Dergiler / Folklor/Edebiyat / 2018 / Cilt: 24 - Sayı: 94

Abdal Musa’nın “Dağların Taşların Yürümesi” Kerametinin Zaman, Mekân ve Eşya Sembolizmi Bakımından Değerlendirilmesi

Sayfa
13–34
Yayın Tarihi
2018-05-01
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Abdurrahman Güzel’in eserinden elde edilen metin ve Abdal Musa’nın varyantlarıise çalışmanın ekler kısmında verilmiştir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu çalışma Abdal Musa Velâyetnâmesi’nde yer alan Dağların Taşların Yürümesi kerametindezaman, mekân ve eşya kavramlarının sembolik açıdan incelemesini konu almaktadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:İslamdünyasında 9. yüzyılda ortaya çıkan tasavvuf düşüncesi, 11. yüzyılda tarikatların kurulmasına zeminhazırlamıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Abdurrahman Güzel’in eserinden elde edilen metin ve Abdal Musa’nın varyantlarıise çalışmanın ekler kısmında verilmiştir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Abdal Musa · eşya · keramet

Özet

Bu çalışma Abdal Musa Velâyetnâmesi’nde yer alan Dağların Taşların Yürümesi kerametindezaman, mekân ve eşya kavramlarının sembolik açıdan incelemesini konu almaktadır. İslamdünyasında 9. yüzyılda ortaya çıkan tasavvuf düşüncesi, 11. yüzyılda tarikatların kurulmasına zeminhazırlamıştır. Tarikatın önde gelen şahsiyetlerinin kerametlerinin, olağanüstü hâllerinin anlatılmasıve bunların yazıya geçirilmesi ile menkıbe (menâkıbnâme veya velâyetnâme) türü ortayaçıkmıştır. Bu eserler 15. yüzyılda Anadolu sahasında Alevî-Bektaşi geleneğinde velâyetnâme adınıalmıştır. Abdal Musa Sultan olarak da bilinen ve Ahmed Yesevi dervişlerinden Hacı Bektaş-ı Velîdergâhı mensubu olan zât, 14. yüzyılda yaşamış olan bir Türk erenidir. Bu doküman hazırlanır-ken, Abdurrahman Güzel’in Abdal Musa Velâyetnâmesi (1999) isimli eserinde Latin harflerineçevirdiği metin baz alınmıştır. Bu çalışmanın ilk kısmında; menâkıbnâme ve velâyetnâme kavramlarınadeğinilerek Abdal Musa’nın şahsiyeti hakkında bilgi verilmiştir. İkinci kısımda; zaman,mekân ve eşya kavramları “üç unsur” adı altında anlatılmıştır; birbirleri ile iç içe geçmiş olmalarınada değinilmiştir. Üçüncü kısımda; ele alınan keramet sırasıyla zaman, mekân ve eşya kavramlarıbağlamında tahlil edilmiştir. Ardından semboller, metinde yer aldıkları sıra takip edilerek incelenmiştir;bu yapılırken Alevi–Bektaşi geleneklerinin yanı sıra Anadolu ve dünya kültürleri ilede yer yer karşılaştırmalar yapılmıştır. İncelemenin son kısmında ise ilgili simgelerin kıyaslamasısunulmuştur. Abdurrahman Güzel’in eserinden elde edilen metin ve Abdal Musa’nın varyantlarıise çalışmanın ekler kısmında verilmiştir.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KOÇAK, A., GÜRÇAY, S. (2018). Abdal Musa’nın “Dağların Taşların Yürümesi” Kerametinin Zaman, Mekân ve Eşya Sembolizmi Bakımından Değerlendirilmesi. Folklor/Edebiyat, Cilt: 24 - Sayı: 94, 13–34. https://ajindex.com/articles/107693

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (3)

