Educational Interpretations of The Command to Read in The Classical Age of Islam

Abstract

The purpose of this study is to reveal how the command "read" repeated in the first and third verses of Surah Alaq was interpreted in terms of Islamic educational thought in the classical age of Islam. In this study, which was conducted as a qualitative research based on document analysis, all tafsir works that could be accessed until the end of the 8th/14th century, regardless of genre or school, were included in the sample. It is noteworthy that the command to read in these verses does not take any object; it does not make a binding judgement on who should read what. This situation opened the door for the commentators to ask the questions "Who is the addressee of the command to read and what constitutes its subject?". Māturīdī and Ibn Taymiyyah, based on the absolute command to read, state that this address covers "everyone", while al-Kirmānī and al-Bayzāwī state that it covers "everything". The first commandment, which does not bring a record to the questions "For whom is knowledge for?" and "What is its subject matter?", has brought the record "bismi rabbik" to the question "How and why is knowledge done?". In their interpretations based on this statement, the commentators have concluded that reading should begin by mentioning the name of Allah, reading by asking for His help, and reading for the sake of Allah.

Özet

Bu çalışmanın amacı, Alak suresinin bir ve üçüncü ayetlerinde tekrar eden “oku” emrinin İslâm’ın klasik çağında İslâm eğitim düşüncesi açısından nasıl yorumlandığını ortaya koymaktır. Doküman analizine dayalı nitel bir araştırma olarak yürütülen bu çalışmada, 8./14. asrın sonuna kadar tür ya da ekol ayırt edilmeksizin ulaşılabilen tüm tefsir eserleri örnekleme dâhil edilmiştir. Bu ayetlerde oku emrinin herhangi bir nesne almaması; kimin, neyi okuması gerektiği hususunda bağlayıcı bir hüküm koymaması dikkat çekicidir. Bu durum müfessirlere “Oku emrinin muhatabı kimdir, konusunu ne teşkil eder?” sorularını sormalarına kapı aralamıştır. Mâtürîdî ve İbn Teymiyye mutlak bırakılan oku emrinden hareketle bu hitabın “herkes”i, Kirmânî ve Beyzâvî ise “her şey”i kapsadığını belirtir. “İlim kim içindir?” ve “Konusu nedir?” sorularına kayıt getirmeyen ilk emir, “İlim nasıl ve niçin yapılır?” sorusuna “bismi rabbik” kaydını getirmiştir. Bu ifadeden hareketle yaptıkları yorumlarda müfessirler, okumaya Allah’ın adını anarak başlama, ondan yardım isteyerek okuma ve okumayı Allah için yapma sonuçlarını elde etmişlerdir.