Dergiler / Uluslararası Yönetim ve Sosyal Araştırmalar Dergisi / 2018 / Cilt: 5 Sayı: 9

Osmanlı’dan Günümüze Sivil Toplum Kuruluşları ve Vatandaşlık Eğitimine Katkıları

Non-Governmental Organizatıons from the Ottoman Period to Present and Their Contributions Citizenship Education

Sayfa
59–76
Yayın Tarihi
2018-01-20
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu temel amaçla birlikte Osmanlı’dan günümüze kadar “bağlı” veya “özerk” yapıdaki sivil toplum kuruluşlarından belli başlıları Literatür incelemesi (derleme) modeliyle ele alınıp değerlendirilmiştir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Batı toplumlarında ortaya çıkan bir olgu olarak Sivil Toplum, Siyasal Yönetime karşı “özerk”, “farklı” ve “özel” yönüyle demokratik bir mücadele yürüten bir yapıya sahiptir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Toplumun meydana getirdiği modern bir olgu olan Siyasal Toplum niteliğindeki Devletin keyfi, tekçi ve baskıcı politikalarına hukuk çerçevesinde mücadele edebilmek ve ortaya çıkan problemlere “sivillerin” lehine çözüm bulabilmek için kurulan Sivil Toplum Örgütleri kendine hedefler koymuştur.
💡
Sonuç & Katkı:Bu temel amaçla birlikte Osmanlı’dan günümüze kadar “bağlı” veya “özerk” yapıdaki sivil toplum kuruluşlarından belli başlıları Literatür incelemesi (derleme) modeliyle ele alınıp değerlendirilmiştir.
🔬Tür:Literatür & Derleme Çalışması
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Sivil toplum · Vatandaşlık · Eğitim

Özet

Batı toplumlarında ortaya çıkan bir olgu olarak Sivil Toplum, Siyasal Yönetime karşı “özerk”, “farklı” ve “özel” yönüyle demokratik bir mücadele yürüten bir yapıya sahiptir. Toplumun meydana getirdiği modern bir olgu olan Siyasal Toplum niteliğindeki Devletin keyfi, tekçi ve baskıcı politikalarına hukuk çerçevesinde mücadele edebilmek ve ortaya çıkan problemlere “sivillerin” lehine çözüm bulabilmek için kurulan Sivil Toplum Örgütleri kendine hedefler koymuştur. Bu hedeflerin en başında problemlerin insan hakları ve demokratik ilkelere göre çözülmesi gelmektedir. Bu hedefleri gerçekleştirebilmek için “gönüllü” bireylerden oluşan bir topluluğa ve kitle iletişim araçlarına ihtiyaç duymuşlardır. Böylelikle hedeflerini daha geniş bir topluluğa yaymaya çalışmışlardı. Bu çalışmada, çağdaş ve demokratik ülkeler seviyesine çıkmayı kendine hedef olarak seçen Türkiye’nin bu yolda önemli bir olgu olan Sivil Toplum Kuruluş ve anlayışının tarihsel gelişimi ve bu olgunun vatandaşlık eğitimine katkısını incelemeyi amaçlanmıştır. Bu temel amaçla birlikte Osmanlı’dan günümüze kadar “bağlı” veya “özerk” yapıdaki sivil toplum kuruluşlarından belli başlıları Literatür incelemesi (derleme) modeliyle ele alınıp değerlendirilmiştir.

Abstract

As a phenomenon, Civil Society emerged in Western societies has a structure which campaigns democratic struggle against to the government with its "autonomous", "different" and "special” aspects. Non-governmental organizations have set some goals in order to struggle with the State’s arbitrary, oppressive and monistic policies in legal ways and to tackle with the emerging problems in favor of the civilians.Tackling with the problems according to the human rights and democratic principles is the leading goal among the others. In order to achieve these goals, non-governmental organizations needed a community consisting of "voluntary" individuals and mass media tools. Thus, they tried to disseminate their goals in a broader community. Turkey has set it as a goal to rise to the level of modern and democratic countries. In this way non-governmental organization is an important phenomenon. In this research, it was aimed to study the historical development and foundation of non-governmental organizations and their contribution to the citizenship education in Turkey. With this main intention some certain non-self-governing and autonomous non-governmental organizations from the Ottoman era to present were discussed with the literature review.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ARSLAN, S. (2018). Osmanlı’dan Günümüze Sivil Toplum Kuruluşları ve Vatandaşlık Eğitimine Katkıları. Uluslararası Yönetim ve Sosyal Araştırmalar Dergisi, Cilt: 5 Sayı: 9, 59–76. https://ajindex.com/articles/1014442

