MATEMATİK ÖĞRETMENİ ADAYLARININ BULUŞ YOLUYLA ÖĞRENME YAKLAŞIMINI KULLANMA DURUMLARINDAN YANSIMALAR

Kaynakça (37)

1. Açıkgöz, K. Ü. (2003). Aktif Öğrenme. (3. Baskı). İzmir: Eğitim Dünyası Yayınları.
2. Akar, F. (2006). Buluş Yoluyla Öğrenmenin İlköğretim İkinci Kademe Matematik Dersinde Öğrencilerin Akademik Başarılarına Etkisi. Yayınlanmamış Yüksek Lisan Tezi, Çukurova Üniversitesi, Adana.
3. Altun, M. (2001). Matematik Öğretimi. Bursa: Alfa Kitabevi.
4. Aydın, A. (2001). Gelişim ve öğrenme psikolojisi (3. Baskı). İstanbul: ALFA Basım Yayım Dağıtım Ltd. Şti.
5. Baki, A. ve Bell, A. (1997). Ortaöğretim Matematik Öğretimi I-II Cilt. Ankara/Bilkent: YÖK/Dünya Bankası Yayınları.
6. Baki, A. (2018). Matematiği Öğretme Bilgisi. Ankara: Pegem Akademi Yayınevi
7. Baykul, Y. (2009). İlköğretimde Matematik Öğretimi: 6-8. Sınıflar. Ankara: PegemA Yayıncılık.
8. Blackburn, I. M. ve Twaddle, V. (2011). Cognitive Therapy in Action: A Practitioner’s Casebook. London: Souvenir Press.
9. Brechting, S. M. C. ve Hirsch, C. R. (1977). The effects of small group-discovery learning on student achievement and attitudes in Calculus. MATYC Journal, 11(2), 77-82.
10. Bruner, J. S. (1991). Bir Öğretim Kuramına Doğru. (Çev: F. Varış ve T. Gürkan). Ankara: Ankara Üniversitesi Basımevi.
11. Castronova, J. A. (2002). Discovery learning for the 21st century: Article manuscript. Action Research Exchange, 1(1). [Online]: Retrieved on 19-January-2008, at URL: http://chiron.valdosta.edu/are/ Artmanscrpt/vol1no1/castronova_am.pdf
12. Celep, A. ve Bacanak, A. (2013). Yüksek lisans yapan öğretmenlerin bilimsel süreç becerileri ve kazandırılması hakkındaki görüşleri. Türk Fen Eğitimi Dergisi, 10(1), 56-78.
13. Clements, D. H., Swaminathan, S., Hannibal, M. A. Z. ve Sarama, J. (1999). Young children's concept of shape. Journal for Research in Mathematics Education. 30(2), 192- 212.
14. Cohen, L., Manion, L. ve Morrison K. (2000). Research Methods in Education (5th Edition). London: Routledge Falmer.
15. Creswell, J. W. (2014). Research Design (G. Hacıömeroğlu, Çev.). Demir, Ş. B. (Ed.). Ankara: Eğiten Kitap.
16. Demirel, Ö. (2002). Planlamadan Değerlendirmeye Öğretme Sanatı. Ankara: Pegem A Yayıncılık.
17. Elbers, E. (2003). Classroom interaction as reflection: Learning and teaching mathematics in acommunity of inquiry. Educational Studies in Mathematics, 54, 77-99.
18. Enç, M. (2005). Görme Özürlüler-Gelişim, Uyum ve Eğitimleri (2. baskı). Ankara: Gündüz Eğitim ve Yayıncılık.
19. Gerver, R. K. ve Sgroi, R. J. (2003). Creating and using guided-discovery lessons. Mathematics Teacher, 96(1), 6-13.
20. Hacısalihoğlu Karadeniz, M. (2017). Reflections from the application of different type of activities: Special training methods course. European Journal of Educational Research (EU-JER), 6(2), 145-156.
