KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Gazi Üniversitesi Mühendislik Mimarlık Fakültesi Dergisi / 2026 / Cilt: 22 Sayı: 1

DAİRESEL DELİKLİ DİKDÖRTGEN LEVHANIN H-TİPİ SONLU ELEMANLAR İLE UYARLAMALI ANALİZİ

Bahadır Alyavuz
Sayfa
—
Yayın Tarihi
2013-02-15
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

İkinci yöntemdeelde edilen üçgen eleman sayısı birinci yöntemdekine göre yaklaşık yüzde 50 daha fazla olmaktadır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:H-tipi elemanlar kullanılarak dairesel bir boşluk içeren levhaların gerilme analizi uyarlamalı sonlu elemanlarmetoduyla MATLAB® ortamında yazılan bir programla yapılmıştır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Yük etkisindeki levhanın uyarlamalı sonluelemanlarla iteratif çözümünde iki tip yaklaşım kullanılmıştır.
💡
Sonuç & Katkı:İkinci yöntemdeelde edilen üçgen eleman sayısı birinci yöntemdekine göre yaklaşık yüzde 50 daha fazla olmaktadır.
🔬Tür:Makale
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:H-tipi sonlu elemanlar · uyarlamalı çözüm · HYD.

Özet

H-tipi elemanlar kullanılarak dairesel bir boşluk içeren levhaların gerilme analizi uyarlamalı sonlu elemanlarmetoduyla MATLAB® ortamında yazılan bir programla yapılmıştır. Yük etkisindeki levhanın uyarlamalı sonluelemanlarla iteratif çözümünde iki tip yaklaşım kullanılmıştır. Bunlardan ilkinde sisteme ait başlangıç çözüm ağıteşkil edilip gerilme analizi yaptıktan sonra, Zienkiewicz ve Zhu tarafından oluşturulmuş olan hızlı yakınsayanyama düzeltmesi (HYD) kullanılmakta ve sonlu elemanlar çözümünden elde edilen gerilmeler iyileştirilmektedir.İkinci yaklaşımda, seçilen bir gerilme bileşeninin komşu noktalar arasındaki değişimini dikkate alarak sonluelemanlar ağı sıklaştırılmaktadır. Sonlu elemanlar çözüm ağının oluşturulmasında Delaunay kriteri kullanılmıştır.HYD iyileştirmesi kullanarak optimum sayıda sonlu elemanla uyarlamalı analiz yapılmıştır. İkinci yöntemdeelde edilen üçgen eleman sayısı birinci yöntemdekine göre yaklaşık yüzde 50 daha fazla olmaktadır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Alyavuz, B. (2013). DAİRESEL DELİKLİ DİKDÖRTGEN LEVHANIN H-TİPİ SONLU ELEMANLAR İLE UYARLAMALI ANALİZİ. Gazi Üniversitesi Mühendislik Mimarlık Fakültesi Dergisi, Cilt: 22 Sayı: 1. https://ajindex.com/articles/1078905

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (65)

  1. Basu, P.P., Peano, A., “Adaptivity in p-Version
  2. Finite Element Analysis”, Journal of Structural
  3. Engineering, Cilt 109, 2310-2324, 1983.
  4. Baker, T.J., “Mesh Adaptation Strategies for Problems
  5. in Fluid Dynamics”, Finite Elements in
  6. Analysis and Design, Cilt 25, 243-273, 1997.
  7. Zienkiewicz, O.C., Zhu, J.Z., Gong, N.G., “Effective
  8. and Practical h–p Adaptive Analysis Procedure
  9. for the Finite Element Method”, Int. J.
  10. Numer. Meth. Engng., Cilt 28, 879-891, 1989.
  11. Carnevali, P., Morris, R.B., Tsuji, Y., Taylor, G.,
  12. “New Basis Functions and Computational Procedures
  13. for p-Version Finite Element Analysis”, Int. J.
  14. Numer. Meth. Engng., Cilt 36, 3759-3779, 1993.
  15. Berger, M.J., Jameson, A., “Automatic Adaptive
  16. Grid Refinement for Euler Equations”, AIAA J.,
  17. Cilt 23, 561-568, 1985.
  18. Rivara, M.C., “A 3-D Refinement Algorithm Suitable
  19. for Adaptive and Multi-Grid Techniques’, Commun.
  20. Appl. Numer. Meth., Cilt 8, 281-290, 1992.
  21. Borouchaki, H., Frey, P.J., “Adaptive Triangular-
  22. Quadrilateral Mesh Generation”, Int. J. Numer.
  23. Meth. Engng., Cilt 41, 915-934, 1998.
  24. Babuska, I., Rheinboldt, W.C., “A Posteriori Error
  25. Estimates of the Finite Element Method”, Int. J.
  26. Numer. Meth. Engng., Cilt 12, 597-1615, 1978.
  27. Hinton, E., Campbell, J.S., “Local and Global
  28. Smoothing of Discontinuous Finite Element Functions
  29. Using Least Squares Method”, Int. J.
  30. Numer. Meth. Engng., Cilt 8, 461-480, 1974.
  31. Zienkiewicz, O.C., Zhu, J.Z., “A Simple Error
  32. Estimator and Adaptive Procedure for Practical
  33. Engineering Analysis”, Int. J. Numer. Meth.
  34. Engng., Cilt 24, 333-357, 1987.
  35. Grosse, I.R., Katragadda, P., Benoit, J., “An Adaptive
  36. Accuracy-Based a Posteriori Error Estimator”,
  37. Finite Elements in Analysis and Design, Cilt 12,
  38. 90, 1992.
  39. Zienkiewicz, O.C., Zhu, J.Z., “The Superconvergent
  40. Patch Recovery and a Posteriori Error Estimate.
  41. Part 1. The Recovery Technique”, Int. J. Numer.
  42. Meth. Engng., Cilt 33, 1331-1364, 1992.
  43. Part 2. Error Estimates and Adaptivity”, Int. J.
  44. Numer. Meth. Engng., Cilt 33, 1365-1382, 1992.
  45. Zhu, Q., Zhao, Q., “SPR Technique and Finite
  46. Element Correction”, Numer. Math., Cilt 96,
  47. 196, 2003.
  48. ANSYS Online Help, SAS IP, 1999.
  49. Paulino, G.H., Menezes, I.F.M., Cavalcante Neto,
  50. J.B., Martha, L.F., “A Methodology for Adaptive
  51. Finite Element Analysis: Towards an Integrated
  52. Computational Environment”, Computational
  53. Mechanics, Cilt 23, 361-388, 1999.
  54. Frey, W.H., “Selective Refinement: A New Strategy
  55. for Automatic Node Placement in Graded Triangular
  56. Meshes”, Int. J. Numer. Meth. Engng.,
  57. Cilt 24, 2183-2200, 1987.
  58. Bern, M., Plassmann, P., “Mesh Generation”, Handbook
  59. of Computational Geometry, Sack J.R.,
  60. Urrutia J. (editors), North Holland, 320-323, 2000.
  61. Wiberg, N.-E., Abdulwahab, F., “Error Estimation
  62. with Postprocessed Finite Element Solutions”,
  63. Computers and Structures, Cilt 64, 113-137, 1997.
  64. Timoshenko, S.P., Goodier, J.N., Theory of
  65. Elasticity, McGraw-Hill, New York, 1969.