Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightDaha önce yayımlanmamış bir kaynağa dayanan çalışma, Cumhuriyet döneminde yüksek ticaret eğitimine yönelik reform arayışlarını ortaya koymayı amaçlamaktadır.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Bu makale, Yüksek İktisat ve Ticaret Mektebi’nde 1938 yılında hazırlanan ve daha önce yayımlanmamış olan Şükrü Baban Raporu’nu incelemektedir. Şükrü Baban’ın kişisel arşivinden elde edilen rapor, okulun kurumsal yapısı, öğrenci profili, öğretim kadrosu ve eğitim programına ilişkin değerlendirmeler ile çeşitli reform önerileri içermektedir. Çalışmada öncelikle okulun Osmanlı Devleti’nden Türkiye Cumhuriyeti’ne uzanan tarihsel gelişimi ile kurumsal yapısında ve ders programlarında meydana gelen değişiklikler ele alınmıştır. Daha sonra Baban’ın okulun mevcut durumuna ilişkin tespitleri, eğitim anlayışına yönelik değerlendirmeleri ve reform önerileri incelenmiştir. Bu çerçevede raporda yer alan öneriler, okulun önceki ve sonraki dönemlerdeki ders programlarıyla karşılaştırılarak değerlendirilmiştir. Daha önce yayımlanmamış bir kaynağa dayanan çalışma, Cumhuriyet döneminde yüksek ticaret eğitimine yönelik reform arayışlarını ortaya koymayı amaçlamaktadır.
Abstract
This article examines the Şükrü Baban Report, prepared in 1938 during Baban’s appointment as acting director of the School of Economics and Commerce. The report, obtained from Baban’s personal archive and previously unpublished, contains detailed observations on the school’s institutional structure, student body, teaching staff, curriculum, and future organization. The article first outlines the historical development of the school from the late Ottoman period to the Republican era, with particular attention to the changes made in its administrative structure and course programs. It then focuses on Baban’s assessment of the school’s existing problems and his proposals for reform. His recommendations are also compared with the curricula implemented before and after the report. Based on a previously unpublished primary source, the article argues that Baban’s report should be read as part of the broader reform efforts concerning higher commercial education in Türkiye. In this respect, the study contributes both to the institutional history of the Istanbul School of Economics and Commerce and to the history of economics and commercial education in the Republican period.