KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi / 2026 / Volume: 23 Issue: 3

Sultan II. Mahmûd’un Modernleşme Politikası Dâhilinde Yeniçeri Teşkilâtı Ve Teşkilâtın Mûsikî Unsurları

Özgür Sadık Karataş
Sayfa
—
Yayın Tarihi
2019-10-15
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Sonuç bölümünde ise; bulgular ışığında bir takım çıkarımlara ulaşılmaya çalışılmış, konu bağlamında pâdişâhın modernleşme politikasının neticeleri hem askerî hem de müzikal platformlarda tartışılmıştır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Mahmûd’un Modernleşme Politikası Dâhilinde Yeniçeri Teşkilâtı ve Teşkilâtın Mûsikî Unsurları” isimli bu araştırma, “Politika ve Müzik” evreninde bir örneklem olarak çalışılmıştır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Sonuç bölümünde ise; bulgular ışığında bir takım çıkarımlara ulaşılmaya çalışılmış, konu bağlamında pâdişâhın modernleşme politikasının neticeleri hem askerî hem de müzikal platformlarda tartışılmıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Araştırmaya Muzika-yı Hümâyûn’un kuruluş ve gelişim aşamaları dâhil edilmemiştir.
🔬Tür:Uygulamalı Anket & Alan Araştırması
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Yeniçeri · Vak‘a-i Hayriyye

Özet

Sultan II. Mahmûd’un Modernleşme Politikası Dâhilinde Yeniçeri Teşkilâtı ve Teşkilâtın Mûsikî Unsurları” isimli bu araştırma, “Politika ve Müzik” evreninde bir örneklem olarak çalışılmıştır. Araştırmada Osmanlı modernleşmesi ve süreçleri, çalışmanın giriş bölümünü oluşturmaktadır. Giriş bölümünü takip eden kısımda Sultan II. Mahmûd Hân dönemi genel olarak ele alınmış ve şahsiyetin modernleşme düşüncesi hakkında bilgiler verilmiştir. Bu bölümden sonraki kısımda ise; pâdişâhın devlet politikasında önemli bir yer tutan “yeniçeri konusu”, yeniçeriler hakkında tarihsel bilgilerle detaylandırılmıştır. Araştırmanın bundan sonraki bölümünde teşkilâtla ilişkili müzikal unsurlara yer verilmiştir. Sonuç bölümünde ise; bulgular ışığında bir takım çıkarımlara ulaşılmaya çalışılmış, konu bağlamında pâdişâhın modernleşme politikasının neticeleri hem askerî hem de müzikal platformlarda tartışılmıştır. Araştırmaya Muzika-yı Hümâyûn’un kuruluş ve gelişim aşamaları dâhil edilmemiştir.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Karataş, Ö. S. (2019). Sultan II. Mahmûd’un Modernleşme Politikası Dâhilinde Yeniçeri Teşkilâtı Ve Teşkilâtın Mûsikî Unsurları. Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Volume: 23 Issue: 3. https://ajindex.com/articles/1089242

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (36)

