Vahşet suçları karşısında BM Güvenlik Konseyi daimi üyelerinin veto hakkının askıya alınması girişimi, Koruma Sorumluluğu’nun geleceği için hayati bir öneme sahip olup, ağır insan hakları ihlallerinde devletlerin egemenlik ve toprak bütünlüğü üzerinden bir meşruiyet söylemi geliştirmelerinin önüne geçilmesini amaçlamaktadır.
📌 3 Maddede Bu Makale
🎯
Amaç & Hipotez:Koruma Sorumluluğu önce bir rapor daha sonra Birleşmiş Milletler’in resmi bir belgesi olarak kısa zamanda gelişme göstermiş olmasına karşın, normatif statüsü üzerine süregelen tartışma halen devam etmektedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Özellikle 2011’de gerçekleşen Libya müdahalesinin ardından söz konusu ülkenin daha da istikrarsızlaşması üzerine, Koruma Sorumluluğu’nun zaten tartışmalı olan geçerliliğinin sona erdiği düşüncesi yaygınlaşmış olsa da bu çalışmada, yeni bir okuma üzerinden bu prensibin kısmen de olsa halen geçerli bir normatif gücü olduğu görüşü savunulmaktadır. 2017 Ağustos’unda Rohingyalı Müslüman halkın başına gelen toplu zulüm karşısında uluslararası toplumun sessiz kaldığı veya Suriye krizinde kimyasal silah kullanımına rağmen BM Güvenlik Konseyi’nin herhangi bir eylemde bulunamadığı bir dönemde, Koruma Sorumluluğu ve devletlere yüklediği sorumlulukların savunulmasının daha da fazla önem kazanmaktadır.
💡
Sonuç & Katkı:Vahşet suçları karşısında BM Güvenlik Konseyi daimi üyelerinin veto hakkının askıya alınması girişimi, Koruma Sorumluluğu’nun geleceği için hayati bir öneme sahip olup, ağır insan hakları ihlallerinde devletlerin egemenlik ve toprak bütünlüğü üzerinden bir meşruiyet söylemi geliştirmelerinin önüne geçilmesini amaçlamaktadır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:2011 Verileri
⚙️Değişkenler:Koruma Sorumluluğu · uluslararası normlar · vahşet suçları
Özet
Koruma Sorumluluğu önce bir rapor daha sonra Birleşmiş Milletler’in resmi bir belgesi olarak kısa zamanda gelişme göstermiş olmasına karşın, normatif statüsü üzerine süregelen tartışma halen devam etmektedir. Özellikle 2011’de gerçekleşen Libya müdahalesinin ardından söz konusu ülkenin daha da istikrarsızlaşması üzerine, Koruma Sorumluluğu’nun zaten tartışmalı olan geçerliliğinin sona erdiği düşüncesi yaygınlaşmış olsa da bu çalışmada, yeni bir okuma üzerinden bu prensibin kısmen de olsa halen geçerli bir normatif gücü olduğu görüşü savunulmaktadır. 2017 Ağustos’unda Rohingyalı Müslüman halkın başına gelen toplu zulüm karşısında uluslararası toplumun sessiz kaldığı veya Suriye krizinde kimyasal silah kullanımına rağmen BM Güvenlik Konseyi’nin herhangi bir eylemde bulunamadığı bir dönemde, Koruma Sorumluluğu ve devletlere yüklediği sorumlulukların savunulmasının daha da fazla önem kazanmaktadır. Vahşet suçları karşısında BM Güvenlik Konseyi daimi üyelerinin veto hakkının askıya alınması girişimi, Koruma Sorumluluğu’nun geleceği için hayati bir öneme sahip olup, ağır insan hakları ihlallerinde devletlerin egemenlik ve toprak bütünlüğü üzerinden bir meşruiyet söylemi geliştirmelerinin önüne geçilmesini amaçlamaktadır.
KAYNAKÇA
Bellamy Alex J., Reike Ruben, “The Responsibility to Protect and International Law”, Global Responsibility to Protect, 2(3), 2010.
Chersterman Simon, Just War or Just Peace?: Humanitarian Intervention and International Law, Oxford University Press, 2002. Cronogue Graham, “Responsibility to Protect: Syria the Law, Politics, and Future of Humanitarian Intervention Post-Libya”, Journal of International Humanitarian Legal Studies, 3(1), 2012.
Evans Gareth, The Responsibility to Protect: Ending Mass Atrocity Crimes Once and for All, Washington: The Brookings Institution, 2008. Finnemore Martha, Sikkink Kathryn, “International Norm Dynamics and Political Change”, International Organization, vol.52, no.4, 1998.
Finnemore Martha, The Purpose of Intervention, Cornell University Press, Londra, 2003. Harrington Joanna, “The Working Methods of The United Nations Security Council: Maintaining The Implementation of Change”, International and Comparative Law Quarterly, vol.66, 2017.
High Level Panel on Threats, Challenges, and Change, A More Secure World: Our Shared Responsibility, New York, United Nations, 2004. Hobson Christopher, “Responding to Failure: The Responsibility to Protect after Libya”, Millennium: Journal of International Studies, 44(3), 2016.
ICISS, Responsabilité de protéger, 2001 International Crisis Group, Myanmar: A New Muslim Insurgency in Rakhine State, Report no:283, 15 Aralık 2016. Loiselle Marie-Eve, “The Normative Status of the Responsibility to Protect after Libya”, Global Responsibility to Protect, vol5, 2013.
Report of the Secretary General, Implementing the responsibility to protect, A/63/677, 12 Ocak 2009. Revised draft outcome document of the High-level Plenary Meeting of the General Assembly of September 2005 submitted by the President of the General Assembly, A/59/ HPLM/CRP.i/ Rev.s, 5 August 2005. Roberts Adam, “NATO's ‘Humanitarian War’ over Kosovo”, Survival, 41(3), 1999. Strauss Ekkehard, “A Bird in the Hand is Worth Two in the Bush –On the Assumed Legal Nature of the Responsibility to Protect”, Global Responsibility to Protect, 1(3), 2009.
Türkmen Füsun, İnsan Haklarının Yeni Boyutu. İnsancıl Müdahale, İstanbul, Okumuş Adam Yayınları, 2006. United Nations 2005