Journals / Sağlık Bilimlerinde Değer / 2019 / Cilt: 9 Sayı: 2
The Effects of Workload-Related Musculoskeletal Injuries of Physiotherapists on Health Care Delivery
- Journal
- Sağlık Bilimlerinde Değer
- Pages
- 76–85
- DOI
- —
Abstract
Aim: Assessing the impact of musculoskeletal injuries associated with workloads on sustainability of qualified healthcare and physiotherapist’ on the right to work in healthy conditions.Material and Methods: Questionnaire consisting of 4 sections was used. Independent variables (gender-age-institution-physiotherapy area-service time-weekly average direct contact time-daily average number of patients, patient group), occupational-related musculoskeletal injury, factors affecting injury, effect of previous/potential injury on healthcare constituted the content. 142 questionnaires evaluated (Participation rate 61.47%). Appropriate statistical tests were used in analyzing data.Results: 51.8% work in the field of general physiotherapy. Mostly group A patients are being served (92.2%). Patient groups ranking that forced musculoskeletal system is A-B-C-D (71%). Having musculoskeletal injuries at least once considered to be related to profession is 71.6%. Injury rates are higher in women (%60.4). Most injuries occur in lumbal/sacral region (60.4%). Patient group (89.8%), weekly average direct contact time (85.6%), daily average number of patients (76.3%) were reported to be effective on their injuries. Percentage of those who think about changing physiotherapy area and want to leave their profession with due to an existing/possible occupational injury is 49.3%, 28.2% respectively. Effects of injuries on healthcare were expressed as direct contact times (46.7%), number (26.4%) and type of exercise (25.5%), observation time (15.7%). These rates are higher in women. Conclusion: Patient group, prolonged direct contact and number of patients lead to an increase in workload and cause musculoskeletal injury correlated with profession. This should be considered as factors that violate patient's need to provide quality healthcare based on obligation to healthcare and violate the right of physiotherapists to work under healthy conditions.
Özet
Amaç: İş yüküyle ilişkilendirilen kas-iskelet sistemi yaralanmalarının nitelikli sağlık hizmetinin sürdürülebilirliği, fizyoterapistlerin sağlıklı koşullarda çalışma hakkı üzerindeki etkisini değerlendirmektir. Gereç ve Yöntemler: Veri toplamada dört bölümden oluşan anket formu kullanıldı. Formun içeriğini bağımsız değişkenler (cinsiyet, yaş, kurum, fizyoterapi alanı, hizmet süresi, haftalık ortalama hastayla direkt temas süresi, günlük ortalama hasta sayısı, grubu), meslekle ilişkili kas-iskelet sistemi yaralanması geçirme durumu, yaralanmayı etkileyen faktörler, geçirilen/geçirilebilecek olası yaralanmanın sağlık hizmeti sunumuna etkisi oluşturmaktadır. 142 anket formu değerlendirildi (Katılım oranı %61,47). Verilerin analizinde uygun istatistiksel testler kullanıldı. Bulgular: Katılımcıların %51,8’i genel fizyoterapi alanında çalışmaktır. En çok A grubu hastalara hizmet verilmektedir (%92,2). Kas-iskelet sistemini en çok zorlayan hasta grubu sıralaması A, B, C ve D grubudur (%71). En az bir kez mesleğiyle ilişkili olduğu düşünülen kas iskelet sistemi yaralanması geçirme oranı %71,6’dır. Yaralanma oranı kadınlarda daha yüksektir (%60,4). En çok yaralanma lumbal/sakral bölgede olmaktadır (%60,4). Hasta grubunun (%89,8), haftalık direkt temas süresinin (%85,6), hizmet verilen günlük ortalama hasta sayısının (%76,3) yaralanmaları üzerinde etkili olduğu belirtilmiştir. Geçirdiği/geçirebileceği olası bir mesleki yaralanmadan dolayı çalıştığı fizyoterapi alanını değiştirmeyi düşünenlerin ve mesleğini bırakmak isteyenlerin oranı sırasıyla %49,3, %28,2’dir. Yaralanma nedeniyle direkt temas süresi (%46,7), egzersiz sayısı (%26,4), türü (%25,5), gözlem süresi (%15,7) azalmaktadır. Bu tutum kadınlarda daha fazladır. Sonuç: Hasta grubu, direkt temas süresinin uzaması, hasta sayısının fazlalığı iş yükünün artmasına ve meslekle ilişkili olduğu düşünülen kas-iskelet sistemi yaralanmasına neden olmaktadır. Bu durum, tıbbi özen yükümlülüğüne dayalı olarak hastanın gereksinimine uygun nitelikli hizmet almasına engel oluşturan ve fizyoterapistlerin sağlıklı koşullarda çalışma hakkını ihlal eden unsurlar olarak kabul edilmelidir.