Dergiler / Folklor/Edebiyat / 2017 / Cilt: 23 Sayı: 92

MÜZİK EĞİTİMİNDE YENİ YAKLAŞIMLAR: HÜMANİST FELSEFENİN MÜZİK EĞİTİMİ AÇISINDAN ÖNEMİ

Banu Mustan Dönmez(İnönü Üniversitesi, Güzel Sanatlar ve Tasarım Fakültesi, Müzik Bilimleri A.B.D.)
Özlem Akın Şişman(Pamukkale Üniversitesi, Eğitim Fakültesi, Müzik Eğitimi A.B.D.)
Sayfa
195–208
Yayın Tarihi
2017-11-01
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu tür dayatmalar, müzikte sevgi eğitimi ve hümanizma düşüncesiyle bağdaşmamaktadır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu çalışma, hümanizma felsefesinin müzik eğitimine ilişkin yol haritasının temelini oluşturması gerektiği savından hareketle oluşturulmuştur.
📊
Temel Bulgular & Veri:İşte bu amaca müzik aracılığıyla ulaşmak, diğer yöntemlerden çok daha etkili ve kolaydır.
💡
Sonuç & Katkı:Bu tür dayatmalar, müzikte sevgi eğitimi ve hümanizma düşüncesiyle bağdaşmamaktadır.
🔬Tür:Literatür & Derleme Çalışması
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:hümanist felsefe · baskıcı eğitim · sevgi eğitimi

Özet

Bu çalışma, hümanizma felsefesinin müzik eğitimine ilişkin yol haritasının temelini oluşturması gerektiği savından hareketle oluşturulmuştur. Konservatuarların sağladığı profesyonel müzik eğitimi dışında, diğer kurumların amacı, kesinlikle virtüöz ya da kompozitör yetiştirmek değildir. Bu çalışmada, en genel müzik eğitimi türlerine ilişkin yaklaşımın nasıl olması gerektiği sebepleriyle ele alınmıştır. Bu çalışma, literatür tarama / kütüphane çalışması aracılığıyla ve nitel araştırma yöntemiyle gerçekleştirilmiş bir betimleme/yorumlama çalışmasıdır. Çalışmada müzik eğitimi, tıpkı Yunan Antikitesi ve Platon felsefesinde olduğu gibi, insanı eğitebilme gereçlerinin en önemli sacayaklarından biri olarak görülmektedir. İnsan yetiştirirken O’nun ruhunu inceltmek, duyarlılığını, estetik algısını ve zarafetini artırmak, eş deyişle insan ruhunu estetize ederek yontmak; O’nu hayvani duygularından arındırılmış, duygusal zekâsı, acıması, empati kurma yeteneği ve erdemi artmış bir duruma getirmek, müzik eğitiminin temel amacı olmalıdır. Aslında tüm dinlerin, felsefelerin ve sanatların da insanı eğitmekteki temel amacı budur; bu yüce amaç, daha güzel bir dünya yaratabilmek içindir. İşte bu amaca müzik aracılığıyla ulaşmak, diğer yöntemlerden çok daha etkili ve kolaydır. Müzik, ruhu hızlı ve derinden etkilediği için propaganda, savaş, iş ve çalışma motivasyonu, aşk, ağıt, dinsel ritüeller gibi hayatın her alanında bulunmaktadır. Dolayısıyla müzik, eğitimi de daha etkili ve hızlı bir biçimde gerçekleştirmektedir. Her şeyden önemlisi, müziğin yaratıcılıkla en bağlantılı sanatlardan biri olmasıdır. Edebiyat ve şiiri, özellikle de tümel sanatlarda dekor, kostüm, drama gibi farklı alanları da kapsayan müzik, bu alanda sevgi sahibi olmayan çocuk ve yetişkinlere zorla dayatılmamalı, bu alanda sevgisi olanlar ise özel teşviklerle desteklenmelidir. Ayrıca müziğe sevgisi olup yeteneği olmadığı düşünülenler de asla bu alandan el çektirilmemelidir; çünkü müzikte sevgi, özel yetenekten daha mucizevîdir. Zaten bu nedenle engelli ve akli dengesi olmayan bireylerin de engellerini en minimum seviyeye düşüren yegâne sanat müziktir ve kendisine Antikiteden beri kutsiyet atfedilmiştir. Bunun dışında, müzik eğitiminde sevgiye ve isteğe dayalı çalışabilmek adına, eğitim alacak bireyin özel yönelimleri ve müziğe yönelik kültürel donanımı da saf dışı bırakılmamalı, etnik renkliliklerinin ortaya çıktığı küresel bir köy haline dönüşen dünyada, tek bir müzik kültürü zorla dayatılmamalıdır. Bu tür dayatmalar, müzikte sevgi eğitimi ve hümanizma düşüncesiyle bağdaşmamaktadır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Dönmez, B. M., Şişman, Ö. A. (2017). MÜZİK EĞİTİMİNDE YENİ YAKLAŞIMLAR: HÜMANİST FELSEFENİN MÜZİK EĞİTİMİ AÇISINDAN ÖNEMİ. Folklor/Edebiyat, Cilt: 23 Sayı: 92, 195–208. https://ajindex.com/articles/1128586

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (29)

