Dergiler / Turkish Studies (Elektronik) / 2011 / Cilt: 6 - Sayı: 1

“Bil-” tasvir fiilinin işlevleri

The functions of the descriptive verb “bil-”

Sayfa
1421–1438
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Aşağıdaki yazıda „bil-‟ tasvir fiilinin tarihî serencâmından –genel olarak- söz edilmiş, günümüz Türkçesindeki kullanımları örnekleriyle açıklanmıştır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Türkçede birleşik fiiller genel olarak dört şekilde incelenir: Bunlar, isim ve yardımcı fiilden oluşan birleşik fiiller, deyim anlamı taşıyan birleşik fiiller, iki fiilin de kendi anlamlarını koruduğu birleşik fiiller ve tasvir fiilleridir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Eski Türkçeden itibaren her dönemde ve değişik lehçelerde, benzer ve/veya farklı biçimleriyle ortaya çıkan bu fiil, bazen aslî anlamlarıyla kullanılmış, bazen de bağlama göre değişik işlevlere, anlamlara bürünmüştür.
💡
Sonuç & Katkı:Aşağıdaki yazıda „bil-‟ tasvir fiilinin tarihî serencâmından –genel olarak- söz edilmiş, günümüz Türkçesindeki kullanımları örnekleriyle açıklanmıştır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Türkçede birleşik fiiller genel olarak dört şekilde incelenir: Bunlar, isim ve yardımcı fiilden oluşan birleşik fiiller, deyim anlamı taşıyan birleşik fiiller, iki fiilin de kendi anlamlarını koruduğu birleşik fiiller ve tasvir fiilleridir. Oluş veya kılışı betimledikleri için bu adı alan tasvir fiillerinin en sık ve en yaygın kullanılanı „bil-‟ tir. Eski Türkçeden itibaren her dönemde ve değişik lehçelerde, benzer ve/veya farklı biçimleriyle ortaya çıkan bu fiil, bazen aslî anlamlarıyla kullanılmış, bazen de bağlama göre değişik işlevlere, anlamlara bürünmüştür. Bunlardan yeterlik (gücü yetme), yetenek, ihtimal, rica, izin, tavsiye, yasak, zıtlığa hazırlık, inanamama, hayret ve iltifat... Türkiye Türkçesindeki işlevlerinden bazılarıdır. „Yeterli(li)ğin olumsuzu‟ diye tek başlık halinde değerlendirilen veya düşünülen „yetmezlik (kılamama), kılamama ihtimali, kılmama ihtimali‟ işlevleri ise, kendilerine mahsus yapıları ve anlam incelikleri sebebiyle ayrı ayrı incelenmeye değer konulardır. Aşağıdaki yazıda „bil-‟ tasvir fiilinin tarihî serencâmından –genel olarak- söz edilmiş, günümüz Türkçesindeki kullanımları örnekleriyle açıklanmıştır.

Abstract

Compound verbs in Turkish are generally studied in four ways: These are those consisting of a name and an auxiliary verb, those which have a meaning of an idiom, those in which two verbs maintain their meanings, and descriptive verbs. The most frequently and widely used one among the descriptive words which are named in this way since they describe occurence and action is the verb “bil-”. From Old Turkish onwards, in every period and in various dialects, this verb appeared in similar and/or different forms was sometimes used in its basic meanings and has sometimes different meanings and functions which change according to context. Ability, competence, probability, request, permission, recommend, prohibition, preparation for adversity, disbelief, surprise and compliment are some of its functions in Modern Turkish. As for the functions of inability, probability of inability and probability of undoing considered under the title of “the negative form of ability” are the topics which are worth studying separately because of their typical structures and subtleties of meaning. In the writing given below, the historical development of the descriptive verb “bil-” was generally discussed and its usages in Modern Turkish were explained with examples.”

