Dergiler / Diyanet İlmi Dergi / 2020 / Cilt: 56 - Sayı: 3

KUR’ÂN’DA “TAKV”NIN BİREYSEL VE TOPLUMSAL BOYUTU

INDIVIDUAL AND SOCIAL ASPECTS OF TAQWA IN THE QUR’AN

Sayfa
755–780
Yayın Tarihi
2020-09-15
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Çalışmamızda klasik ve modernçağda yazılmış tefsirlerle birlikte günümüzde konuylailgili yapılan ilmî çalışmalardan da yararlanılmıştır.Takvâ kelimesinin ve türevlerinin Kur’ân’ın ihtiva ettiğideğerlerin bir kısmını değil, Kur’ân’ın tüm değerlerinikapsadığı sonucuna varılmıştır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:İnsanî ve fıtrî değerlerin aşındığı bir ortamda nâzil olmayabaşlayan Kur’ân ile birlikte muhatap kitle, yeni bir varlık,insan ve toplum tasavvurunu ifade eden bir dil ve üsluplabuluştu.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu makalede, Kur’ân’da yoğun bir şekildezikredilen “takvâ”, “muttakîn” ve farklı türevlerinin ifadeettikleri anlamların tespit edilmesi, takvânın manalarıarasında “korku” anlamının bulunup bulunmadığı özellikletakvâ ve muttakîn kavramlarının tüm Müslüman bireylerikapsayıp kapsamadığı üzerinde durulmuştur.
💡
Sonuç & Katkı:Çalışmamızda klasik ve modernçağda yazılmış tefsirlerle birlikte günümüzde konuylailgili yapılan ilmî çalışmalardan da yararlanılmıştır.Takvâ kelimesinin ve türevlerinin Kur’ân’ın ihtiva ettiğideğerlerin bir kısmını değil, Kur’ân’ın tüm değerlerinikapsadığı sonucuna varılmıştır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Kur’ân · Tefsir · Takvâ

Özet

İnsanî ve fıtrî değerlerin aşındığı bir ortamda nâzil olmayabaşlayan Kur’ân ile birlikte muhatap kitle, yeni bir varlık,insan ve toplum tasavvurunu ifade eden bir dil ve üsluplabuluştu. Bu makalede, Kur’ân’da yoğun bir şekildezikredilen “takvâ”, “muttakîn” ve farklı türevlerinin ifadeettikleri anlamların tespit edilmesi, takvânın manalarıarasında “korku” anlamının bulunup bulunmadığı özellikletakvâ ve muttakîn kavramlarının tüm Müslüman bireylerikapsayıp kapsamadığı üzerinde durulmuştur. Ayrıca, takvâdeğerlerinin bireyselliğin yanısıra toplumsal yönünün olupolmadığı ve sosyal hayatın temel değerleri olan adalet,ihsan, dürüstlük, ahitlere bağlı kalmak, aklın ve vicdanınonaylamadığı çirkin söz ve davranışlardan kaçınmakgibi değerlerin takvânın kapsamında yer alıp almadığıirdelenmiştir. Bütün bu analizler yapılırken konunundoğru bir şekilde anlaşılmasındaki öneminden dolayıcahiliye şiiri ve klasik sözlüklerde takvâ ve türevlerininanlamları incelenmiştir. Çalışmamızda klasik ve modernçağda yazılmış tefsirlerle birlikte günümüzde konuylailgili yapılan ilmî çalışmalardan da yararlanılmıştır.Takvâ kelimesinin ve türevlerinin Kur’ân’ın ihtiva ettiğideğerlerin bir kısmını değil, Kur’ân’ın tüm değerlerinikapsadığı sonucuna varılmıştır.

Abstract

The Qur’an was revealed during a time in which social norms and values depreciated. It introduced humankind in a distinct style and language to a different perspective on interpreting and understanding existence, humankind, and society. This study discusses how to determine the meaning of certain frequently repeated terms in the Qur’an like taqwa, muttaqin, and their different forms within the Qur’anic context; whether or not the word taqwa carries the meaning of fear; and, in particular, whether or not the notions of taqwa and muttaqin encompass all Muslims. Moreover, not only does this article study whether or not the values of taqwa has a societal aspect besides individual, but it also examines if taqwa incorporates key notions for social life such as justice, benevolence, honesty, pacta sund Servanda (agreements must be kept), and abstinence from evil words and ugly behaviors which neither the human mind nor conscience approves of. For all the analyses done in this study, the contribution of Jahiliyya poetry and classical dictionaries in understanding the meaning of taqwa and its derivatives is invaluable. The Qur’an exegeses from the classical and modern period along with recent scientific research will lead us in this study. Eventually it is concluded that taqwa and its linguistic derivatives express not only some but all of the values and norms of the Qur’an.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

