Traditions, Paradigms and Basic Concepts in Islamic Psychology

Abstract

The conceptual tools of psychology aim to explain the complexity of phenomena that psychotherapists observe in their patients and within themselves, as well as to predict the outcome of therapy. Naturally, Muslim psychologists have sought satisfaction in the conceptual tools of their trade and in what has been written in Islamic psychology— notably by Badri (The dilemma of Muslim psychologists, MWH London, London, 1979), who critiqued Western psychology from an Islamic perspective, arguing the need to filter out from Western Psychology which was cross-culturally invalid or was in conflict with Islamic precept. In this paper, I advocate an extension of Badri’s (1979) approach and present a working model of the self derived from traditional Islamic thought. This model, though rudimentary and incomplete, I believe, makes better sense of my perceptions as a clinician than any other psychological model within my knowledge.

Özet

Psikolojinin kavramsal araçları, psikoterapistlerin hastalarında ve kendi içlerinde gözlemledikleri olguların karmaşıklığını açıklamanın yanı sıra tedavinin sonucunu da öngörmeyi amaçlamaktadır. Doğal olarak, Müslüman psikologlar, ticaretinin kavramsal araçlarında ve İslam psikolojisinde yazılan şeylerde tatmin arayışı içerisine girdiler- özellikle de kültürler arası geçersiz olan veya İslami ilkelerle çelişen Batı Psikolojisinden süzerek ayrılma gereğini ileri sürerek Batı psikolojisini İslami bir bakış açısıyla eleştiren Badri (Müslüman psikologların ikilemi, MWH Londra, Londra, 1979) tarafından yazılanlarda. Bu yazıda Badri’nin (1979) yaklaşımının bir uzantısını savunuyorum ve geleneksel İslam düşüncesinden türetilmiş benliğin çalışma modelini sunuyorum. İlkel ve eksik olmasına rağmen bu modelin, bir klinisyen olarak algılarımı bilgim dâhilindeki diğer herhangi bir psikolojik modelden daha iyi anladığına inanıyorum.