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (24)

  1. Abay, A. R. (2015). Sivil Toplum ve Demokrasi Bağlamında Sivil Dayanışma ve Sivil Toplum Örgütleri. http://www.siyasaliletisim.org/pdf/siviltoplumvesivildayanisma.pdf (Erişim Tarihi: 07.07.2015).
  2. Acun, F. (2005). Osmanlı Şehirlerinde Devlet ve Sivil Toplum. Sivil Toplum Dergisi, 3 (10), 51-60.
  3. Ahmad, F. (1971). İttihat ve Terakki (1908-1914). İstanbul:
  4. Sander Yayınları.
  5. Akatay, A. ve Yelkikalan, N. (2007). Sivil Toplum Kuruluşlarında İnsan Kaynakları Yönetimi, Bursa: Ekin Basım Yayın Dağıtım. Akbulut, İ. (2007).
  6. Vakıf Kurumu, Mahiyeti ve Tarihi Gelişimi. Vakıflar Dergisi, XXX, 61-72.
  7. Akgündüz, M. (2004). Osmanlı Medreseleri; XIX. Asır. İstanbul:
  8. Beyan Yayınları.
  9. Akşin, S. (1987). Jön Türkler ve İttihat ve Terakki. İstanbul:
  10. Remzi Kitapevi. Akyüz, Y. (2010). Türk Eğitim Tarihi. (16. Baskı), Ankara.
  11. Pegem Akademi. Aydın, V. (2003). Türk Yönetim Tarihi Açısından Vakıf Sistemi ve Eğitim Yönetimine Katkısı. SDÜ İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 8 (1), 313-338.
  12. Azaklı, S. (1996). Devlet-Sivil Toplum ve Yerel Yönetimler. Türkiye Günlüğü, 43, 52-57.
  13. Baer, G. (1963). Türk Loncalarının Yapısı ve Bu Yapının Osmanlı Sosyal Tarihi İçin Önemi. (Çev.: Sami Ferliel) Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Tarih Bölümü Tarih Araştırmaları Dergisi, 14 (8), 99-119.
  14. Balcı, R. (2012). İmam Bediüzzaman; Hayatı, Davası ve Eserleri. İstanbul:
  15. Şahdamar Yayınları.
  16. Baltacı, C. (2005). XV-XVI. Yüzyıllarda Osmanlı Medreseleri (Cilt 2). İstanbul: M.Ü. İlahiyat Fakültesi Vakfı Yayınları.
  17. Başgöz, İ. (1999). Türkiye’nin Eğitim Çıkmazı ve Atatürk. Ankara: T.C. Kültür Bakanlığı Yayınları.
  18. Bayhan, V. (2005). Türkiye’de Sivil Toplum Örgütleri, Demokrasi ve Patinaj. Sivil Toplum ve Demokrasi. (ss.145-170), İstanbul:
  19. Kaknüs Yayınları.
  20. Bayram, S. (2012). Osmanlı Devleti’nde Ekonomik Hayatın Yerel Unsurları: Ahilik Teşkilâtı ve Esnaf Loncaları. İstanbul Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 21, 81-115.
  21. Berki, Ş. (1981). Vakıflar. Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 8(1), 133-164. DOI: 10.1501/Hukfak_0000000808. Bobbio, N. vd. (1993). Gramsci ve sivil toplum. (Ed: John Keane), Sivil Toplum ve Devlet: Avrupa’da Yeni Yaklaşımlar. İstanbul:
  22. Ayrıntı yayınları. Bouamrane, C. (1988). İslam Tarihinde Eğitim Öğretim Kurumları. (Çev.: Nesimi Yazıcı), Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 30(1), 279-285. DOI: 10.1501/Ilhfak_0000000734. Buğra, A. (1995). Devlet ve İşadamları. İstanbul:
  23. İletişim Yayınları.
  24. Buluş, İ. (2009). Sivil Toplum Kuruluşlarına Tarihsel Bir