Journals / Mizanü'l-Hak: İslami İlimler Dergisi / 2016 / Sayı: 2
The Divine Simplicity in al-Fārābī
- Issue
- 2016 · Sayı: 2
- Pages
- 87–100
- DOI
- —
Abstract
Drawing back the medieval era, the idea of divine simplicityas regards to divine nature has traditionally been regarded as one of theinstigating fundamental modalities appealing to apprehending God’snature in terms of both philosophers and theologians. More particularlyin the philosophical theology, the question of whether God has a naturedistinct from his own existence or has attributes distinct from his owndivine self or essence has been a subject of serious discussion. At thevery foundation of the claim that God does not have a nature other thanhis own existence or that he has no attributes distinct from his own essenceis the idea that God is simple. The paramount concern of this articleis to provide a descriptive account of the doctrine of divine simplicityfrom Islamic intellectual history by investigating how this doctrine wasarticulated by al-Fārābī in Medieval Islamic philosophy, without, however,having an aim in refuting any of the opponent views in relation tothe doctrine. This article mainly emphasizes on the direct correlationof divine simplicity with the doctrine of God’s “oneness” in al-Fārābī’sperception and draws the attention to the fact that his thesis as regardsto God’s simplicity is grounded on the idea that God’s own essence is freefrom any kind of ontological and semantic distinction or multiplicity.
Özet
Ortaçağ dönemine kadar gittiğimizde, Tanrı’nın doğasına ilişkinİlahi basitlik fikri geleneksel olarak hem filozoflar hem de teologlartarafından Tanrı’nın tabiatını kavramada başvurulan en önemli temelyaklaşımlardan biri olarak önümüze çıkmaktadır. Özellikle felsefi teolojide,Tanrı’nın kendi öz varlığından ayrı bir doğaya veya kendi zatındanayrı sıfatlara sahip olup olmadığı sorusu ciddi tartışma konusuolmuştur. Tanrı’nın varlığından ayrı bir doğasının olmadığı veya onunkendi zatından ayrı olan sıfatlara sahip olmadığı iddiasının temelindeTanrı’nın basit olduğu öğretisi bulunur. Bu makalenin başlıca amacı,Tanrı’nın basitliği düşüncesi bağlamında herhangi bir karşıt görüşüçürütme amacı taşımadan, Ortaçağ İslam felsefesinde bu fikrin el-Fārābītarafından nasıl ifade edildiğini inceleyerek İslam entelektüel tarihiiçerisinden bu düşüncenin betimleyici bir tarzda bir ifadesini sunmaktır.Bu makalede, el-Fārābī’nin tasavvurunda Tanrı’nın “birliği” doktrini ileİlahi basitliğin doğrudan korelasyonu üzerinde durulmuş ve Tanrı’nınbasitliğine ilişkin tezinin O’nun salt zatının her tür ontolojik ve semantikayırım ve bileşiklikten uzak olduğu düşüncesi üzerine kurulduğunadikkat çekilmiştir.