Dergiler / Batman Akademi Dergisi / 2024 / Cilt: 8 Sayı: 1

KUR’ÂN’IN BÂTINİ (İÇSEL) VE ZAHİRÎ (DIŞSAL) ŞİFASI

The Internal (Inner) and External (Outer) Healing of the Quran

Sayfa
34–45
Yayın Tarihi
2024-06-30
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bedensel hastalıklarla ilgili olan rukye, muska, nüşre gibi uygulamalar ve ilgili tartışmalar çalışmanın kapsamı dışında bırakılmıştır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Müslüman toplumlarda Kur’ân aracılığıyla bedensel ve ruhsal hastalıklara şifa bulma anlayışı (özellikle halk arasında) her dönemde varlığını koruyan bir olgu olmuştur.
📊
Temel Bulgular & Veri:Genel kanaat, âyetler aracılığıyla tedavi yöntemlerinin uygulanabileceği yönünde olsa da ilk dönemlerden itibaren konuyla ilgili farklı yaklaşımlar da söz konusu olmuştur.
💡
Sonuç & Katkı:Bedensel hastalıklarla ilgili olan rukye, muska, nüşre gibi uygulamalar ve ilgili tartışmalar çalışmanın kapsamı dışında bırakılmıştır.
🔬Tür:Text.Serial.Journal
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Tefsir · Kur’an · Âyet

Özet

Müslüman toplumlarda Kur’ân aracılığıyla bedensel ve ruhsal hastalıklara şifa bulma anlayışı (özellikle halk arasında) her dönemde varlığını koruyan bir olgu olmuştur. Bu anlayış genel olarak Kur’ân-ı Kerîm’in şifa kaynağı olduğunu bildiren âyetlere ve konuyla ilgili rivayetlere dayandırılmaktadır. Genel kanaat, âyetler aracılığıyla tedavi yöntemlerinin uygulanabileceği yönünde olsa da ilk dönemlerden itibaren konuyla ilgili farklı yaklaşımlar da söz konusu olmuştur. Müfessirler, Kur’ân’ın şifa olduğunu bildiren âyetleri yorumlarken bedensel hastalıklardan ziyade inanç, bilgi ve davranışlarla ilgili olan mânevî hastalıklar üzerinde durmaktadır. Bu mânevî hastalıklar, birey ve toplumun huzurunu bozan bütün problemleri kapsamaktadır. Bu çalışmada Kur’ân’ın şifa olduğunu bildiren âyetlerin müfessirler tarafından nasıl yorumlandığı ve bu yorumların tasnifi üzerinde durulmaktadır. İlgili yorumlar, öncelikle içsel (bâtıni) ve dışsal (zahirî) olarak ikiye ayrılmıştır. Daha sonra içsel şifa; inanç-bilgi (itikat-ilim) ve duygusal (kalbî) ahlâk şeklinde; dışsal şifa ise ibâdât-muamelât ve davranışsal (amelî) ahlâk şeklinde tekrar ikiye ayrılmıştır. Bedensel hastalıklarla ilgili olan rukye, muska, nüşre gibi uygulamalar ve ilgili tartışmalar çalışmanın kapsamı dışında bırakılmıştır.

Abstract

In Muslim societies, the concept of finding healing for physical and mental illnesses through the Quran has been a persistent phenomenon, particularly among the general public. This belief is primarily based on the verses of the Holy Quran that refer to it as a source of healing, along with related narratives. Although the general belief is that healing methods can be applied through the verses of the Quran, there have been different approaches to this subject since the early periods. Exegetes, when interpreting the verses that announce the Quran as a source of healing, focus more on spiritual illnesses related to faith, knowledge, and behavior rather than physical illnesses. These spiritual illnesses encompass all problems that disrupt the peace of individuals and society. This study focuses on how the verses declaring the Quran as a source of healing are interpreted by exegetes and on the classification of these interpretations. The interpretations are initially divided into two categories: internal (inner) and external (outer). Subsequently, internal healing is classified into faith-knowledge (doctrinal-scientific) and emotional (heart-based) morality, while external healing is classified into religious practices and behavioral (practical) morality. Practices and related discussions concerning physical illnesses, such as ruqyah, amulets, and nushra, have been excluded from the scope of this study.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Subaşı, M. S. (2024). KUR’ÂN’IN BÂTINİ (İÇSEL) VE ZAHİRÎ (DIŞSAL) ŞİFASI. Batman Akademi Dergisi, Cilt: 8 Sayı: 1, 34–45. https://doi.org/10.58657/batmanakademi.1414970

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (4)

