bir ontolojik kırılma deneyimi olarak ele alınmaktadır. Levinas’ın Yüz (le Visage), Öteki (l’Autrui) ve Sorumluluk kavramlarından hareketle; Afgan kadınların toplumsal düzlemde sistematik olarak birer tehdit veya istatistiksel veri şeklinde kodlanmasının, hakiki bir etik karşılaşmayı engellediği savunulmaktadır. Çalışmanın temel iddiası; bu kadınların yaşadığı görünmezliğin salt bir imtiyaz yoksunluğu değil, Yüzün etik tecellisini (the ethical epiphany of the face) karartan ve onları sosyal ölüme sürükleyen bir yüzsüzleştirme (defacement) süreci olduğudur. Aydınlanma’nın özne-merkezli rasyonalizmine yönelik bir eleştiri sunan makale, Afgan göçmen kadının yüzündeki radikal kırılganlığı tanımanın, hukuki ve siyasi çerçeveleri aşan, ertelenemez bir etik yükümlülük olduğunu öne sürmektedir.
Abstract
This study explores the social invisibility and ethical exclusion of Afghan migrant women in Türkiye through the lens of Emmanuel Levinas’s ethical philosophy. Rather than treating migration solely as a demographic or political phenomenon, the article conceptualizes it as an ontological rupture where the subject lives for the sake of not dying. Drawing upon Levinas’s concepts of the Face (le Visage), the Other (l’Autrui), and Responsibility, the research argues that the systematic categorization of Afghan women as threats or mere statistical data prevents a genuine ethical encounter. The study posits that their invisibility is not merely a lack of privilege but a process of defacement that obscures the ethical epiphany of the face and leads to social death. By critiquing the Enlightenment's subject-centered rationality, the article suggests that recognizing the radical vulnerability of the Afghan woman’s face is an immediate ethical obligation that transcends legal and political frameworks.