The Determination of Evidence by Courts in the Law of Civil Procedure

Abstract

Determination of evidence is a procedure regarding the preliminary acceptance of evidence, related to a lawsuit that has been brought or that will be brought in the future, to be gathered and to be assured under some terms and conditions. The determination of evidence does not have the legal character of a lawsuit; instead, it is a conservatory measure. For this reason, the period of limitations does not toll with the demand for a determination of evidence. The tangible facts constitute the topic of determination of evidence. The courts cannot determine evidence ex officio; the acceptance of one piece of evidence is not a final decision. However, the opposing party can object to the decision of determination of evidence for the reason that the conditions for the determination of evidence do not exist. This objection is examined and concluded by the court which gave the decided the determination of evidence

Özet

Delil tespiti ileride açılacak veya açılmış olan bir davayla ilgili delilerin bazı şartlar altında zamanından önce toplanıp güvence altına alınmasını sağlamak amacıyla kabul edilmiş bir kurumdur. Delil tespiti hukukî niteliği itibarıyla bir dava olmayıp geçici hukukî himaye tedbiridir. Bundan dolayı delil tespiti talebinde bulunulması ile zamanaşımı kesilmez. Delil tespitinin konusunu maddî vakıalar oluşturur. Mahkemeler kendiliğinden delil tespiti yapamaz; bunun için taraflardan birinin talebine ihtiyaç vardır. Delil tespiti kararı, nihai karar olmadığından kanun yoluna götürülemez. Fakat karşı taraf, delil tespiti kararına, delil tespiti şartlarının bulunmadığı gerekçesiyle itiraz edebilir. Bu itiraz, delil tespiti kararını vermiş olan mahkeme tarafından incelenip karara bağlanır

Keywords: Medeni yargılama hukuku, delil tespiti, tespit davası, geçici hukukî himaye tedbiri, taraf usul işlemi