THE RELATIONSHIP BETWEEN FORMS OF RELIGIOUS ORIENTATION AND PSYCHOLOGICAL WELL-BEING STATUS: THE CASE OF SIVAS

DİN GÖREVLİLERİNİN DİNİ YÖNELİM BİÇİMLERİ İLE PSİKOLOJİK İYİ OLUŞ DURUMLARI ARASINDAKİ İLİŞKİ: SİVAS ÖRNEĞİ

Abstract

In this study, the religious orientation forms of male religious workers working in Sivas and psychological well-being; and socio- demographic variables such as age, education, marital status, religious belief, term of office and place of duty. “Religious Orientation Scale” which was developed by Gordon W. Allport and Michael J. Ross and adapted by Hasan Kayıklık, and “Psychological Well-being Scale” which was developed by Carol D. Ryff and was adapted from Turkish by Uzeyir Ok used. Survey technique was used as a field study. In the study, the following conclusions were reached by the correlation method: Interpersonal religiosity with age variable, total religiosity score (r = .270, .208); There was a significant positive correlation between the duration of duty and external guided religiosity (r = .184) at p <.01. There was a significant positive correlation between age variable and environmental skill (r = .141) at p <.05 level. There is a positively significant relationship between all dimensions of psychological well- being (r = .183, .203, .596 and .507). There was a significant positive correlation between external motivated religiosity and personal development, positive relationships and environmental skills (r = .142, .159). On the other hand, there is a significant negative correlation between externally guided religiosity and positive relations (-222) p <.01. Again, there is a positive correlation between all dimensions of psychological well-being except positive relationship dimension and total religiosity score (r = .238, .591, .443).

Özet

Bu araştırmada Sivas’ta görev yapan erkek din görevlilerinin dini yönelim biçimleri ile psikolojik iyi oluş; yaş, eğitim, medeni durum, dini inanç, görev süresi, görev yeri gibi sosyo-demografik değişkenler açısından incelenmiştir. Ölçme aracı olarak Gordon W. Allport ve Michael J.Ross’un geliştirdiği ve Hasan Kayıklık’ın Türkçeye uyarladığı “Dini Yönelim Ölçeği” ile Carol D. Ryff’ın geliştirdiği ve Üzeyir Ok’un Türkçeye uyarladığı “Psikolojik İyi Oluş Ölçeği” kullanılmıştır. Alan araştırması olarak yürütülen çalışmada anket tekniği kullanılmıştır. Araştırmada korelasyon yöntemiyle şu sonuçlara ulaşılmıştır: Yaş değişkeni ile iç güdümlü dindarlık, toplam dindarlık puanı (r=.270, .208); görev süresi ile dış güdümlü dindarlık (r=.184) arasında p<.01 düzeyinde pozitif yönde anlamlı bir ilişki söz konusudur. Yaş değişkeni ile çevre becerisi arasında (r=.141 ) p<.05 düzeyinde pozitif yönde anlamlı bir ilişki vardır. İç güdümlü dindarlıkla psikolojik iyi oluşun tüm boyutları arasında (r=.183, .203, .596 ve .507 ) p<.01 düzeyinde pozitif yönde anlamlı bir ilişki söz konusudur. Dış güdümlü dindarlık ile kişisel gelişim, olumlu ilişkiler ve çevre becerisi arasında (r= .142, .159) p<.05 düzeyinde pozitif yönde anlamlı bir ilişki vardır. Buna karşılık dış güdümlü dindarlık ile olumlu ilişkiler arasında (-.122) p<.01 düzeyinde negatif yönde anlamlı bir ilişki bulunmaktadır. Yine Psikolojik iyi oluşun olumlu ilişkiler boyutu dışındaki tüm boyutlarıyla toplam dindarlık puanı arasında (r= .238, .591, .443) p<.01 düzeyinde pozitif yönde anlamlı bir ilişki mevcuttur.