Philosophical Appraisal of Nature as a Divine Creation in the Middle Ages

Orta Çağ’da Tanrısal Bir Yaratım Olarak Doğa Üzerine Felsefi Değerlendirme

Abstract

Since it is not possible for a human being as a social creature to live alone, he had a relationship that required continuity with his immediate environment and then with nature. This relationship, which was created by taking into account the sacred power of nature, is as old as the history of humanity, because man, who realized his own helplessness and powerlessness in the face of the impressive power of nature, tried to know and understand nature. The aim of this article is to briefly analyze the understanding of nature in the Middle Ages, starting from the ancient nature understanding in the context of human–nature relationship.

Özet

Toplumsal bir varlık olan insanın tek başına yaşaması mümkün olmadığı için, önceleri yakın çevresiyle daha sonra doğa ile süreklilik gerektiren bir ilişkisi olmuştur. Doğanın kutsal gücü dikkate alınarak oluşturulmuş bu ilişki insanlık tarihi kadar eskidir. Çünkü doğanın etkileyici gücü karşısında kendi acizliğinin ve güçsüzlüğünün farkına varan insan, doğayı tanımaya ve anlamaya çalışmıştır. Bu yazının amacı insan-doğa ilişkisi bağlamında İlkçağ doğa anlayışından yola çıkarak peşi sıra gelen Orta Çağ dönemi doğa anlayışını kısaca analiz etmektir.