  1. And, M. (2012) Oyun ve bügü, 2. bs. İstanbul: YKY. Bachelard, G. (2014) Mekânın poetikası, çev. A. Tümertekin. 2. bs. İstanbul: İthak. Baykara, T. (2001)Türk kültür tarihine bakışlar, 1. bs. Ankara: Atatürk Kültür Merkezi Başkanlığı. Bozkurt, F. (1995) Semahlar, 2. bs. İstanbul: Cem. Cebecioğlu, E. (2017) Tasavvuf terimleri ve deyimleri sözlüğü, 5. bs. İstanbul: Ağaç. Çağlayan, A. (2014) Alevi Bektaşi terimler ve deyimler sözlüğü, İstanbul: Eğiten Kitap. Çetindoğan, M. Ö. (2009) Kırsal mitten kentsel ritüele geçiş ve beden-mekân ilişkisinin 1990 sonrası Türk oyun yazarlığı’na yansıması. Tiyatro Araştırmaları Dergisi. (27): 137-160. Dierl, A. J. (1991) Anadolu Aleviliği, çev. F. Yiğit. 1. bs. İstanbul: Ant. Eliade, M. (1991) Kutsal ve dindışı, çev. Mehmet Ali Kılıçbay. Ankara: Gece. Eliade, M. (1994) Ebedi dönüş mitosu, çev. Ü. Altuğ. 1. bs. Ankara: İmge. Eliade, M. (2005) Dinler tarihi: inançlar ve ibadetlerin morfolojisi, çev. Mustafa Ünal. Konya: Serhat. Eröz, M. (1992) Eski Türk dini (göktanrı inancı) ve Alevilik-Bektaşilik, 3. bs. İstanbul: Türk Dünyası Araştırmaları Vakfı. Göka, Ş. (2001) İnsan ve mekãn, 1. bs. İstanbul: Pınar. Günşen, A. (2015) Gizli dil açısından Alevîlik–Bektaşîlik erkân ve deyimlerine bir bakış, Gizli Diller Sempozyumu. 13-14 Nisan 2015. İstanbul: Marmara Üniversitesi Türkiyat Enstitüsü. Güzel, A. (1999) Abdal Mûsâ Velâyetnâmesi, Ankara: Türk Tarih Kurumu. Haslok, F. R. (2000) Bektaşîlik tetkikleri, çev. Râgıp Hulûsi. 2. bs. Ankara: Kurgan Edebiyat. Maslow, A. (1996) Dinler, değerler ve doruk deneyimler, çev. H. K. Sönmez. İstanbul: Kuraldışı. Köprülü, O. F. (1988) “Abdal Mûsâ”, İslâm ansiklopedisi, c
  2. Ankara: TDV. Mascetti, M. D. (2000) İçimizdeki tanrıça: kadınlığın mitolojisi, çev. B. Çorakçı. 1. bs. İstanbul: Doğan Kitap. Mevlana. (1990) Mesnevi, İstanbul: MEB. Nasuhbeyoğlu, T. (2009) Horasan erenlerinden anadolu aleviliğine genel bir bakış–1, İstanbul. Nauman, E; Georg J. (2013
  3. Yüzyılda Alman şarkiyatçıların Bektaşîlik serüveni: Bektaşîler, Tahtacılar, Kızılbaşlar, çev. İ. Yazgan. 1. bs. Ankara: La. Ocak, A. Y. (1983) Bektaşî Menâkıbnâmelerinde İslam öncesi inanç motifleri, İstanbul: Enderun Ocak, A. Y. (1992) Kültür tarihi kaynağı olarak menâkıbnâmeler (metodolojik bir yaklaşım), Ankara: Türk Tarih Kurumu. Ocak, A. Y. (1993) Dağ: Eski Türkler’de Dağ Kültü, İslam ansiklopedisi, c. 8, Ankara: TDV. Ögel, B. (1995) Türk mitolojisi, c. 2, Ankara: Türk Tarih Kurumu. Schimmel, A. (1998) Sayıların gizemi, çev. M. Küpüşoğlu.