  1. Akgündüz, A ve Ö, S. (1999). Bilinmeyen Osmanlı, İstanbul: Osmanlı Araştırmaları Vakfı.
  2. Andıç, F. (2014). Bir Padişah Portresi II. Mahmud, Ankara: Hitabevi Yayınları.
  3. Ayverdi, S. (2010). Türk Tarihinde Osmanlı Asırları, İstanbul: Kubbealtı Neşriyatı.
  4. Behar, C. (2015). Osmanlı/Türk Musıkisinin Kısa Tarihi, İstanbul: Yapı Kredi Yayınları.
  5. Beydili, K. (2003). “Mahmud II”, TDV İslâm Ansiklopedisi, (XVII, ss. 352-357). İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları Çamuroğlu, R. (2009). Yeniçerilerin Bektaşiliği ve Vaka-i Şerriye, İstanbul: Kapı Yayınları.
  6. De Lamartine, A. (1853). Osmanlı Tarihi. (Çev. Serhat Bayram). İstanbul: Kapı Yayınları. (2011).
  7. Engelhardt, E. P. (1999). Tanzimat ve Türkiye. (Çev. Ali Reşad), İstanbul: Kaknüs Yayınları. (1999).
  8. Ergin, O. (1977). Türk Maarif Tarihi I-II. İstanbul: Eser Matbaası.
  9. Faroqhi, S. (2002) Osmanlı Kültürü ve Gündelik Yaşam Ortaçağdan Yirminci Yüzyıla. (Çev. Elif Kılıç). İstanbul: Tarih Vakfı Yurt Yayınları. (2014).
  10. İlgürel, M. (1995). “Acemi Oğlanı”, TDV İslâm Ansiklopedisi, (I, ss. 324-325). İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları
  11. İnalcık, H. (2017). Osmanlı ve Avrupa Osmanlı Devleti’nin Avrupa Tarihindeki Yeri, İstanbul: Kronik Kitap.
  12. İpşirli, M. (1999). “Islahat”, TDV İslâm Ansiklopedisi, (XIX, s. 170-174). İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları
  13. Karal, E. Z. (2011). Osmanlı Tarihi Nizam-ı Cedid ve Tanzimat Devirleri (1789-1856), Ankara: Türk Tarih Kurumu Basımevi.
  14. Kayalı, K. (1985). “Osmanlı Devleti’nde Yenileşme Hareketleri ve Ordu”, Tanzimat’tan Cumhuriyet’e Türkiye Ansiklopedisi, (V, ss. 1250-1258). İstanbul: İletişim Yayınları
  15. Koçak, C. (1985). “II. Mahmud (1808-1839)”, Tanzimat’tan Cumhuriyet’e Türkiye Ansiklopedisi, (V, ss. 1286-1287). İstanbul: İletişim Yayınları
  16. Koçu, R. E. (2015). Yeniçeriler. İstanbul: Doğan Egmont Yayıncılık ve Yapımcılık Tic. A. Ş.
  17. Küçük, C. (1988). “Abdülaziz”, TDV İslâm Ansiklopedisi, (I, ss. 179-185). İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları
  18. Mardin, Ş. (1991). Türk Modernleşmesi, İstanbul: İletişim Yayınları.
  19. Ortaylı, İ. (2008). Gelenekten Geleceğe, İstanbul: Timaş Yayınları.
  20. Ortaylı, İ. (2011). Defterimden Portreler, İstanbul: Timaş Yayınları.
  21. Ortaylı, İ. (2011). İmparatorluğun En Uzun Yüzyılı, İstanbul: Timaş Yayınları.
  22. Öz, G. (2013). Yeniçeriler ve Bektaşilik, Ankara: Barış Kitabevi.
  23. Özcan, A. (1994). “Devşirme”, TDV İslâm Ansiklopedisi, (IX, ss. 254-257). İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları
  24. Özcan, N. (2003), “Mehter”, TDV İslâm Ansiklopedisi, (XVIII, ss. 545-549). İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları
  25. Pakalın, M. Z. (1983). Osmanlı Tarih Deyimleri ve Terimleri Sözlüğü I, İstanbul: Milli Eğitim Basımevi.
  26. Quataert, D. (2000). “19. Yüzyıla Genel Bakış Islahatlar Devri 1812-1914”. Osmanlı İmparatorluğu’nun Ekonomik ve Sosyal Tarihi 1600-1914, Halil İnalcık (Ed.). Donald Quataert, (Çev. Süphan Andıç). II. (ss. 885-900). İstanbul: Eren Yayıncılık.
  27. Sanal, H. (1964). Mehter Musikisi, İstanbul: Milli Eğitim Basımevi.
  28. Sökmen, C. (2012). Eski İstanbul Kahvehaneleri, İstanbul: Ötüken Neşriyat A.Ş.
  29. Şafak, A. (1991). “Bağy”, TDV İslâm Ansiklopedisi, (IV, ss. 451-452). İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları
  30. Tanrıkorur, C. (2003). Osmanlı Dönemi Türk Mûsikîsi, İstanbul: Dergâh Yayınları.
  31. Temel, T, (2015). Modernleşme Sürecinde Türk Tiyatrosu’nda İdeal Bireyin Temsili, (Basılmamış Doktora Tezi). İstanbul: İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  32. Timur, T. (1985). “Osmanlı ve ‘Batılılaşma’ ”, Tanzimat’tan Cumhuriyet’e Türkiye Ansiklopedisi, (I, ss. 139-146). İstanbul: İletişim Yayınları.
  33. Tunaya, T. Z. (1999). Türkiye’nin Siyasi Hayatında Batılılaşma Hareketleri I. İstanbul: Yeni Gün Haber Ajansı Basın ve Yayıncılık A.Ş.
  34. Uzunçarşılı, İ. H. (1988). Osmanlı Devlet Teşkilâtından Kapukulu Ocakları I, Ankara: Türk Tarih Kurumu Basımevi.
  35. Von Hammer, J. (1989). Büyük Osmanlı Tarihi I. (Çev. Mehmed Ata). İstanbul: Üçdal Neşriyat. (1989).
  36. Quataert, D. (2000). “19. Yüzyıla Genel Bakış Islahatlar Devri 1812-1914”. Osmanlı İmparatorluğu’nun Ekonomik ve Sosyal Tarihi 1600-1914, Halil İnalcık (Ed.). Donald Quataert, (Çev. Süphan Andıç). II. (ss. 885-900). İstanbul: Eren Yayıncılık.