Determination of Nurses' Attitudes Towards Deaf People

Ferya ÇELİK, Nurten TERKEŞ, Emine USLULAR, Özlem ŞAHİN, Latif SAVAŞ, Ayşe KARATEKE, Gülzade DUYGUN, Hilal KAHRAMAN

Abstract

Aim: The aim of this descriptive study was to explore the attitudes of professional nursing staff of a University Hospital towards deaf patients.Method:The descriptive study performed in January, 2017. The research data collected using by personal data form and Attitudes Towards Disabled Person Scale. Researchers searching the literature created personal data form.The personal data form comprised 17 closed-ended questions. Attitudes Towards Disabled Person Scale comprised 20 closed-ended questions. Özyürek (2006) scaled and conducted validity reliability analysis of Attitudes Towards Disabled Person Scale. These forms was filled out 106 nurses who agreed to voluntarily participate in the study. SPSS 23.0 package program was used in the analysis of the data.Findings: The averageage of the nurses was 31.43 years (SD: 6,55 min: 21, max: 52) and 92.5% of them were women. These subjects were represented by 24 pediatric nurses, 21 cardiology nurses, 10 oncology nurses, 8 chemotherapy nurses, 8 endocrinology nurses, 8 gastroenterology nurses, 7 dermatology nurses, 7 chestdiseases nurses, 6 neurology nurses, , 6 nephrology nurses, and 1 physical therapy and rehabilitation nurse. Majority of this nurses (78.3%) are a university graduate. None of these nurses know sign language. Deaf patients have been treated at least once 75.5% of this nurses. The attitudes of nurses who do not have a disabled friend are better than those who have a disabled friend. The attitudes of cardiology nurses better than from the others (p<0.05). Conclusions: It is necessary to take effective measures for nursing professionals to communicates appropriately with deaf patients.

Özet

Amaç: Bu çalışmanın amacı bir üniversite hastanesinde çalışan hemşirelerin işitme engelli bireylere yönelik tutumlarını belirlemektir.Yöntem: Bu çalışma Akdeniz Üniversitesi Hastanesinin dahili birimlerinde çalışan hemşirelerle Ocak 2017’de yapılmıştır. Çalışmanın örneklemini çalışmaya katılmayı kabul eden 106 hemşire oluşturmuştur. Çalışmanın verileri “Kişisel Bilgi Formu” ve “Yetersizlikten Etkilenmiş Kişilere Yönelik Tutum Ölçeği” kullanılarak elde edilmiştir. Verilerin analizinde SPSS 23.0 paket programı kullanılmıştır. Bulgular: Çalışmaya katılan hemşirelerin 24’ü pediatri kliniğinde, 21’i kardiyoloji kliniğinde, 10’u onkoloji kliniğinde, 8’i endokrinoloji kliniğinde, 8’i gastroenteroloji kliniğinde, 7’si dermatoloji kliniğinde, 7’si göğüs hastalıkları kliniğinde, 6’sı nöroloji kliniğinde, 6’sı nefroloji kliniğinde, 1’i de fizik tedavi ve rehabilitasyon kliniğinde, 8’i kemoterapi ünitesinde çalışmaktadır. Hemşirelerin %92.5’i kadındır, %78.3’ü üniversite mezunudur, yaş ortalamaları 31.43’tür. Hemşirelerin hiçbiri işaret dili bilmemektedir. Hemşirelerin % 47.4’ü işitme engelli bireyle iletişim kuramadığı için üzüldüğünü belirtmişlerdir. Hemşirelerin %75.5’i en az bir kere işitme engelli bir bireye bakım vermiştir. Engelli bir arkadaşa sahip olmayan hemşirelerin engelli bireylere yönelik tutumları engelli bir arkadaşı olan hemşirelerin tutumlarından daha iyidir. Kardiyoloji servisinde çalışan hemşirelerin engelli bireylere yönelik tutumları diğer servislerde çalışan hemşirelerin tutumlarına göre daha olumludur (p<0.05). Sonuç: Hemşirelerin işitme engelli bireylerle uygun iletişim kurabilmeleri için gerekli eğitim ve uygulamaların yaygınlaştırılması gerekmektedir.