Journals / Uyuşmazlık Mahkemesi Dergisi / 2019 / Sayı: 14
The Main Lines of the Transformation of the Concept of Sovereignty in the History of Turkish Constitutional Development
- Journal
- Uyuşmazlık Mahkemesi Dergisi
- Issue
- 2019 · Sayı: 14
- Pages
- 67–136
- DOI
- —
Abstract
Sovereignty is a political and legal concept that analyzes thephenomenon of state and power, as well as a framework for clarificationof the legitimacy of government and authority. In other words, the idea ofultimate and absolute power at a certain place that dominates the politicalcommunity expresses itself by the notion of sovereignty.The ruling,independent, indivisible and inalienable area of jurisdiction is the classicalpolitical characterization placed at the head of the concept in the use ofsovereignty. The independence of the state, the absence of intervention byanother state and the free behavior of the government are expressed bythe term external sovereignty; internal sovereignty means that state powershould be equipped with superior ruling power, in which legal and politicalorganization is guided in order to maintain the existence of people livingon the country. At the constitutional level, it has a legal essence linked tothe problems of sovereignty, rule-making (legislative power), enforcementof rules (executive power) and conflict resolution (jurisdiction), as wellas the sources of power, power distribution and quality of power. Theprocess of Turkish constitutional development has sought to follow theorder of a political power and state powers within the framework of theuniversal definitions of sovereignty, types of sovereignty, and forms ofsovereignty. The concept of sovereignty in the 19th century, the OttomanEmpire began the process by following a parallel course to the worldconstitutional motion, the Republic of Turkey within the global impactand change has become a central regulatory and competitive environmentof the constitution-making process.
Özet
Egemenlik, devlet ve iktidar olgusunu analiz eden siyasal ve hukuksal bir kavram olmasının yanında hükümet ve yetki kaynağına ilişkin meşruluk araçlarını temin eden bir açıklama çerçevesini belirtir. Başka bir anlatımla siyasi topluluğa hükmeden belli bir yerdeki nihai ve mutlak güç fikri egemenlik nosyonuyla kendini ifade eder. Emreden, bağımsız, bölünmez ve devredilmez yetki düzeni, egemenliğin kullanımında kavramın başına yerleştirilen klasik siyasal nitelendirmelerdir. Devletin bağımsızlığı, başka devletin müdahalesine uğramaması ve hükümet biçiminde serbest davranması dış egemenlik terimiyle ifade edilirken iç egemenlik, devlet iktidarının ülke üzerinde yaşayan insanların varlığını sürdürmesi amacıyla hukuki ve siyasi örgütlenmenin yönlendirildiği üstün hükmetme gücüyle donatılması anlamına gelmektedir. Anayasal düzeyde ise egemenlik yetkisi, kural koyma (yasama), kuralları uygulama (yürütme) ve anlaşmazlıkları çözme (yargı) fonksiyonları yanında iktidarın bizatihi kaynağı, yetki dağılımı ve gücün niteliği sorunlarıyla bağlantılı hukuksal bir öze sahiptir. Türk anayasal gelişme süreci egemenlik kavramı etrafında evrensel çapta oluşan tanımlar, egemenlik türleri ve egemenliğin aldığı biçimler çerçevesinde bir siyasal iktidar ve devlet yetkileri düzeni takip etmeye çalışmıştır. Osmanlı İmparatorluğu’nun 19.yüzyılında başlayan süreç dünya anayasal hareketlerine paralel bir seyir takip ederek egemenlik kavramını, küresel etki ve değişim dâhilinde Türkiye Cumhuriyeti anayasa yapım sürecinin merkezi bir düzenleme ve rekabet alanı haline getirmiştir.