  1. Akan, N. (2012). Platon’da Müzik, İstanbul: Bağlam Yayınları.
  2. Akurgal, E. (2003). Anadolu Kültür Tarihi, Ankara: TÜBİTAK Popüler Bilim Kitapları Dizisi.
  3. Aytaş, G. (2010). “Hacı Bektaş Veli ve Thomas More’da Hümanizm”, Türk Kültürü ve Hacı Bektaş-ı Veli Araştırma Dergisi, no. 55, (s. 139-148).
  4. Bates, V. (2014). “Rethinking Cosmopolitanism in Music Education”, Action, Criticism and Theory for Music Education”, Vol. 13, No. 1, (p. 310-327).
  5. Bloch, E. (2002). Rönesans Felsefesi, Çev. Hüsen Portakal, İstanbul: Cem Yayınevi.
  6. Cevizci, A. (1999). Felsefe Sözlüğü, İstanbul: Paradigma Yayınları.
  7. Ergen, G. (2006). “Eleştirel-Bilinçli Sevgi Eğitimi”, Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi, Eğitim Fakültesi Dergisi, Sayı:11, (s.144-152).
  8. Fromm, E. (2014). Marx’ın İnsan Anlayışı, Çev. Kaan H. Ökten, İstanbul: Say Yayınları.
  9. Gardner, H. (2004). Zihin Çerçeveleri, Çoklu Zekâ Kuramı, Çev. Ebru Kılıç, İstanbul: Alfa Yayınları.
  10. Gener, C. (2004). Ezoterik - Bâtıni Doktrinler Tarihi, Ankara: Piramit Yayıncılık.
  11. Gölpınarlı, A. (1985). 100 Soruda Tasavvuf, İstanbul: Gerçek Yayınevi.
  12. Hallac-ı Mansur (2002). Tavasin, Çev. Yaşar Günenç, İstanbul: Yaba Yayınları
  13. Hançerlioğlu, O. (1985a). Felsefe Ansiklopedisi Kavramlar ve Akımlar, Cilt:1, İstanbul: Remzi Kitabevi. Hançerlioğlu, O. (1985b). Felsefe Ansiklopedisi Kavramlar ve Akımlar Cilt: 2, İstanbul: Remzi Kitabevi. Hançerlioğlu, O. (2007). Düşünce Tarihi, İstanbul: Remzi Kitabevi
  14. Kabaağaç, S. ve Alova, E.(1995), Latince-Türkçe Sözlük, İstanbul: Sosyal Yayınlar. Kale, N. (1992). “Hümanizm”, Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Dergisi, No: 2, Vol: 25, (s. 760-770).
  15. Kant, I. (2008). Aydınlanma Nedir Sorusuna Yanıt, Çev. Nejat Bozkurt, Ankara: Say Yayınları. Kayadibi, F. (2002). “Sevgi Faktörünün Eğitim Verimliliği Üzerine Etkisi”, İstanbul Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, No: 5, (s. 33-50).
  16. Mustan Dönmez, Banu (2015). “Sufilik Algısının Türk Yöresel Müziğindeki Varlığı”, Alevilik Araştırmaları Dergisi, Yıl 4, No. 8, (s. 1-11).
  17. Mustan Dönmez, B., Karaburun D. (2012), “Değişen Dünyada Yeni Birer Aydınlanma Değeri Olarak ‘Eğitim Felsefesi’ ve ‘Eğitim Etiği’ ”, İstanbul: Yıldız Teknik Üniversitesi IV. Uluslararası Türkiye Eğitim Araştırmaları, 4-7 Mayıs, (s. 2239-2248).
  18. Ogunrinade, D. O. A. (2015), “Music Education as a Panaces for National Development”, Journal of Education and Practices, No. 4, Vol. 6, (p. 27-32).
  19. Öner, E. (2009). “Kant’ta Aklın Eleştirisi”, Rize: Rize Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi.
  20. Özdemir, O. (2015). “Mevlana ve Anadolu İnsancılığı”, Uluslararası Avrasya Sosyal Bilimler Dergisi, Vol: 6, Issue: 19, (s.127-137).
  21. Platon (1992). Devlet, Çev. Sabahattin Eyüboğlu-M. Ali Cimcoz, İstanbul: Remzi Kitabevi.
  22. Schimmel, A. (2011). Hallac Kurtarın Beni Tanrıdan, Çev: G. Ahmetcan Asena, İstanbul: Pan Yayıncılık.
  23. Sönmez, V. (2012). Sevgi Eğitimi, Ankara: Anı Yayıncılık.
  24. Sönmez, V. (2014). Eğitim Felsefesi, Ankara: Anı Yayıncılık.
  25. Störig, H. J. (2000). İlkçağ Felsefesi Hint, Çin, Yunan, Çev: Ömer Cemal Güngören, İstanbul: Yol Yayınları.
  26. Şahin, H. (2015). “Psiko-sosyal Gelişim Temelli Eğitim Programının Anasınıfına Devam Eden Çocukların Duygusal Zekâlarına ve Problem Çözme Becerilerine Etkisi”, Ankara: Gazi Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Yayınlanmamış Doktora Tezi.
  27. TDK, (2005). Türkçe Sözlük, Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
  28. Toprak, B. (2006). Yunus Emre Divanı, Eskişehir: Odunpazarı Belediyesi Yayınları, Kültür Dizisi 3.
  29. Ünver, Mustafa. (2009). “Nesimi ve Vahdet-i Vücut”, Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Dergisi, no. 39, (s. 537-552).