21. Hacısalihoğlu Karadeniz, M. (2018). Matematik öğretmeni adaylarının buluşa dayalı tasarladıkları çalışma yapraklarının Jones’in buluş yoluyla öğrenme kriterleri açısından incelenmesi. IV. International Academic Research Congress-INES (s. 77-90). Alanya/ Antalya.
22. Johnson, B. ve Christiensen, L. (2014). Educational Reserach Quantative, Qualitative and Mixed Approaches: Mixed Methods (A. Türkdoğan, Çev.). Ankara: Eğiten Kitap.
23. Kara, Y. ve Özgün-Koca, S. A. (2004). Buluş yoluyla öğrenme ve anlamlı öğrenme yaklaşımlarının matematik derslerinde uygulanması. İlköğretim Online, 3(1), 2-10. Kılıç, G. B. (2001). Oluşturmacı Fen Öğretimi. Kuram ve Uygulamada Eğitim Bilimleri, 1(1), 8 - 22.
24. Kızıltaş, F.(2005). İlköğretim 7. Sınıf Matematik Dersi Açılar Konusunun Buluş Yoluyla Öğretim Yöntemiyle Öğretiminin Öğrencilerin Başarısına Etkileri. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
25. Miles, M. B. ve Huberman, A. M. (1994). Qualitative data analysis. London: Sage Publications. National Council of Teachers of Mathematics [NCTM] (2006). Curriculum Focal Points for Prekindergarten Through Grade 8 Mathematics: A Quest for Coherence. Reston, VA: Author.
26. Okur-Akça, N., Akçay, A. ve Kurt, M. (2016). Ortaokul öğretmenlerinin öğretim yöntem ve tekniklerine yönelik görüş ve yeterliklerinin incelenmesi. Eğitim ve Öğretim Araştırmaları Dergisi, 5(1), 333-351.
27. Orton, A. ve Frobisher, L. (1996). Insights into teaching mathematics. Cassell Wellington House, London.
28. Özcan, B. N. ve Türnüklü, E. (2013). Buluş yoluyla öğrenme yönteminin ilköğretim öğrencilerinin geometrik düşünme düzeylerine etkisinin İncelemesi. Batı Anadolu Eğitim Bilimleri Dergi- si (BAED), Dokuz Eylül Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, 7(4), 29-45.
29. Patton, Q. M. (2002). Practical Evaluation. Thousand Oaks, CA: Sage Publications.
30. Senemoğlu, N. (2001). Gelişim öğrenme ve öğretim: Kuramdan Uygulamaya (3. Baskı). Ankara: Gazi Kitabevi.
31. Milli Eğitim Bakanlığı [MEB]. (2013). Ortaokul matematik dersi (5-8. sınıflar) öğretim programı. Ankara: MEB Talim ve Terbiye Kurulu Başkanlığı.
32. Milli Eğitim Bakanlığı [MEB]. (2017, 2018). Matematik dersi öğretim programı (İlkokul ve Ortaokul 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 ve 8. Sınıflar). Ankara: MEB Yayınevi.
33. Temizöz, Y. (2005). Buluş yoluyla öğrenmeyi esas alan öğretme ve sunuş yoluyla öğretme yaklaşımlarının matematik öğretiminde uygulanması konusunda matematik öğretmenlerinin görüşleri. Yayımlanmamış yüksek lisans tezi, Hacettepe Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
34. Temizöz, Y. ve Özgün-Koca, S. A. (2008). Matematik öğretmenlerinin kullandıkları öğretim yöntemleri ve buluş yoluyla öğrenme yaklaşımı konusundaki görüşleri. Eğitim ve Bilim-Education and Science, 33(149), 89-103.
35. Yazıcı, E. (2002). Permütasyon ve Olasılık Konusunun Buluş Yoluyla Öğretilmesi. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Karadeniz Teknik Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, Trabzon.
36. Yıldırım, A. ve Şimşek, H. (2011). Sosyal Bilimlerde Nitel Araştırma Yöntemleri. Ankara: Seçkin Yayıncılık.
37. YinR. K. (2009). Case Study Research: Design and Methods (4th Ed.). Thousand Oaks, CA: Sage.