KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Milli Eğitim Dergisi / 2026 / Cilt: 47 Sayı: 217

GÜNGÖR DİLMEN’İN BAĞDAT HATUN OYUNUNUN DRAMATİK YAPISI VE İÇERİK ANALİZİ

Celal Aslan0000-0001-6729-4531
Sayfa
167–178
Yayın Tarihi
2018-02-09
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bununla birlikte oyunun içerik  analizi yapılarak dramatik yapı ile bağıntısı da incelemeye tabi tutulmuştur.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Güngör Dilmen (1930-2012), Türk Tiyatro edebiyatına daha ziyade tarih  ve mitolojiden esinlenen oyunlarla adını yazdırmıştır. 1960’larda oyun yazarlığına  başlayan Dilmen oldukça üretken bir yazardır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Dilmen, tarihsel gerçekliği olduğu gibi yansıtmaya  çalışmakla birlikte oyun kişileri, “iktidar hırsı” odağında canlandırılmıştır.  Oyunda, her türlü insani değeri öteleyerek devlet gücünü elde etme olarak  somutlanan iktidar tutkusu ve neden olduğu facialar, tarihsel gerçeklik öncelenerek  hikâye edilmiştir.  Bu çalışmada Bağdat Hatun oyununun teatral kurgu yapısı incelenerek oyunun  dramatik yapısı belirlenmeye çalışılmıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Bununla birlikte oyunun içerik  analizi yapılarak dramatik yapı ile bağıntısı da incelemeye tabi tutulmuştur.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:2012 Verileri
⚙️Değişkenler:Güngör Dilmen · Bağdat Hatun · dramatik yapı

Özet

Güngör Dilmen (1930-2012), Türk Tiyatro edebiyatına daha ziyade tarih  ve mitolojiden esinlenen oyunlarla adını yazdırmıştır. 1960’larda oyun yazarlığına  başlayan Dilmen oldukça üretken bir yazardır. Özellikle mitoloji ve tarihten  beslenen yazar, konularını tiyatronun olanakları içerisinde çağdaş bir yaklaşımla  ele almaya çalışmıştır. Bağdat Hatun oyununda da konu tarihten alınmıştır. Kişisel  tutkuların yıkıcı bir iktidar hırsına dönüşümü teması, Bağdat Hatun’un  biyografisi üzerinden aktarılmıştır. Dilmen, tarihsel gerçekliği olduğu gibi yansıtmaya  çalışmakla birlikte oyun kişileri, “iktidar hırsı” odağında canlandırılmıştır.  Oyunda, her türlü insani değeri öteleyerek devlet gücünü elde etme olarak  somutlanan iktidar tutkusu ve neden olduğu facialar, tarihsel gerçeklik öncelenerek  hikâye edilmiştir.  Bu çalışmada Bağdat Hatun oyununun teatral kurgu yapısı incelenerek oyunun  dramatik yapısı belirlenmeye çalışılmıştır. Bununla birlikte oyunun içerik  analizi yapılarak dramatik yapı ile bağıntısı da incelemeye tabi tutulmuştur.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Aslan, C. (2018). GÜNGÖR DİLMEN’İN BAĞDAT HATUN OYUNUNUN DRAMATİK YAPISI VE İÇERİK ANALİZİ. Milli Eğitim Dergisi, Cilt: 47 Sayı: 217, 167–178. https://ajindex.com/articles/1080194

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (13)

  1. AKMAYDALI, H. (1985). “Niğde Sungur Bey Camii”, Vakıflar Dergisi, XIX, 147- 178.
  2. DİLMEN, G. (2008). Bağdat Hatun, Toplu Oyunları 2 [Kadın Oyunları], Mitos-Boyut Tiyatro Yayınları, İstanbul.
  3. ENGİNÜN, İ. (2002). Cumhuriyet Dönemi Türk Edebiyatı, Dergâh Yayınları, İstanbul.
  4. ERCİLASUN, B. (2001). “Modern Türk Edebiyatında “Ahiret” Kavramı”, Türkbilig, 2001/2, s. 40-45.
  5. KONUKÇU, E. (1991). “Bağdat Hatun”, Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi, C. 4, s. 444.
  6. ŞENER, S. (1974) “Tiyatro: Tutkunun Dramı [Güngör Dilmen: Bağdat Hatun]”, Türk Dili, Nisan 1974, C: XXIX, S: 271, s. 595-597.
  7. ŞENER, S. (1996). Oyundan Düşünceye, Gündoğan Yayınları, İstanbul.
  8. ŞENER, S. (2016). Yaşamın Kırılma Noktasında Dram Sanatı, Dost Kitabevi Yayınları, Ankara.
  9. KOMİSYON (2010). “Güngör Dilmen”, Tanzimat’tan Bugüne Edebiyatçılar Ansiklopedisi, Yapı Kredi Yayınları, Genişletilmiş 3. baskı, C.1, s. 338-339.
  10. TUNCAY, M. (2010). Sahneye Bakmak I, Mitos-Boyut Yayınları, İstanbul.
  11. YİĞİT, İ. (2004). “Memlükler Zamanında (1250-1517) Kadın”, Diyanet İlmi Dergi, C: 40, S:2, s.131-144.
  12. YUVALI, A. (1994). “Ebû Said Bahadır Han”, Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi, C. 10, s. 218-219.
  13. YUVALI, A. (2000). “İlhanlılar”, Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi, C. 22, s. 102-105