  1. Kur’an-ı Kerim Meâli. çev. Halil Altuntaş - Muzaffer Şahin. Ankara: Diyanet İşleri Başkanlığı Yayınları, 6. Basım, 2010. Âlûsî, Ebü’s-Senâ Şihâbüddîn Mahmûd b. ʿAbdillâh b. Mahmûd el-Hüseynî el-. Tefsîrü’l-Âlûsî - Rûhu’l-meʿânî fî tefsîri’l-Kurʾâni’l-ʿazîm ve’s-sebʿi’l-mesânî. thk. ʿAlî Abdülbâri ʿAtıyye. 15 Cilt. Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-ʿİlmiyye, 1. Basım, 1415. Aydın, Halil İbrahim. Kur’an’ın Vasıfları Bağlamında Şifa Kavramı. İstanbul:
  2. Karabük Üniversitesi,
  3. Lisansüstü Eğitim Enstitüsü, Doktora Tezi, 2022. Begavî, Muhyi’s-sünneh Ebû Muhammed Hüseyin b. Mesud. Meʿâlimu’t-tenzîl fî tefsîri’l-Kur’ân. thk. Abdurrezzâk el-Mehdî. Beyrut: Dâru İhyâi’t-Türâsi’l-ʿArabî, 1420. Çelebi, İlyas. “Rukye”. TDV İslam Ansiklopedisi. Erişim 22 Haziran 2020. https://islamansiklopedisi.org.tr/rukye
  4. Derveze, Muhammed İzzet. et-Tefsîru’l-hadîs. Kahire: Dâru İhyâi’l-Kütübi’l-ʿArabîyyeh, 1383. Ebû Hayyân, Muhammed b. Yusuf Esîruddîn el-Endülûsî. el-Bahru’l-muhît fi’t-tefsîr. thk. Sıdkî Muhammed Cemîl. Beyrut: Dâru’l-Fikr, 1420. Ebüssuûd, Muhammed b. Muhammed b. Mustafa el-İmâdî. İrşâdü’l-ʿakli’s-selîm ilâ mezâya’l-Kitâbi’l-Kerîm. 9 Cilt. Beyrut: Dâru İhyâi’t-Türâsi’l-ʾArabî, ts. Halîl b. Ahmed, Ebû ʿAbdirrahmân. Kitâbü’l-ʿAyn. thk. Dr. Mehdî el-Mahzûmî, Dr. İbrâhîm es-Semerrâî. Dâru ve Mektebetü’l-Hilâl, 2010. Heyet. Kur’an Yolu -Türkçe Meâl ve Tefsir-. 7 Cilt. Ankara: Diyanet İşleri Başkanlığı Yayınları, 4. Basım, 2012. İbn Kesîr, Ebü’l-Fidâ İmâdüddin İsmail b. Ömer. Tefsîrü’l-Kur’âni’l-ʿAzîm. thk. Sami b. Muhammed es-Selame. 8 Cilt. Riyad: Daru Taybe, 1999. İbn Manzûr, Ebü’l-Fadl Muhammed b. Mükerrem b. Ali el-Ensârî. Lisânü’l-’Arab. Beyrut: Dâru Sadr, 3. Basım, 1994. İbnü’l-Cevzî, Camâluddin Ebü’l-Ferac ʿAbdurrahmân b. ʿAlî b. Muhammed. Zâdu’l-mesîr fî ʿilmi’t-tefsîr. thk. ʿAbdurrezzâk el-Mehdî. Beyrut: Dâru’l-Kitâbi’l-ʿArabî, 1422. İsfahânî, Ebü’l-Kâsım Hüseyn b. Muhammed b. Mufaddal Râgıb el-. el-Müfredât fî Garîbi’l-Kur’ân. Dımaşk/Beyrut: Dâru’l-Kalem/Dâru’ş-Şâmiyye, 1. Basım, 2002. Kurtubî, Ebû Abdullah Muhammed b. Ahmed b. Ebî Bekr. el-Câmiʿ li-ahkâmi’l-Kur’ân. thk. Ahmed el-Berdûnî - İbrahim Atfîş. 20 Cilt. Kahire: Dâru’l-Kütübi’l-Mısriyye, 1933. Mâtürîdî, Muhammed b. Muhammed b. Mahmûd ebû Mansûr. Tefsîru’l-Mâtürîdî (Te’vîlâtü Ehli’s-Sünneh). thk. Dr. Mecdî Bâselûm. Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-ʿİlmiyye, 2005. Mâverdî, Ebü’l-Hasen ʿAlî b. Muhammed b. Muhammed b. Habîb el-Basrî el-Bağdâdî. Tefsîru’l-Mâverdî - en-Nüket ve’l-ʿuyûn. thk. es-Seyyid ibn ʿAbdil-Maksûd b. ʿAbdi’r-R