Performance of Characteristic Obligation in Multiple Places under Brussels I Recast Article 7(1)(b): Legal Certainty and Predictability over “a Close Connection”

Yeni Brüksel I Tüzüğü m. 7(1)(b) Kapsamında Karakteristik Edimin Birden Fazla İfa Yerinin Bulunması: “Yakın İlişki” Aracılığıyla Hukukî Kesinlik ve Öngörülebilirlik

Abstract

This article offers a critique of the teleological interpretation of the provision of Art. 7(1)(b) of the Brussels I Regulation Recast, adopted by the Court of Justice of the European Union, in relation to the cases where there are several places of performance. First, the nature of the jurisdiction rules in civil law is discussed and the main purpose of the special jurisdiction rules is identified. In this context, it is emphasized that legal certainty and predictability are the main objectives of the jurisdiction rules, while proximity is an instrument to achieve these main objectives. Secondly, the “principal place of performance” approach of the Court of Justice of the European Union regarding the provision of Art. 7(1)(b), in cases where there are several places of performance, is discussed. It is demonstrated that the Court of Justice of the European Union’s quest for the “closest link” is not in accordance with the spirit of the Recast. Aside from the difficulty of determining the principal place of performance; the search for the closest link being the basis of the determination of the principal place of performance is criticized. Additionally, this approach is remarkable as to how it is close to the application of “forum (non) conveniens” in common law. As a result, it is proposed to abandon the “principal place of performance” approach in cases where the place of performance is located in several Member States; and it is argued that it is necessary to recognize that the courts of several places of performance are competent.

Özet

Bu çalışma, Yeni Brüksel I Tüzüğü m. 7(1)(b) hükmünün karakteristik edimin birden fazla ifa yeri bulunan hallere ilişkin olarak uygulanması bakımından Avrupa Birliği Adalet Divanı tarafından kabul edilen amaçsal yorum esasına bir eleştiri getirmektedir. İlk olarak Kıta Avrupası sisteminde yetki kurallarının niteliği ele alınmakta; özel yetki kurallarının amacı belirlenmektedir. Bu çerçevede, hukukî kesinlik ve öngörülebilirliğin yetki kurallarının temel amacı olduğu ve uyuşmazlık ile mahkeme arasında yakın ilişki bulunması gereğinin bu temel amacı gerçekleştirmeye yönelik bir araç olduğu vurgulanmaktadır. İkinci olarak, Avrupa Birliği Adalet Divanı’nın birden fazla ifa yerinin bulunduğu hallerde m. 7(1)(b) hükmüne ilişkin olarak ortaya koyduğu “esas ifa yeri” yaklaşımı tartışılmaktadır. Avrupa Birliği Adalet Divanı’nın “en yakın ilişki” arayışının, Tüzüğün ruhuna uygun olmadığı ortaya konulmaktadır. Esas ifa yerinin tespitinin güçlüğü bir yana, esas ifa yerinin en yakın ilişkili mahkemenin tespiti arayışına dayanması eleştirilmektedir. Ayrıca, bu yaklaşımın; common law’a ait “forum (non) conveniens” doktrinine yaklaştığı belirtilmektedir. Sonuç olarak, ifa yerinin birden fazla üye devlet ülkesine yayıldığı hallerde “esas ifa yeri” yaklaşımının terk edilmesi ve birden fazla ifa yeri mahkemesinin yetkisinin tanınması gereği tartışılmaktadır.

Keywords: Milletlerarası Özel Hukuk, Milletlerarası Usul Hukuku, Milletlerarası Yetki, Ifa Yeri, Yeni Brüksel I Tüzüğü, m. 7(1)(b)., Private International Law, International Procedural Law, International Jurisdiction, Place of Performance, Brussels I Regulation Recast, Article 7(1).