KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Selçuk İletişim / 2011 / Cilt: 7 Sayı: 1

YALNIZLIK VE TELEVİZYON KULLANIMI

Vesile Çakır
Vedat Çakır
Sayfa
131–147
Yayın Tarihi
2013-11-19
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Analiz sonuçları, yalnızlık düzeyi arttıkça televizyon izleme süresinin arttığını, yalnızların en çok televizyonda magazin programları, diziler ve sinema filmlerini izlediğini ortaya koymuştur.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Yalnızlık hem bireysel hem de toplumsal bir fenomendir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Medya kullanımı ve televizyon izleme de yalnızlıkla baş etme stratejilerinden biridir.
💡
Sonuç & Katkı:Analiz sonuçları, yalnızlık düzeyi arttıkça televizyon izleme süresinin arttığını, yalnızların en çok televizyonda magazin programları, diziler ve sinema filmlerini izlediğini ortaya koymuştur.
🔬Tür:Makale
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Yalnızlık · televizyon izleme motivasyonları

Özet

Yalnızlık hem bireysel hem de toplumsal bir fenomendir. Medya kullanımı ve televizyon izleme de yalnızlıkla baş etme stratejilerinden biridir. Bu yüzden yalnızlık ve televizyon kullanımı arasındaki bağlantıların ortaya çıkarılması önemlidir. Bu çalışmada, insanların yalnızlık seviyesine bağlı olarak hangi doyumları elde etmek amacıyla televizyon izlediği sorusuna cevap aranmıştır. Analiz sonuçları, yalnızlık düzeyi arttıkça televizyon izleme süresinin arttığını, yalnızların en çok televizyonda magazin programları, diziler ve sinema filmlerini izlediğini ortaya koymuştur. Yalnızlar arkadaşlık ve kaçış, zaman geçirme ve alışkanlık, eğlence ve sosyal etkileşim gereksinimlerini doyurmak için televizyon izlemektedirler. Ancak yalnızlık düzeyi arttıkça, televizyonda bilgilenme motivasyonuna verilen önem azalmaktadır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Çakır, V., Çakır, V. (2013). YALNIZLIK VE TELEVİZYON KULLANIMI. Selçuk İletişim, Cilt: 7 Sayı: 1, 131–147. https://doi.org/10.18094/si.71566

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (25)

  1. Cacioppo J T, Hawkley L C, Ernst J M, Burleson M, Berntson G G, Nouriani B ve Spiegel D (2006) Loneliness Within a Nomological Net: An Evolutionary Perspective, Journal of Research in Personality, 40, 1054-1085.
  2. Canary D J ve Spitzberg B H (1993) Loneliness and Media Gratifications, Communication Research, 20 (6) December, 800-821.
  3. Çakır V (2005) Bir Sosyal Etkinlik Olarak Eğlence ve Televizyon (Konya Örneği), S. Ü. Sosyal Bilimler Enstitüsü Derg, 13, 123-142.
  4. Finn S ve Gorr M B (1988) Social Isolation and Social Support as Correlates of Television Viewing Motivations, Communication Research, 15 (2), April, 135-158.
  5. Gerson A C ve Perlman D (1979) Loneliness and Expressive Communication, Journal of Abnormal Psychology, 88, 258-261.
  6. Gülnar B ve Balcı Ş (2010) Yeni Medya ve Kültürleşen Toplum, LiteraTürk Yayınları, İstanbul.
  7. Kim J ve Rubin A M (1997) The Variable Influence of Audience Activity on Media Effects, Communication Research, 24, 107-135.
  8. Koçak A (2001) Televizyon İzleyici Davranışları Televizyon İzleyicilerinin Tercihleri ve Doyumları Üzerine Teorik ve Uygulamalı Bir Çalışma, Doktora Tezi, S. Ü. Sos. Bil. Enst, Konya.
  9. Peplau L A ve Perlman D (1982) Perspectives on Loneliness, L A Peplau and D Perlman (eds) Loneliness: A Sourcebook of Current Theory, Research, and Therapy, New York, Wiley-Interscience, pp 1-18
  10. Peplau L A, Russell D ve Heim M (1979) The Experience of Loneliness. I H Frieze, D BarTal and J S Carroll (eds) New Approaches to Social Problems: Applications of Attribution Theory, San Francisco, CA, Jossey-Bass, pp 53-78
  11. Perlman D ve Peplau L A (1981) Toward a Social Psychology of Loneliness, R Gilmour and S Duck (eds), Personal Relationship: 3. Personal Relationships in Disorder, London, Academic Press, pp 32-56.
  12. Perlman D ve Peplau L A (1982) Theoretical Approaches to Loneliness, L A Peplau and D Perlman (eds), Loneliness: A Sourcebook of Current Theory, Research, and Therapy, New York: Wiley-Interscience, pp 123-134.
  13. Perlman D ve Peplau L A (1984) Loneliness Research: A Survey of Empirical Findings, L A Peplau and S Goldston (eds), Preventing the Harmful Consequences of Severe and Loneliness, U.S. Government Printing Office, pp 13-46
  14. Perlman D ve Peplau L A (1998) Loneliness, H Friedman (eds) Encyclopedia of Mental Health (Vol. 2), San Diego, CA: Academic Press. pp 571-581.
  15. Perse E M ve Rubin A M (1990) Chronic Loneliness and Television Use, Journal of Broadcesting & Elecktronic Media, 34 (1), Winter, 38-53.
  16. RTÜK (2009) Televizyon İzleme Eğilimleri Araştırması-2, Kamuoyu, Yayın Araştırmaları ve Ölçme Dairesi Başkanlığı.
  17. Rubenstein C ve Shaver P R (1982) The Experience of Loneliness, L A Peplau and D Perlman (eds), Loneliness: A Sourcebook of Current Theory, Research, and Therapy, New York, Wiley-Interscience, pp 206-223
  18. Rubenstein C, Shaver P ve Peplau L A (1979) Loneliness, Human Nature, February, 58-65.
  19. Rubin A M (1981) An Examination of Television Viewing Motivations, Communication Research, 8, 141-165.
  20. Rubin A M (1983) Television Uses and Gratifications: The Interactions of Viewing Patterns and Motivations, Journal of Broadcasting, Winter, 27 (1), 37-51.
  21. Rubin A M (1984) Ritualized and Instrumental Television Viewing, Journal of Communication, 34 (3), 67-77.
  22. Rubin A M, Perse E M ve Powell R A (1985) Loneliness, Parasocial Interaction, and Local Television News Viewing, Human Communication Research, 12 (2), 155-180
  23. Russell D (1996) UCLA Loneliness Scale (Versiyon 3): Reliability, Validity, and Factor Structure, Journal of Personalitiy Assessment, 66 (1), 20-40.
  24. Russell D, Peplau L A ve Cutrona C E (1980) The Revised UCLA Loneliness Scale: Concurrent and Discriminant Validity Evidence, Journal of Personality and Social Psychology, 39 (3), 472-480.
  25. Russell D, Peplau L A ve Ferguson M (1978) Developing a Measure of Loneliness, Journal of Personality Assessment, 42 (3), 290-294.