Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightÇalışmada incelenen Keloğlan (1971) filminin, Türk masal yapılarının geleneksel anlatı özelliklerini yansıttığı ve Yeşilçam dönemi sinemasının genel özelliklerini ortaya koyduğu sonucuna ulaşılmıştır.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Yeşilçam döneminde Türk sineması gerek film sayısı gerekse de seyirci sayıları açısından altın çağını yaşamıştır. Bu dönemde artan ilgi, sinemacıları farklı konular bulmaya ve sonunda roman, masal gibi edebi türlerden uyarlanan eserlere yöneltmiştir. Bu dönemde Türk halk masallarının önemli bir kahramanı olan Keloğlan’ın ana karakter olduğu birçok film yapılmıştır. Çalışmada, Süreyya Duru’nun yönetmenliğini yaptığı 1971 yapımı Keloğlan filmi, Seymour Chatman’ın Öykü ve Söylem: Filmde ve Kurmacada Anlatı Yapısı kitabında yer alan anlatı diyagramı bağlamı ile çözümlenmiştir. Bu diyagramda anlatı, olaylar, varlıklar ve yazarın kültürel kodları gibi unsurlar açısından öykü (içerik) başlığında ve anlatım biçimi, tezahür unsurlarını içeren söylem (ifade) olarak iki düzlemde ele alınmıştır. Çalışmada incelenen Keloğlan (1971) filminin, Türk masal yapılarının geleneksel anlatı özelliklerini yansıttığı ve Yeşilçam dönemi sinemasının genel özelliklerini ortaya koyduğu sonucuna ulaşılmıştır.
Abstract
During the Yeşilçam era, Turkish cinema experienced its golden age in terms of both the number of films produced and audience attendance. The increasing interest in cinema during this period encouraged filmmakers to explore diverse themes, ultimately leading them to adapt works from literary genres such as novels and folk tales. One of the prominent figures of Turkish folk tales, Keloğlan, became the central character in numerous films made during this time. This study analyzes the 1971 film Keloğlan, directed by Süreyya Duru, through the lens of Seymour Chatman’s narrative diagram presented in his book Story and Discourse: Narrative Structure in Fiction and Film. In this diagram, narrative is examined on two levels: “story” (content), which encompasses elements such as events, existents, and the author’s cultural codes; and “discourse” (expression), which includes the mode of presentation and its manifestations. The analysis concludes that Keloğlan (1971) reflects the traditional narrative features of Turkish folk tales and exemplifies the general characteristics of Yeşilçam-era cinema.