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KARA, F. (2011). “Bil-” tasvir fiilinin işlevleri. Turkish Studies (Elektronik), Cilt: 6 - Sayı: 1, 1421–1438. https://ajindex.com/articles/102128

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (27)

  1. AKALIN, Şükrü Haluk vd. (Recep Toparlı, Nevzat Gözaydın, Hamza Zülfikar, Mustafa Argunşah, Nurettin Demir, Belgin Tezcan Aksu, Beyza Gültekin) (2005),
  2. Türkçe Sözlük, Ankara:
  3. TDK Yay. AKKUŞ, Metin (1993), Nef‟î Dîvânı, Ankara:
  4. Akçağ. AKYÜZ, Kenan vd. (Süheyl Beken, Sedit Yüksel, Müjgan Cunbur) (2000), Fuzûlî Divanı, Ankara:
  5. Akçağ. ARAT, Reşid Rahmeti (1992), Edib Ahmet b. Mahmud Yükneki Atebetü‟l-Hakayık, Ankara:
  6. TDK Yay. ARIKOĞLU, Ekrem (2007a), “Hakas Türkçesi”, Türk Lehçeleri Grameri, Ankara: Akçağ, 1085- 1148. ARIKOĞLU, Ekrem (2007b), “Tuva Türkçesi”, Türk Lehçeleri Grameri, Ankara: Akçağ, 1149- 1228. ATA, Aysu (1997a), Kısasü‟l-Enbiyâ (Peygamber Kıssaları) I Giriş-Metin-Tıpkıbasım, Ankara:
  7. TDK Yay. ATA, Aysu 1997b), Kısasü‟l-Enbiyâ (Peygamber Kıssaları) II Dizin, Ankara:
  8. TDK Yay. ATNUR, Gülhan (2002), Başkurt ve Tatar Efsaneleri Üzerine Karşılaştırmalı Motif Çalışması, Erzurum: Atatürk Ü. SBE (Basılmamış Doktora Tezi) BANGUOĞLU, Tahsin (1974),
  9. Türkçenin Grameri, İstanbul:
  10. Baha Matbaası. BOZKURT, Fuat (2004), Türkiye Türkçesi, 3. bs. İstanbul:
  11. Kapı. COŞKUN, Volkan (2000),
  12. Özbek Türkçesi Grameri, Ankara:
  13. TDK Yay. ÇELİK, Yavuz (2007), Deciphering English For Turkish Learners, Ankara:
  14. Kurmay. DAŞDEMİR, Muharrem (2000), Dedem Korkut Kitabı‟nın Söz Dizimi, Erzurum: Atatürk Ü. SBE (Basılmamış Doktora Tezi) DENY, Jean (1941), Türk Dili Grameri (Osmanlı Lehçesi), Çev. Ali Ulvi Elöve, İstanbul:
  15. Maarif Matbaası. ECE, Selami (2002), Manisalı Camiî‟nin Vamık u Azra Mesnevisi, Erzurum: Atatürk Ü. SBE (BasılmamıĢ Doktora Tezi) ECKMANN, Janos (1958), “Çağatay Dili Hakkında Notlar” Türk Dili Araştırmaları Yıllığı Belleten 1958, Ankara: TDK Yay., 115-126.
  16. ECKMANN, Janos (1988),
  17. Çağatayca El Kitabı, Çev. Günay Karaağaç, İstanbul:
  18. İstanbul Ü. Ed. Fak. Yay. ERCİLASUN, Ahmet Bican (2004), Başlangıçtan Yirminci Yüzyıla Türk Dili Tarihi, Ankara:
  19. Akçağ ERGİN, Muharrem (1981), Azeri Türkçesi, 2. bs., İstanbul:
  20. Ebru. ERGİN, Muharrem (1986), Türk Dil Bilgisi, 14. bs., İstanbul:
  21. Boğaziçi Yay. ERGÖNENÇ AKBABA, Dilek (2007), “Nogay Türkçesi”, Türk Lehçeleri Grameri, Ankara: Akçağ, 623-678.
  22. GABAIN, A. von (1953), “Verbalkomposıtıonen ım Türkischen”, Türk Dili Araştırmaları Yıllığı Belleten 1953, Ankara: TDK Yay., 1-15.
  23. GABAIN, A. von (1995),
  24. Eski Türkçenin Grameri, Çev. Mehmet AKALIN, Ankara:
  25. TDK Yay. GEMALMAZ, Efrasiyap (1986), Çağdaş Azeri Türkçesi Metinleri Antolojisi, Erzurum. GENCAN, Tahir Nejat (2001),
  26. Dilbilgisi, Ankara:
  27. Ayraç Yay. GÜLSEVİN, Gürer (1997), “Türkiye Türkçesindek