BOR, A. (2020). KUR’ÂN’DA “TAKV”NIN BİREYSEL VE TOPLUMSAL BOYUTU. Diyanet İlmi Dergi, Cilt: 56 - Sayı: 3, 755–780. https://ajindex.com/articles/114613

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (6)

  1. Abdullah b. Mubârek. Müsnedu Abdillâh ibni’l-Mubârek. Thk. Subhîel-Bedrî es-Sâmarrâî. Riyâd: Mektebetu’l-Ma‘ârif, 1407. Ahmed b.Hanbel, Ebû Abdullah Ahmed b. Muhammed eş-Şeybani.el-Müsned. Kahire: Dârü’l-Maârif, 1955. Âlûsî, Ebü’s-Senâ Şehâbeddîn Mahmûd b. Abdullâh b. Mahmûd. Rûhu’l-meânî fî tefsîri’l-Kur’âni’l- azîm ve’s-sebi’l- mesânî. Beyrut:Dâru İhyai’t-Türasi’l-Arabi, t.s. Arabacı, Fazlı. “İslam’da Dini Bilginin Toplumsal Bağlamı”. Gazi Üniversitesi Çorum İlahiyat Fakültesi Dergisi 5/3 (2014): 3. Âşûr, Muhammed Tâhir İbn. et-Tahrîr ve’t-tenvîr. Tunûs: ed-Da-ru’t-Tunûsiyye, 1984. Bağdâdî, Ebû Ca‘fer Muhammed b. Cerîr b. Yezîd el-Âmülî et-Taberî. Câmiu’l-beyân an te’vîli âyi’l-Kurân. Thk. Ahmed Muhammed Şâkir.Beyrut: Müessesetu’r-Risâl, t.s. Bağdâdî, Ebü’l-Hasen Alâüddîn Alî b. Muhammed b. İbrâhîm el-Hâzin. Lübâbü’t-te’vîl fî meâni’t-tenzîl. Riyad: Dâru Tîbe, 1997. Begavî, Ebû Muhammed Muhyissünne el-Hüseyn b. Mes‘ûd b. Muhammed el-Ferrâ’. Meâlimü’t-tenzîl. Thk. Muhammed Abdullah en- Nemrve Osman Cum’e Damîre. Riyad: Dâru Tîbe, 1997. Buhârî, Ebû Abdillâh Muhammed b. İsmâîl b. İbrâhîm el-Cu‘fî. el-Câmiu’- sahîh, Babu kavlihi ta‘âlâ ve tezvvedu fe inne hayra’z-zâdi et-takvâ. Buyrut: Dâru’t-Tavki’n-necât, 1422. Bursevî, İsmail Hakki. Ruhü’l-beyân fî tefsîri’l-Kur’ân. İstanbul: MektebetuEser, 1969.
  2. Çağrıcı, Mustafa. “Kur’ân ve Ahlak”. Kur’ân ve Tefsir Araştırmaları.İstanbul: Step Ajans, 2001.
  3. Cebeci, Lütfullah. Kur’ân’a Göre Takvâ. Ankara: Seba Neşriyat, 1985. Celâluddin Ali’s-Sağîr. Devru’t-Takvâ fî’l-Harekâti’l-İctimâiyye.Beyrut: Dâru’l-A‘râf, 1993. Debîysî, Muhammed. et-Takvâ fî’l-Kur’ân. Kahire: Dâru’l-Muhdesîn,2008.
  4. Derveze, Muhammed İzzet b. Abdilhâdî b. Dervîş. et-Tefsîrü’l-hadîs.Beyrut: Dâru’l-Garbi’l-İslâmî, 2000.
  5. Dımaşki, Ebû Hafs Sirâcüddîn Ömer b. Nûriddîn Alî b. Âdil en-Nu‘mânî. el-Lübâb fî ulûmi’l-Kitâb. Beyrut: Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye,1998.
  6. Düzgün, Şaban Ali. Çağdaş Dünyada Din ve Dindarlar. Ankara: Otto,2017. Ebû Zehra, Muhammed b. Ahmed b. Mustafa b. Ahmed. Zehretu’t- tefâsîr.Beyrut: Dâru’l-Fikri’l-Arabî, t.s. Ebussuûd Efendi. İrşâd-ı aklı selîm ila mezây-ı Kitâbi’l-Kerîm. Beyrut:Daru’l-Kutub el-İlmiyye, 2010. Endelüsî, Ebû Muhammed Abdülhak b. Galib b. Abdirrahmân b. Galibel-Muhâribî el-Gırnâtî. el-Mu.arrerü’l-vecîz fî tefsîri’l-kitâbi’l- azîz.Beyrut: Daru’l-Kutub el-İlmiyye, 2001. Ensârî. Abdülhamîd b. Abdilkerîm Ferâhî. Müfredâtü’l-Kur’ân. Beyrut:Daru’l-Garbi’l-İslâmî, 2002. Ferâhîdî, Ebû Abdurrahmân el-Halîl b. Ahmed. Kitabu’l-Ayn. Beyr