Dergiler / Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi / 2020 / Cilt: 17 - Sayı: 2

Tanzimat Sonrası Evkaf-ı Müstesna

Evkâf-ı Müstesna After Tanzimat

Sayfa
1164–1197
Yayın Tarihi
2020-10-20
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu vakıflar ile Evkâf-ı Müstesnanın istisnaiyeti, Türkiye Cumhuriyeti’nin ilk yıllarında kaldırılmıştır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Osmanlı Devleti’nde XIX yy’da yenileşme hareketi başlamadan evvel, vakıf araziler kendi mütevellileri tarafından idare edilmekteydi.
📊
Temel Bulgular & Veri:Tımar, zeamet ve mukataat gibi toprakların çoğunluğunun tâşir, ferağ ve intikalâtı ise sahib-i arz tarafından yürütülmekteydi.
💡
Sonuç & Katkı:Bu vakıflar ile Evkâf-ı Müstesnanın istisnaiyeti, Türkiye Cumhuriyeti’nin ilk yıllarında kaldırılmıştır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Tanzimat · Evkaf-ı Müstesna · Eizze-i Kiram

Özet

Osmanlı Devleti’nde XIX yy’da yenileşme hareketi başlamadan evvel, vakıf araziler kendi mütevellileri tarafından idare edilmekteydi. Tımar, zeamet ve mukataat gibi toprakların çoğunluğunun tâşir, ferağ ve intikalâtı ise sahib-i arz tarafından yürütülmekteydi. Evkaf Nezâreti’nin kurulmasından sonra, sayıları sekiz adet olan Eizze-i Kiram ve Guzat-ı İzam vakıfları idarî ve vergi muafiyeti bakımından istisna tutulmuştur. Tanzimat’ın başlamasıyla birlikte, bütün arazinin ve hatta selâtin-i izam denilen padişah vakıf arazilerinin, mîrî yani devlet hazinesi tarafından tâşir edilerek bedellerinin ashabına ödenmesi kararı alınmıştır. Fakat bu karardan, Eizze-i Kiram ve Guzat-ı İzam vakıfları istisna edilmiştir. Bu vakıfların sayıları sonradan yeni eklemelerle on dörde çıkarılmış, ardından tekrar sekize indirilmiştir. Ancak sonradan bazı vakıflara yeniden müstesna statüsü verilerek sayıları artırılmıştır. Bunların yanında bir dönem, İmâm-ı Âzam Vakfı ile Zeynelâbidîn Zâviyesi’nin de müstesna tutulduğu görülmektedir. En son olarak da II. Meşrutiyet’ten sonra, istisna tutulan vakıfların sayısı yeniden sekize düşürülmüştür. Bunun yanında, Enbiya-yı izam vakıfları ile İcâre-i vâhideli çiftlikât-ı mevkûfe de Hazine-i Evkaf tarafından idare edilen istisna vakıflardandır. Bu vakıflar ile Evkâf-ı Müstesnanın istisnaiyeti, Türkiye Cumhuriyeti’nin ilk yıllarında kaldırılmıştır.

Abstract

Before the innovation started in the Ottoman State, the foundation lands were managed by their trustees. Most of the land such as tımar, zeamet and mukataat were taxed, waived, and transported by the landowner. After the establishment of the Evkaf Supervision, the eight Eizze-i Kiram and Guzat-ı Izam foundations were excluded olur mu)in terms of administrative and tax exemption. With the start of Tanzimat, it was decided to pay all the lands, including the lands belonging to the sultan foundation called Selâtin-i İzam, to be paid by the state treasury to the companions. But, Eizze-i Kiram and Guzat-ı İzam foundations were exempted from this decision. Next, the numbers of these foundations were increased to fourteen with new additions, and then reduced to eight again. However, some foundations were again given their exceptional status and their numbers were increased. Besides, it was seen that the İmam-i Âzam Foundation and Zeynelâbidîn Zaviye were exempted for a period. Finally, after the II. Meşrutiyet, the number of foundations exempted was reduced to eight again. In addition, Enbiya-i izam foundations and İcâre-i vâhideli Çiftlikât-ı mevkûfe were also exempted foundations managed by Hazine-i Evkaf. These foundations and Evkâf-ı Müstesna exemption were removed in the first years of the Republic of Turkey.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KOÇ, K. (2020). Tanzimat Sonrası Evkaf-ı Müstesna. Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Cilt: 17 - Sayı: 2, 1164–1197. https://ajindex.com/articles/111401

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (16)

  1. Düstur, Tertip 1, C.6, Devlet Matbaası, Ankara, 1939. İsmail Sıdkı, (1324/1908).
  2. Hatırat, Selanik Matbaası, Dersaadet, http://isamveri.org/pdfrisaleosm/R017922.pdf (18.12.2019) Ömer Hilmi Efendi, (1307). Ahkamü’l-Evkaf, Matbaa-i Amire, İstanbul. TBMM Zabıt Ceridesi, (4.2.1338). C.1,İçtima 154, “Kütahya Mebusu Besim Atalay Beyin, Evkafı Celâliyenin Hükümetçe idaresine dair kanun teklifi ve Şer'iye Encümeni mazbatası (2/123)”, ss. 209-211. TBMM Zabıt Ceridesi, (23 Teşrinisani 1341). C.19, 13. İçtima “Müstesna Evkafın Ref'i İstisnaiyeti Hakkında Başvekâletten Mevrut (1/493) Numaralı Kanun Lâyihası Ve Kavanini Maliye Ve Evkaf Encümenleri Müşterek Mazbatası,” s.7-10, https://www.tbmm.gov.tr/tutanaklar/TUTANAK/TBMM/d02/c019/tbmm02019013.pdf (23.12.2019).
  3. Akbulut, İlhan (2007). “Vakıf Kurumu, Mahiyeti ve Tarihi Gelişimi,” Vakıflar Dergisi, 30, ss. 61-72.
  4. Akgündüz, Ahmet (2002). “Osmanlı Hukukunda Vakıflar, Hükümleri ve Çeşitleri,” Türkler, C.10, (Ed: H. C. Güzel, K. Çiçek, S. Koca), Yeni Türkiye Yay., ss.825-850.
  5. Akgündüz, Ahmet (2009). Arşiv Belgeleri Işığında Somuncu Baba ve Neseb-i Âlîsî,(Yüce Nesebi), İstanbul,
  6. OSAV. Akyıldız, Ali (2010). “Şer‘iyye Ve Evkaf Vekâleti”, DİA, C.39, ss.7-8.
  7. Atalay, Talip (2000). “Fethinden 1959 Yılına kadarki dönemde Kıbrıs’ta Vakıf Eğitim İlişkisine Genel Bir Bakış”, Dicle Üniversitesi İlahiyat Fak. Dergisi, S. IV, C.II, ss.273-301.
  8. İbrahim Ateş (1992). “Hazret-i Mevlâna Dergâhı İle İlgili Vakıf ve Vakfiyeler”, Vakıf Haftası Dergisi, 9, ss.29-66.
  9. Azamat, Nihat (1996). “Hacı Bayrâm-ı Velî”, DİA, C.14, ss.442-447
  10. Barkan, Ömer Lütfi (1942). "Osmanlı İmparatorluğunda Bir İskân ve Kolonizasyon Metodu Olarak Vakıflar ve Temlikler I: İstilâ Devirlerinin Kolonizatör Türk Dervişleri ve Zâviyeler," Vakıflar Dergisi, 2, ss.279-386.
  11. Başar, Fahameddin (1995). “Evrenosoğulları”, DİA, C.11, ss.539-541.
  12. Başar, Fahameddin (2005). “Mihaloğulları”, DİA, C.30, ss.24-25.
  13. Berki, Ali Himmet (1958-1959). “İslam’da Vakıf, Sahih ve Gayri Sahih Nevileri”, Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, C.VII, ss. 1-10.
  14. Berki, Ali Himmet (1965). “Vakıfların Tarihi, Mahiyeti, İnkişafı ve Tekâmülü, Cemîyet ve Fertlere Sağladığı Faideler,” Vakıflar Dergisi, 6, ss. 9-13.
  15. Çilingir, Hamdi (2015). “Elmalılı Muhammed Hamdi Yazır’ın Gözüyle Osmanlı Son Dönemi Vakıf Meseleleri”, İnsan ve Toplum, C.5, S. 9, ss. 33-54.
  16. Devellioğlu, Ferit (2008). Osmanlıca-Türkçe Ansiklopedik Lugat (Eski ve Yeni Harflerle), yay. haz. Aydın Sami Güneyçal, Aydın Kitabevi, İstanbul. Eren,